Alamgeer Khan, Ayub Goth'taki Jamali Pul yakınındaki Quetta Chai Cafe'de beyaz şalvar kameez ve yelekle görünüyor. Motosikletini park edip yerini alıyor. Garson her zamanki gibi getiriyor: zencefilli yeşil çay. Alamgeer küçük günlüklerine birkaç giriş yapıyor ve birkaç telefon görüşmesi yapıyor. Bardak içildikten sonra ziyaret listesine başlar. Nadiren hoşturlar. Elli beş yaşındaki adam, kendisini daha az şık bir "tefeci" yerine, üstü kapalı bir şekilde finansmanla ilgilenen bir iş adamı olarak tanıtmayı tercih ediyor. İş modeli basittir: Ürün paradır. İnsanların buna ihtiyacı var, o sağlıyor ve yatırdığı sermayenin getirisini, bunun kullanımı karşılığında ücret alarak kazanıyor. Daha az hayırsever bir tanım ise tefeciliktir. "Bankalar da aynı şeyi yapıyor" diyor, "ama önlerine 'İslami' yazıyorlar bu yüzden onların işi helal sayılıyor, bizimki ise toplumun eğitimsiz halkı olduğumuz için tefecilik, haram deniyor."
Kendisi gibi adamların, bankalar işlerini yapmadığı için hizmet sağlayarak topluma ve hükümete iyilik yaptıklarına inanıyor. Nasıl olur da yevmiyeli bir tesisatçı 10. sınıf bir devlet memurunu kefil olarak çağırabilir ya da garanti olarak altın ya da kredi geçmişi sağlayabilir? Yoksa ev hanımı mı? Tavuklar işe yarar mı? Bankalar pleblerin sahip olduğu türden bir kefaleti kabul etmiyor. Peki bu toplumda yoksulların ne işi var? Acı dışında mı? Bir Guzara Planı için hayatta kalma geçmişinizin ayrıntılarını doldurabilirseniz, bu işe yarayabilir. Alamgeer gibi adamlar bir ihtiyacı karşılıyor ve bundan biraz para kazanıyorlar ama bunun karşılığı nedir? Künt bir deyime ağırlık vererek, "Benim param bir kutuya yumurtlamak değil" diye ekliyor. Enflasyon karşısında değer kaybeder. “Değeri eşit kalsın diye kullanıma sunuyoruz.” Alamgeer'in bahsetmediği şey, 'finansman' 'işinin' aslında parasını kiralamak olduğudur. Anapara asla ödenmediği için borçluyu kilitler.
Çaresiz ofis çalışanı Simon hâlâ bir tefecinin çenesine kilitlenmenin yarattığı psikolojik yaralarla yaşıyor. Büyük bir özel sektör kuruluşundaki ofis asistanının maaşı 46.000 Rs'dir. Anne babası, altı kardeşi ve ardından eşi ve çocuklarıyla birlikte Akatçi Abadi'de amcasının ailesiyle birlikte yaşadı. Aile içi bir anlaşmazlık kötü bir hal alınca amcalarının ailesinden ayrılıp taşınmaya karar verdiler. Babasının işi durmuştu ve kardeşlerin hepsi istikrarlı bir şekilde kazanmıyordu. Yani para zaten kısıtlıydı.
Yaşam pahalılığı artınca ev masrafları, karısının ve çocuğunun ihtiyaçları ve ortak bir aileye katkı sağlamakla uğraşmaya başladı. Bir noktada banka kredisinin kendisini idare etmek için daha güvenli bir seçenek olabileceğini düşündü ancak belgeleri, maaşı ve aile koşulları incelendikten sonra kredi onu geri çevirdi. Matematiği yaptığında zaten hiçbir anlam ifade etmiyordu. İstediği miktarın iki yıl içinde ödenmesi gerekiyordu ama aylık geri ödeme maaşından fazlaydı. Bir tanıdık, Simon'u kendisine 50.000 Rupi veren bir 'borç veren' ile tanıştırdı ve Simon bunu aylık yüzde 10 veya 5.000 Rupi faiz oranıyla geri ödemek zorunda kaldı. Anlaşma, ilk ayın 5.000 Rs faizinin peşin olarak düşülmesi yönündeydi ve bu nedenle kredi 50.000 Rs olmasına rağmen Simon 45.000 Rs'yi nakit olarak eve götürdü.
Bundan sonra her ay 5.000 Rupi ödemek zorunda kaldı. Simon, "Borç veren şaşırdı çünkü maaşım zamanında geleceği için ona her ay hemen geri ödeme yapıyordum" diyor. "Ay sonundan önce ödeme yapan bir müşterisinin olmadığını söyledi." Borç veren genellikle kapılara vurmak zorunda kalıyordu