24 Ağustos 2026'nın hafif soğuk gecesinde, bir Pazartesi günü, Academia Sul-Mato Grosso de Letras'ın sahnesi, Academia Brasileira de Letras Ignácio de Loyola Brandão'nun ölümsüzünü karşıladı. Doksan yaşında ve tamamen aklı başında olan olağanüstü yazar, unutulmaz bir ders verdi. 1981'de yazılan, sayfalarda zorunlu maske takan ve kamyonlarla ceset taşıyan insanların göründüğü distopik "Hiçbir Ülke Olmayacak" kitabının da aralarında bulunduğu harika kitapların yazarı. 2020'deki Kovid salgınıyla herhangi bir benzerlik sadece bir tesadüf olarak mı görülebilir, yoksa geleceği gören dahi bir yazarın dehası olabilir mi?
Loyola, halkın dikkatini mümkün olan en basit şekilde, yani kendisi olarak çeken insanlardan biri. Romandaki ve kısa öykülerindeki yazılarının absürt başarısına rağmen, kendisini en yoğun şekilde kronikte ortaya koyuyor. Doğuştan bir hikaye anlatıcıdır ve kroniklerin nasıl doğduğunu öyle bir şekilde öğretir ki, herhangi bir dinleyici formu, tekniği yakalayabilir ve aniden yazarken risk almaya çalışabilir.
"1977'de bir gün, São Paulo'ya bir su hortumu düştü ve her şeyi sular altında bırakarak sokakları kanalizasyona doğru giden gerçek su akıntılarına dönüştürdü. Bir kilisenin duvarındaki boşluklardan yağmur suyu bir şelale oluşturdu. Sokak sakinlerinden biri soyunurken arabalardan kaçtı ve suyun altına girdi, mırıldandı ve yoldan geçenleri büyüledi. Kimse kızın çıplaklığından rahatsız olmadı, banyo keyfi daha büyüleyiciydi. Bazıları insanlar ona şampuan ve sabun verdi ve içi köpüklerle doldu, gülümsemeye ve mırıldanmaya devam ettim ve şöyle düşündüm: tarih hazır. Loyla sudan bir yudum aldı ve uyardı: Eğer beni bırakırsan dört saatten fazla konuşacağım ve seyircilerin yeni gülüşmelerine neden olacağım. Ve muhteşem yazar engin deneyimini anlatmaya devam etti. Campo Grande ile olan ilişkisinden bahsetti: Yetmişli yıllarda, ilk evliliğinin sona ermesinin ardından iki çocuğu buraya yaşamaya geldi.
Lúdio Coelho'nun evinden söz ederek, arka bahçesinde hayvanat bahçesi bulunan ev nerede, diye sordu. Herkes güldü ve o da uzun süredir ziyaret etmediği şehrin büyümesini övdü. İzleyiciler arasında kendimi giderek daha fazla bu hikayelerde gördüm. Şöyle devam etti: -Gazetede çalışmaya başladığımda çok erken gelir, pencereyi açar, sokağa bakardım. Şapkalı olarak yanımdan geçen ilk adam kendi kendime şöyle dedim: Tarih hazır. Ve az önce yanından aceleyle geçtiğini gördüğüm adam hakkında, adımlarını bile saydığımın farkına varmadan bir şeyler yazdım. Bu hangi adamdı? Öğle yemeğine kadar ne yapacak? Ve şafaktan uykuya yattığı ana kadar hayalimde dans eden çizimi yazdım.
En ünlü kroniği "Elinde Delik Olan Adam" hakkında, birçok insanın düşündüğünün aksine İsa Mesih'le hiçbir ilgisinin olmadığını açıklamadan önce gülümsedi: "Bir gün haber odasında bir adam belirdi ve purosunu kül tablasında söndürdü, ama bir gün sarhoş olduğundan kül tablasını avucunun içi sanıyordu. Ve bunu haber odasındaki herkese göstermekte ısrar etti. Herkes güldü, ben de şöyle düşündüm: "Kronik hazır". Sonra o Ana kitaplarını yaratma sürecinin nasıl olduğunu anlattı ama onun sadece kroniklere dönmek istediğini fark ettim. “Çıldırmamak, eğlenmek ve aynı zamanda keyif almak için yazıyorum. Tam olarak nedenini bilen var mı