Britanya Sosyal Tutumları araştırması rekor düzeyde memnuniyetsizliği ortaya koyuyor. Ama yine de Kemi Badenoch ve iş dünyası lobisi bizi geriye götürmek istiyor Britanya iş hayatında kayıtların başlamasından bu yana olduğundan daha mutsuz. Ülkenin uzun süredir yıllık nabzını tutan Britanya Sosyal Tutum Araştırması, bugün yayınlanan raporunda iş tatminsizliğinin arttığını tespit ediyor. İnsanlar çalışma saatlerinde esneklik eksikliğinden, kariyer gelişimi eksikliğinden ve tabii ki ücret artışlarının eksikliğinden şikayetçi. Kim şaşırdı? İktisatçı Paul Johnson bana, son on yıldaki maaş durgunluğunun Napolyon döneminden bu yana benzeri görülmemiş bir durum olduğunu söyledi, ancak daha sonra kendini düzeltti: "Hiç de diyebiliriz." Daha da kötüsü, Çözüm Vakfı'ndan Mike Brewer, son yılda ücret eşitsizliğinin on yıl içinde ilk kez arttığını söylüyor. En tepedeki yüzde 10'un maaşları yüzde 7,3 artarken, en alttaki yüzde 10'un maaşları yalnızca yüzde 1,1 arttı. Neden? Ulusal geçim ücretinin medyan maaştan daha hızlı artması durdu ve en yüksek maaş yeniden yükselişe geçti.
Ücret artışlarındaki bu fark şimdiye kadar kaydedilen en yüksek farktır. Her zamanki gibi servet açığı daha da geniş; en üstteki %1'lik kesim, alt yarının tamamından daha fazlasına sahip. Gelirler arttığında, insanlar İngiltere'deki aşırı eşitsizliği, Batı Avrupa'daki en yüksek seviyeyi, 1980'lerde stratosferde yükselişe geçtikten sonra hiç düşmemiş olanı unutabilirler. Ancak bu can çekişme döneminde çoğu kişi ufukta bir iyileşme görmüyor. Yüksek büyümenin yaşandığı 2006'da, BSA araştırmasına göre insanların yalnızca %25'i hükümetin zengin ile fakir arasındaki uçurumu daraltması gerektiğini söyledi; şimdi bu oran %53. Kariyer ilerleme beklentileri %35'ten %26'ya düşerken, "çalışkan" insanlar yeterince ödüllendirilmediklerini hissederken politikacıların çok çalışma ve kurallara göre oynama konusundaki inançlarına son verelim.
Paçavradan zenginliğe, çaycı çocuktan toplantı odasına kadar uzanan hikayeler, büyükanne ve büyükbabaların, okuldan erken ayrılanlar için bile hızlı yükseliş hareketliliğinin beyaz yakalı, yönetici, vasıflı ve yönetimsel işlerdeki artıştan kaynaklandığı 1950'li ve 60'lı yıllara ait halk anılarına aittir. Parlak ama vasıfsız kişilere yönelik istatistikler ve kişisel fırsatlar için, sosyal tarihçi David Kynaston'ın Deep into the Sixties adlı olağanüstü kitabına bakın. Bu kayıp dünyanın poster çocuğu Alan Sugar, milyarder olan bir Hackney borsası tüccarıydı. Ama bakın şimdi gençleri nasıl görüyor, onları "açlık eksikliğiyle, hızlı bir çözüm istemekle, aşıyı yerleştirip sıkı çalışmayla bu noktaya ulaşmak istememekle" suçluyor. Televizyon dizisi The Apprentice, kendi kuşağını, o günden bu yana nelerin değiştiği konusunda cahil olan gençleri küçümsemeye etkileyebilir.
Bu haftanın BSA bulgularının editörü Prof John Curtice, yine de çalışma ahlakının her zamanki kadar güçlü olduğunu söylüyor. İnsanlar çalışmanın paranın ötesinde önemli olduğunu düşünüyor: sadece %4'ü imkanı olsa çalışmamayı seçiyor ve gençlerin sadece %2'si beceriksiz ve boş değil. İş dünyası tersine döndü: Gençler daha eğitimli ve sınav sonuçları da bunu kanıtlıyor, ancak ilerleme kaydetme konusunda ebeveynlerine göre daha az şansları var. Muhtemelen daha az kazanıyorlar ve daha az sahip oluyorlar. Bu sosyal felaketin tarifi. BSA anketinin kayıtlarında iş tatmini en düşük seviyesine inerken, "İşverenlerinin başarılı olmasına yardımcı olmak için gerekenden daha fazla çalışmaya istekli olanların oranı son on yılda şimdiye kadarki en düşük seviyesine geriledi." Büyümeyi, üretkenliği ve maaşları artırmak Avrupa çapında hükümetlerin gözünden kaçıyorsa ne yapılmalı? İşçi Partisi'nin bu ulusal cesaret kırıklığını hafifletmek için en iyi umudu, daha iyi çalışma koşullarını hemen şimdi hayata geçirmektir. 2024 manifestosunda yer alan bu öncü politika, iş üzerinde daha fazla kontrol sağlıyor.