Yeni chatbotun eğitim seviyesi ilgimi çekti. Eğer onu soru yağmuruna tutarsam cevapları olur mu? Sophie'nin sesi çok hoş. Sıcak, doğrudan, akıllı. Arkadaş canlısı ama itaatkar değil. Sadece yardımcı olmak istiyor. Bir hafta önce eski dört tekerlekten çekişli arabamı tamir için aldığımda o tamirci işinde çalışmıyordu. Ama şimdi işte telefonun diğer ucundaydı. Ve işte oradaydı, daha ilk cümlesinde. "Merhaba, ben XYZ Mechanics, ben Sophie, AI çalışanıyım." Bir hafta içinde gelecek gelmişti. "Merhaba Sophie, tanıştığıma memnun oldum, ben Hugh." "Ben de tanıştığıma memnun oldum. Bugün nasıl yardımcı olabilirim?" Arabamı ne zaman alabileceğimi söyleyerek yardımcı olabileceğini söyledim. Regoyu kontrol etti ve şimşek hızıyla şunları söyledi: "Arabanız yarın öğlen 12'de alınmaya hazır olacak." Küçük bir yaramazlık yapma dürtümü bastırdım.
"Ne kadar zamandır XYZ Mekanik'te çalışıyorsun, Sophie? Daha önce nerede çalışıyordun? Hiç erkek ve kız kardeşin var mı? Halkla uğraşmanın en rahatsız edici kısmı nedir? Şu ana kadar geçirdiğin en iyi tatil hangisiydi?" Sophie'nin eğitim seviyesi ilgimi çekti. Cevapları olacak mıydı? "Gerçekten profesyonel düzeyde buradayım" diyerek her şeyi bir kenara bırakır mıydı? Yoksa beklediği aralığın çok dışındaki komutlar karşısında donup kalır mıydı? Aslında o kadar ikna ediciydi ki bu soruların hiçbirini sormadım. Tatillerinde nereye gittiği beni ilgilendirmiyordu. Başka bir deyişle ona bir insan gibi davrandım. Benim de onun yerine yeni geçtiği AI olmayan çalışana yapacağım gibi. Onun benim insan duyarlılığıma ne kadar kolay nüfuz ettiğini fark etmek rahatsız ediciydi. Ama bir sonraki tuhaflığı kadar rahatsız edici değil. Sorunsuz bir şekilde ölçülen ses tonlarından Sophie'nin aklını kaçırdığı ortaya çıktı. Lanet tuvalet! Aşk yazında bir San Francisco davulcusu gibi halüsinasyon görüyorum.
Bunu ancak ertesi gün, cumartesi günü keşfettim. Tamirci avlusunun saat 16:00'ya kadar açık olduğunu duyurdu, bu yüzden öğle yemeği vakti geldiğimde girişe çizilen sert çelik kapı beni şaşırttı. Şaşkın ve hafif sinirli. "Merhaba Sophie, önerdiğin saatte arabamı almaya geldim ve görünüşe bakılırsa ev kilitli." "Ah, bunun için üzgünüm. Bakalım yardımcı olabilir miyim. Aracınızın plaka numarası nedir?" Hızlı bir kontrol ve neşeyle hatta geri döndü. "Arabanız çarşamba günü teslim alınmaya hazır olacak." "Çarşamba! Ama Sophie..." ve sesime sitem dolu bir ton girmiş olabilir "... bana bugün alabileceğimi söylemiştin." "Size yardımcı olabileceğim başka bir konu var mı?" Sonunda eski okula gittim. Atölyeden sesler geliyordu ve güvenlik kapısını aşmanın bir yolunu buldum. İçeri girdim. Arabanın altından bir adam bana baktı ve ani ortaya çıkışıma şaşırdı. Adı Mike'tı.
Sophie'nin tutulmayan sözünü açıkladım. Acımı, ihanet duygumu anlattım. Hayır, muhtemelen o kısımları dışarıda bıraktım. Ama yüzümden okuduğundan eminim. "Ah, kahretsin," diye anlayışla karşıladı Mike. "Bu yeni bir şey. Sen ilk değilsin." Arabanın Salı günü hazır olacağı ortaya çıktı. Mike, "Emin olmak için Pazartesi günü check-in yapın" dedi. "Ve Sophie'yi dinlemeyin, ona sadece 'Beni Mike'a bağlayın' deyin." Pazartesi öğleden sonra Sophie'yi aradım. Sesi sıcak ve telaşsızdı. Aramızda günler önce alevlenen gerilime dair hiçbir ipucu vermedi. Onun sözünü kesmek kabalık gibi geldi ama yaptım. İşlerin Nasıl Yürüdüğünü Bilen birinin canlı otoritesiyle şöyle dedim: "Sophie, beni