İsviçre buzullarından, Vietnam savaşından ve kendi boşanmasından ilham alan sanatçı, St Ives'in sanat tarihinin dışında tutuldu - ancak sonunda Tate'de büyük bir retrospektif sergisi var Tate St Ives'in yeni açılan İngiliz modernist Wilhelmina Barns-Graham retrospektifinin merkezinde, onun anıtsal sunak parçası Buzulu (Mavi Mağara), izleyicileri turkuaz ve beyazın donmuş tendonlarına çekiyor. Ağzı açık ve gözünün mavi yarığı vücudunun geri kalanına doğru aşağıya doğru uzanıyor. Buzul insan hissi veriyor: Picasso'nun Ağlayan Kadın tablosunun parçalanmış yüz hatlarını akla getiren kaya, buz ve kardan oluşan bir canlı kesit. Bu camsı dev heykelin önünde duran serginin küratörü Katy Norris, tuval üzerinde canlı bir şekilde duran bu “karışık” ve “bükülmüş” formlardan bahsediyor. Norris, "Barns-Graham'ın yaklaşımı çok farklıydı" diyor. "Her zaman şu sorular vardır: Ne görüyorum? Önümde ne var? Peki bunun içimde hissettiğim şeyle nasıl bir ilişkisi var?"
Buzul (Mavi Mağara), 1950 yılında bu galeri alanından çok da uzakta olmayan bir yerde boyandı - İskoç doğumlu ressamın 500 mil güneydeki küçük balıkçı kasabası St Ives'e taşınmasından sadece 10 yıl sonra - ama bu onun seksen yıllık kariyeri boyunca ne kadar radikal olduğunu göstermenin bir yolu. Barns-Graham'ın 20'li yaşlarının başlarından itibaren bağlantı arayışı, kendi deyimiyle "yalnız kurt"un, ikinci dünya savaşı sırasında Cornish limanı içinde ve çevresinde toplanan St Ives okulunda önemli bir oyuncu haline geldiğini gördü. 2004 yılında 91 yaşında ölene kadar renk, geometri, kinetik ve tekrarlama konularında aralıksız deneyler yapmaya devam etti.
Tate St Ives'in direktörü Anne Barlow, Barns-Graham'ın tüm kariyerini kapsayan bu büyük retrospektifin, bir dışavurum ustası için "uzun süredir gecikmiş bir kutlama" olduğuna dikkat çekiyor. Sanat tarihçisi Virginia Button, Ben Nicholson, Peter Lanyon ve Patrick Heron'a odaklanan "Barns-Graham, bir kadın olarak St Ives'in tarihinde haksız yere dışlandığını açıkça hissetti" diye yazdı. 1950'lerde kısa bir şöhret dönemi yaşadı, ancak 1960'larda peyzaj modernist çalışmaları giderek daha "sert" hale geldikçe (Wilhelmina Barns-Graham Trust'ın yöneticisi Rob Airey'nin ifadesiyle) ve daha cesur hale geldikçe bu şöhret azaldı; daha az ticari ve kategorize edilmesi daha zor.
Barns-Graham, "bıçak gibi parıldayan mavi gözleri" (kocası yazar David Lewis'in belirttiği gibi) ve toplumsal cinsiyet stereotipleriyle oynamaktan duyduğu zevkle (tercih ettiği takma ad olan "Willie"nin cinsel belirsizliğinden büyük zevk alıyordu) Barns-Graham, başından itibaren kendi tarlasını sürdü. 1912 yılında sahil kasabası St Andrews'da üst sınıf bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Barns-Graham'ın direnci, katı babasının sanat yapımcılığını bir meslek olarak sürdürme planına karşı düşmanca tavır almasıyla erkenden test edildi. Bununla birlikte, Cézanne'a olan aşkının ateşlediği Barns-Graham, 18 yaşında Edinburgh Sanat Koleji'nde okumaya başladı. Norris, "Kararlı bir tavrı vardı" diyor. "Hiçbir sınırlama görmedi, sadece önündeki yolu gördü." Bu onun 1945 tarihli yağlı boya tablosu Köpük ve Deniz Yosunu'nda hissedebileceğiniz bir odak noktasıdır. Çok sevdiği St Ives'de resmeden sanatçı, yosunların ve kaygan bakır kayaların örümceksi dallarına odaklanıyor. "Sanki çevresel görüşü yokmuş gibi, sadece ayaklarının dibindeki güzelliği görüyor."
Film yapımcısı Mark Cousins, Barns-Graham'ın resimleriyle ilk kez 80'lerin sonlarında Edinburgh'da karşılaştı. İster St Ives ve St Andrews'un gümüş rengi kıyılarını, ister İsviçre'nin kristal buzullarını tasvir ederken, "duvarlardan atladı" diyor. Bir hacı yaptı