Yıllar süren bağımlılığımı, kendimi içine soktuğum tehlikeleri herkes biliyordu. İkinci kez, 11 yıl ayık kaldıktan sonra, içkiye geri döndüğüm hakkında yazmanın çok zorlandığımı kocam bile bilmiyordu. 10 yılı aşkın bir süredir kendimi alkolik olarak tanımladığım ve kilise bodrumlarının kürsülerinde hayatımın en utanç verici ve en kötü anlarını anlattığım göz önüne alındığında, bu beklenmedik bir durum. Başlangıçta bağımlılığa nasıl düştüğünüzü anlatmak nispeten kolaydır, çünkü kimsenin bağımlı olmayı seçmediği, bunun size gizlice yaklaşan ve genellikle daha iyisini bilemeyecek kadar genç olduğunuzda yavaş yavaş yerleşen bir şey olduğu ve bırakmanın inkarla zorlu bir mücadele ve bir sorun olduğunu kendinize itiraf etmenin zor işi olduğu yaygın olarak anlaşılmaktadır. Zaten sınırlarını zorladığınız, on yıldan fazla bir süredir kurtulduğunuz bir alışkanlığa geri dönmeye kendinizi nasıl ikna ettiğinizin öyküsünü anlatmak çok daha zor.
İçki içmemin bağlamsal olduğu, 20'li yaşlarımın özellikle karanlık bir dönem olduğu ve 30'lu yaşlarımın sonlarında her şeyin farklı olacağı yanılgısına kapılmadım. Yıllar boyunca insanlar bunu önermişti; kendileri de bağımlı olmayan ve yaşam boyu yoksun kalma taahhüdünü insanların, özellikle gençliklerinde, özellikle de Hristiyan inancımı kaybetmem gibi yıkıcı bir yaşam olayı olduğunda deneyimledikleri sıradan zorlu durumlara karşı oldukça aşırı bir tepki olarak gören insanlar. Bağımlı olmayan insanlar bağlam içinde çok fazla değerlendirme yapıyor gibi görünüyorlar, belki de kendi içki içme durumları hayatın iniş ve çıkışlarına göre dalgalandığı için ve alkolü, tüm mal varlığınızı satma ve değerli bir incinizle bir mağaraya kapanma isteği uyandıran dini bir coşku olarak değil, bir rahatlama dalgası veya dünyanın engebeli kenarlarını yumuşatan hafif bir coşku olarak deneyimledikleri için, bu hastalıkla doğmuş olan bizler için de böyledir.
Peki kendimi içkiye dönmeye nasıl ikna ettim? Uzun süre bir tartışmanın yaşandığını bile anlamadım. Yalnızca varsayımsal, zaman geçirmek için oynadığım zihinsel oyun ve boş fanteziler vardı. Geçtiğim her bar oyunun bir parçası oldu. Kendimi orada içerken görüp görmediğime bağlı olarak sessiz bir evet ya da hayır oyu aldı. Bir barda oturamayacağıma karar verdim; bir masa olması gerekiyordu. Ve içkiyi sipariş edemedim, yani bunu sesli olarak talep edemedim. Bu ancak senaryoyu ayrıntılı olarak hayal etme iznini kendime ilk verdiğimde anlayabildiğim bir şeydi. Kelimeleri yüksek sesle söyleyemedim. Bunları söylerken kendimi duyamadım. Bu ancak kasanın yanında bir şarküteri kutusu varsa veya bir zamanlar gördüğüm gibi, yabancı bir havaalanından aktarmalı bir uçuş yapmak için aceleyle geçerken, otomatik bir istasyonda ödeme yapabileceğiniz self-servis musluklar varsa gerçekleşebilirdi.
Bir noktada, bu varsayımlar planlamaya sızdı, ancak bu iki zihinsel durum arasındaki eşik o kadar inceydi ki, onu geçene kadar bunu fark edemedim. Ve o zaman bile bunu gerçek bir tehdit olarak görmekte başarısız oldum. Varsayımsal, herkesin bildiği gibi gerçek dışı olan, zihne havale edilmiş, sıkı bir şekilde kapsanan dilbilgisi yapısıydı. İnanmaya başladığım şey bu değil miydi? Yakın zamanda yapay zeka ve insan bilinci hakkında bir kitap yayınlamıştım ve o yılı, zihinlerimizin temel olarak hesaplamaya dayalı ve kararlı olduğu konusunda ısrar eden insanlarla panellerde konuşarak geçirmiştim, sonuçlar o kadar da farklı değildi.