2026 yılının Eylül ayının son haftasında Amerikan siyasi manzarası, manşetlerin düşündürceğinden daha karmaşık görünüyor. İlginin büyük bir kısmı, Başkan Donald Trump’ın 22 Eylül’de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’na yaptığı konuşmaya, İran’a yönelik tehditleri ve birkaç savaşı sonlandırma iddiası dahil olmak üzere odaklandı. Ancak daha derin bir boyut daha az ilgi gördü: Trump, dış politika meselelerini iç siyasetten ayrı ele alıyor gibi görünmüyor. Bunun yerine, Kasım ara seçimleri yaklaşırken dış politikayı evde bir siyasi kaldıraç kaynağı olarak kullanarak her iki alanı sürekli olarak birbirine bağlıyor.
Birleşmiş Milletler’de Trump bir kez daha güçlü bir konumdan hareket eden lider profilini sergiledi. İran’ı “1 numaralı terör sponsor” olarak nitelendirdi ve Tahran’ın karşı karşıya olduğu seçimi net ifadelerle çerçeveleyerek potansiyel bir anlaşmayı “cehenneme gönderilme” tehdidiyle karşı karşıya bıraktı. Ancak siyasi açıdan daha önemli unsur, Kasım seçimlerine yaptığı açık atıftı. Trump, İran’ın “seçimde nasıl bir performans sergileyeceğimi görmeyi beklediğini” söyleyerek, potansiyel bir anlaşma ihtimalini doğrudan bir Amerikan iç oylamasının sonucuna bağladı.
Bu bağlantı önem taşımaktadır çünkü dış politikayı, Trump’ın iç tasalarındaki aynı siyasi çerçeve içine yerleştirmektedir. İran ile olan çatışmayla bağlantılı aksaklıkların ortasında, artan motorin fiyatları çiftçiler, kamyon şoförleri ve siyasi tabanının diğer kesimleri için özellikle endişe verici bir hal almıştır.
Aynı zamanda, kongre bütçe kararları ve diğer politika anlaşmazlıkları, Cumhuriyetçi sıralarından gelenler de dahil olmak üzere eleştirilere yol açtı. Yönetim ayrıca seçim yönetimi ve seçim bölgelerinin yeniden belirlenmesi (redistricting) konularında devam eden yasal ve kurumsal anlaşmazlıklarla karşı karşıya. Yüksek Mahkeme, Missouri’nin kongre haritası üzerindeki anlaşmazlığa defalarca müdahale ederken, daha geniş kapsamlı seçim bölgesi mücadelesi Kasım seçimleri öncesindeki siyasi yarışın bir parçası haline geldi.
Bu arka plana karşı, BM konuşması yalnızca bir dış politika açıklaması olarak değil, aynı zamanda hem uluslararası bir kitleye hem de Amerikan seçmenine aynı anda yöneltilen siyasi bir mesaj olarak okunabilir. Trump’ın savaşları bitirme, büyük anlaşmalar müzakere etme ve dış düşmanlarla yüzleşme kapasitesine sahip bir lider olarak kendini tekrar tekrar sunması, güç ve kararlı liderlik yönündeki daha geniş siyasi söylemi pekiştirmektedir. Dolayısıyla uluslararası sahne, iç siyasi tartışmanın bir parçası haline gelmektedir: Yurtdışındaki gücün, Amerikan çıkarlarını evde koruma yeteneğinin kanıtı olduğu argümanı öne sürülmektedir.
İşte bu yüzden Trump’ın dış politika başarılarına dair iddiaları, yorumları tartışmalı olsa bile siyasi olarak önem taşımaktadır. BM konuşmasında, göreve geldiğinden bu yana sekiz savaşı sonlandırdığını iddia etmiş ve Grönland’ı içeren büyük enerji ve güvenlik düzenlemeleri gerçekleştirmiştir.
Bununla birlikte, bu tür iddiaların siyasi değeri yalnızca bireysel anlaşmalardan veya anlaşmazlıklardan değil, aynı zamanda baskı, müzakere ve Amerikan gücünün yansıtılması yoluyla sonuç üretebilecek benzersiz bir kapasiteye sahip bir başkan imajını kümülatif olarak yaratmasından kaynaklanmaktadır.
Aynı mantık Trump’ın İran’a yaklaşımında da görülebilir. Diplomatik ilerleme olasılığını Amerikan seçimlerinin sonucuna bağlayan Trump, uluslararası bir müzakereyi iç siyasi anlatının bir parçası haline getirmektedir. Mesaj aynı anda birkaç düzeyde işlemektedir. Destekçileri için İran ile yüzleşme, gücün imajını pekiştirmektedir.