Dünya 2016'dan bu yana çok değişti, ancak Brexit yanlıları benim gibi kalanların AB ile daha yakın bir ilişki kurma şansının olmadığına inanıyor. Onları görmezden gelmeyi seçiyorum Mizacınız ne kadar güneşli olursa olsun, 10 yıl boyunca Brexit hakkında doğru olmayan gerçekleri kabul etmenizin istenmesi sizi yıpratıyor: %52 "ezici bir çoğunluk" olarak; saf demokrasinin son noktası olarak yarım yamalak, yarım yamalak bir referandum; yeni bir refahın şafağı olarak inşa edilmesi onlarca yıl alan karmaşık bir ticaret ve jeopolitik ilişkinin kopması. Bütün bu saçmalıklar, hepsi o kadar inançla, o kadar çeşitli kaynaklar tarafından aktarılıyor ki, çoğu kendini tarafsız olarak tanımlıyor, sonunda ona teslim oluyorsunuz. Hiçbiri sihirli bir şekilde gerçek olmuyor, aptal olma. Artık herkesin saçma sapan konuştuğunu kabul etmeye başladınız.
Kimse fazla heyecanlanmasın; Andy Burnham'ın altüst olmuş dünyanın yeniden açılamayacağını söylediği bir tartışmayı yeniden başlatması, Birleşik Krallık'ın aklını başına toplamanın eşiğinde olduğu anlamına gelmiyor. Ne olacağı hakkında hiçbir fikrim yok; Kesin olarak söyleyebileceğim tek şey, zamanın düşündüğümden daha fazla değiştiği. Brexit yanlısı ekip argümanlarını güncelledi. Artık AB'den ayrılmanın tarifsiz zenginlikler getireceğini söylemiyorlar ve geri almamız gereken tüm kontrolün adını bile kontrol etmiyorlar. Göçmenlik yardımlarından nadiren bahsediyorlar çünkü bu hantal meselenin artık kendine has bir yaşamı var - ya da daha basit bir ifadeyle, Avrupa Birliği içinde veya dışında, sınırlarımız konusunda hâlâ çuvaldaki fareler gibi kavga edebileceğimiz ortaya çıktı.
Bunun yerine yeni bir anlatıları var ve bunlar onun ana hatları. Geriye kalan sempatizanlar görünüşe göre oldukça bölünmüş durumda. Bazılarımız özellikle gençler için hareket özgürlüğü istiyor, bazılarımız ise en yakınımızdaki devasa pazarla ticari ilişkilerimizin yeniden kurulmasını istiyor. Geriye kalan farklı kesimler bir kez daha değerlerimizi paylaşan uluslarla güvenlik ve savunma alanında daha fazla işbirliği yapılmasını diliyor. Örneğin, Salı günü ona karşı çıkıp Perşembe günü ona harika bir adam demek yerine, Vladimir Putin'e ve saldırgan savaşına karşı çıkma konusunda güvenilebilecek kişiler. Bazılarımız iklim acil durumuyla ilgili kıta çapında tutarlı kararlar aldığımız günleri özlüyoruz. Küresel ısınmanın derecelerinde hiçbir uyruğu gözlemlemediği ve hiçbir favori seçmediği göz önüne alındığında, bilimsel kanıtlara inanan insanların birbirleriyle oldukça iyi geçinme eğiliminde oldukları göz önüne alındığında, kanıtlar ne kadar kesin olursa olsun, bir araya gelmek oldukça rahatlatıcı olurdu, değil mi?
Statükoyu savunanların tüm bu farklı çıkar gruplarının uzaktan işbirliği yapabileceğini ancak er ya da geç kalan koalisyonun dağılacağını söylediğini duydum. Burada, 2016 sonrası yakın dövüşte sonsuza kadar kaybettiğimi düşündüğüm kesinliği yeniden keşfediyorum: Parçalanmamıza kesinlikle imkan yok. Biz cennette yapılan bir eşleşmeyiz. İklim, gençler, savunma ve ticaret gibi konulardan en çok hangisini önemsediğime dair net bir fikrim var ama cidden bu, Surfer Rosa'da (Pixies albümü) en sevdiğim şarkıyı seçmek ya da diyelim ki kız kardeşimin düğününde en sevdiğim konuğu belirlemek gibi bir şey. Anın neşesi içinde tercihlerim ikinci planda kalabilir. Gerçekten herkesin iyi vakit geçirmesini isterdim. Yeni bir retorik gerginlik daha var: Brexit destekçileri Avrupa'yı işaret ediyor ve buranın yandığını söylüyor. Bu, kundakçılıktan mutlu Fransız protestocuların ya da barınma sıkıntısı çeken İspanyolların neden olduğu bir ani bir durum değil, yeni Alman siyasi hareketlerinin bir özelliği ya da paçavra değil.