Thomas Laffitte, Avrupa Birliği'nin karşı karşıya olduğu tehditler ve Giorgio Reon, neden en güçlü savunma demokratik sağdan ve merkez sağdan gelmeli? Başyazınız haklı olarak Avrupa aşırı sağının Brüksel'in siyasi mekanizmasına yönelik olgunlaşan planlarını vurguluyor (The Guardian'ın aşırı sağın Brüksel'e yönelik planları hakkında görüşü: Xi, Putin ve Trump'ın işini yapmak, 27 Ekim). Bu gelişmelerin yanı sıra, Avrupa şüpheciliğinin evrimi de daha yakından ilgiyi hak ediyor. Brüksel Jeopolitik Enstitüsü'nün yakın tarihli bir raporunda da öne sürdüğüm gibi, AB karşıtı politikalar “Avrupa şüpheciliği sonrası” bir aşamaya girmiş olabilir. Söylem sürüyor, ancak sendikayı dağıtma hırsı yerini, mevcut yapıyı koruyup onu istismar ederken giderek daha yakın bir birliğe doğru yürüyüşü engellemeye bırakıyor.
Brexit'ten on yıl sonra, bu değişim küresel jeopolitik düzende daha derin bir değişimi yansıtıyor. Büyük güç politikalarının geri dönüşü ve jeoekonomik rekabetlerin artmasıyla birlikte radikal milliyetçiler bile AB'nin dönüştüğü büyük güç aracından ayrılma konusunda isteksiz olabilirler. Giorgia Meloni'nin AB işbirliğine beklenmedik derecede pragmatik yaklaşımı bunun başlıca örneğidir. AB'nin kurumsal mimarisi bir miktar esneklik sunuyor. Merkezinin zayıf olması ve otoritenin dağılması, herhangi bir hükümetin yönetim biçiminin tamamını ele geçirmesini nispeten zorlaştırıyor. Ancak bu güç aynı zamanda bir zayıflıktır. Kurumsal bölünmeler yanlış hizalamaya, işlev bozukluğuna ve nihayetinde çürümeye dönüşebilir. AB varlığını sürdürecek, ancak artan milliyetçi rekabetler bu atalet eğilimini ve bunun sonucunda ortaya çıkan ilgisizliği daha da artırma riski taşıyor.
Bu, bir sonraki çok yıllı mali çerçeveye (2028-34) ilişkin müzakereleri özellikle önemli kılmaktadır. AB, en büyük başarı öykülerinden biri olan uyum fonlarını korurken rekabet gücünü ve stratejik özerkliğini güçlendirmeli. Avrupa şüpheciliğinin önemli ölçüde zemin kazandığı çevre bölgeleri de unutmamak gerekiyor. Avrupa'nın karşı karşıya olduğu tehlike artık parçalanma ihtimalini sınırlamıyor. Bu aynı zamanda jeopolitiğin geri dönüşünün Avrupa'nın kolektif gücünü giderek daha gerekli hale getirdiği bir zamanda hareket etme kapasitesinin erozyona uğramasında da yatıyor.Thomas LaffitteAraştırma görevlisi, Brüksel Jeopolitik Enstitüsü
Yazınızı okuduktan sonra bu mektubu yazma gereği duydum. Duygularımın, günümüzün siyasi tartışmalarında sesleri sıklıkla görmezden gelinen milyonlarca Avrupalı tarafından paylaşıldığına inanıyorum; yaşama, eğitim görme, çalışma, iş yapma ve sınırlar ötesinde sağlık hizmetlerine erişme özgürlüğüne değer veren Avrupalılar. Ve ortak geleceğimizin daha büyük bir tutkuyu hak ettiğine inananlar. Avrupa entegrasyonunun altı kurucu ülkesinden birinden gelen bir İtalyan ve kararlı bir liberal muhafazakar olarak bireysel özgürlükleri, serbest girişimi, ulusal kimlikleri ve daha güçlü bir AB'yi savunmak arasında bir çelişki görmüyorum. Tam tersi: Giderek rakip süper güçlerin şekillendirdiği bir dünyada, Avrupa egemenliği ancak birlikte anlamlı bir şekilde uygulanabilir.
Ancak Avrupa'yı savunmak aynı zamanda onun eksikliklerini de kabul etmeyi gerektirir. Aşırı bürokrasi, parçalanmış karar alma süreci, yavaş ekonomik büyüme ve göç ile savunma konularındaki yetersiz koordinasyon, halkın hayal kırıklığına uğramasına katkıda bulundu. Bunlar Avrupa şüpheciliğinin ifadeleri olarak göz ardı edilmek yerine ciddi siyasi yanıtları hak ediyor. Bu yüzden milliyetçiliğe karşı en güçlü savunmanın Avrupa'nın demokratik sağından gelmesi gerektiğine de inanıyorum.