İşçi Partisi'nin yakın zamanda ayrılan ileri gelenleri miraslarını savunma konusunda istekli. Andy Burnham gerçekten Britanya'ya yeni bir şey mi teklif ediyor? Rachel Reeves, İngiltere'nin geleceğinin Avrupa'ya ait olduğunu düşündüğünü bilmenizi istiyor. Ayrıca, farklı şekilde yapacağı birkaç şey olsa bile, şansölye olarak tüm önemli çağrıları "kesinlikle" doğru bir şekilde aldığını ve John Healey'nin geçen haftaki bütçesinin, eğer o kadar çok hazırlık yapmamış olsaydı onun için çok daha zor olacağını da belirtmek ister. Geçen hafta sonu Pazar gazetelerinde -bugün Harvard Üniversitesi'nde bir konferansın ön izlemesini yaparken, iktidarda olduğu zamanı yansıtarak- öne sürdüğü argümanın özü şuydu: Andy Burnham'ın bir şekilde Avrupa yanlısılığı icat ettiğini ve insanların cebine daha fazla para koyduğunu hayal eden varsa, tekrar düşünebilir.
Reeves, sevdiği işini kaybettiği için açıkça perişan oldu ve yaralarını sessizce yaladığı bir yazdan sonra mücadeleye geri dönmesi, kaçınılmaz olarak şimdi geri dönüş isteyip istemediğine dair spekülasyonları ateşledi. Ancak zamanlaması, bazı İşçi Partili milletvekillerinin neoliberalizmin aşırı abartılı akıbetine ne olduğunu merak etmesine neden olan kasıtlı olarak düşük bütçeli bir bütçeden günler sonra geldiği gibi, bunun biraz daha derine indiğini öne sürecek kadar keskin. Burnham gündeminin ne kadarı gerçekten yeni ve ne kadarı aslında daha fazla sıcaklık, çekicilik ve politik beceriyle yeniden paketlenen eski Starmer gündemi? Eski yakın çevreden geriye kalanlar içinde sadık kişiler, Reeves ve Starmer'ın her ikisinin de yüreklerinde hararetli bir tutucu olduklarını ve elbette bir gün AB'ye geri dönmeyi çok istediklerini belirtiyorlar; sadece göreve aday olduklarında bunu konuşmanın zamanı henüz gelmemişti.
Benzer şekilde, dışişleri bakanı Ed Miliband'ın Eylül ayında İsrailli yerleşimcilere yönelik yaptırım paketi ve Starmer'ın Gazze'de yanlış yaptığına dair özür dilemesiyle birlikte açıkladığı yaptırımlar paketi geçmişten dramatik bir kopuş değildi; esasen selefi Yvette Cooper'ın (şu anda sağlık bakanı) Dışişleri Bakanlığı'nda son haftalarını çalışarak geçirdiği ve yeni bir başbakan resmen göreve gelene kadar yayınlanamayan önlemlerdi.
Bu arada Starmer'ın eski yakın teğmeni Darren Jones, bu yönetimin savunma harcamalarında baş gösteren krize cevabının (temel olarak finansmanla ilgili zor soruları gelecek yılın harcama incelemesine yönlendirmenin) "Keir ve Rachel'ın yapacakları şey" olduğunu açıkça savunuyor; keşke aynı John Healey'nin şu anda izlediği stratejiye oldukça benzer bir şeyi protesto etmek için savunma bakanlığı görevinden istifa etmesiyle zorlanmasaydı. Yaz boyunca nasihatini koruyan Starmer, geçtiğimiz hafta Dublin'de ender görülen bir kamu müdahalesi yaparak, ABD'nin Avrupa savunmasından çekilmesinin Trump döneminden daha uzun süre dayanacağı ve Avrupa'nın açıkta kalmayı göze alamayacağı konusunda uyarıda bulundu.
Starmerliler, bazılarının tarihin kazananlar tarafından yeniden yazılması olarak gördüğü şeye anlaşılır bir şekilde kızıyorlarsa, bazıları da kendi çöküşlerindeki rollerini fark etmekte başarısız oluyorlar. Starmer en sonunda kendi milletvekilleri tarafından görevden alındı çünkü milletvekilleri onun liderlik etmedeki başarısızlığından bıkmışlardı ve ülkenin amansız bir şekilde ona karşı döndüğünü hissediyorlardı. Burnham sadece kararlar alabildiğini kanıtlamakla kalmadı - Whitehall genelinde Downing Street'in ne istediği konusunda artık daha fazla netlik var gibi görünüyor - aynı zamanda halkla selefinin kuramayacağı, o olmadan en cesur hamlelerin bile işe yaramayacağı duygusal bağ kurabildiğini kanıtladı. Filistin ya da Avrupa gibi konularda iğneyi çok az hareket ettirmiş olabilir.