Willem-Alexander'ın özür dilemesinin üzerinden üç yıl geçti, bu yüzden lütfen Karayipler gezinizi onun örneğini takip etmek için kullanın. Şu anda Bahamalar, Guyana ve Antigua ve Barbuda üzerinden Karayipler kraliyet turundasınız. Bu tur sırasında Britanya'nın transatlantik köle ticaretindeki rolü nedeniyle resmi bir özür dilemeyeceğinizi veya kendi ailenizin bunda oynadığı rolden bahsetmeyeceğinizi anlıyorum. Bunun yerine "üzüntüsünüzü" ifade edeceksiniz ve bu, politikacıların da bu sorudan kaçmasını kolaylaştıracak. Bu ister Kemi Badenoch'un özrü "göbeğe bakan bir dikkat dağıtıcı" olarak adlandırması olsun, ister başbakan Andy Burnham'ın tazminatlara açıkça karşı çıkarken bir özürü destekleyeceğini söylemesi olsun.
Tesadüfen, ben de, köleleştirilmiş Surinamlı atalarımın Dünya'daki 300 yıllık cehennemde nasıl hayatta kaldıklarını anlatan bir roman olan Jaguarman adlı kitabımın İngilizce çevirisi için bir dünya turunun ortasındayım. Size mümkün olan en kısa sürede yanıt vermem istendiğinde Gana'dan Endonezya'ya ve New York'a gittim. Bu garip hikayede sıklıkla böyle olduğunu fark ettim: Sizin gibi insanların doğru kelimeleri bulmaları yüzyıllar sürerken, biz sizin eylemlerinize yanıt vermek için çabalamak zorundayız. Ama evet, söyleyecek bir şeyim var.
Üç yıl önce Hollandalı meslektaşınız Kral Willem-Alexander, çoğu arkadaşım olan farklı ırklardan insanlardan oluşan bir dinleyici kitlesinin önünde duruyordu. Krallar ve kraliçeler gibi giyinerek, onun yapamayacağınız şeyi yapmasını ciddiyetle dinlediler ve Hollanda devletinin atalarımızı köleleştirmedeki rolü ve kendi ailesi olan Orange-Nassau hanedanının buna karşı harekete geçmedeki başarısızlığı nedeniyle özür dilediler. Köleliğin "insanlığa karşı bir suç" olduğunu söyledi ve "Orange-Nassau hanedanının stad sahipleri ve kralları bunu durdurmak için hiçbir şey yapmadı". Omuzlarında durduğum insanların yüzyıllarca, çoğunlukla sağlıklarını, hatta hayatlarını tehlikeye atarak savaştıkları bir andı. Willem-Alexander'ın konuşması benim gibi siyahi insanlara yönelikti. Ancak toplumun geri kalanı için özrün belki de daha önemli olduğunu hissettim.
Bu olay 2023 yılında, 1 Temmuz'da, Hollanda'da köleliğin kaldırılmasının anıldığı gün, Keti Koti adı verilen bir kutlamada gerçekleşti. Hollanda'da pek çok kurum yalnızca benim gibi yazarları belirli bir günde konuşma yapmaya davet etme eğilimindedir; bu nedenle Willem-Alexander ulusa hitap ederken, ben başka bir yerde, küçük bir kütüphanede, çoğunlukla beyazlardan oluşan bir dinleyici kitlesinin önünde, Siyah atalarımdan neler öğrenebilecekleri hakkında kendi konferansımı veriyordum. Sömürge diasporasında yaşayan bizler ana vatanımızın gerçek tarihini zaten biliyoruz. Bizi yöneten güçlerin neler yapabileceğini zaten biliyoruz. Yaratabilecekleri karanlığı biliyoruz. Ve o karanlıktan çıkmanın mümkün olduğunu da biliyoruz. Benim için özür, geçmişimin kendileriyle hiçbir ilgisi olmadığını düşünen diğer insanlar için çok önemliydi. Bana bu hayatı veren insanlardan öğrenecek bir şeyler olabileceğini hiç düşünmemiş olanlar için.
Gerçeği siz biliyorsunuz, Willem-Alexander da biliyor, ben de biliyorum ama tebaanızın çoğu bilmiyor. Gerçek şu ki atalarım kaçırıldı. Zincirlenmiş. Okyanusta kaçakçılığı yapılıyor. Satılmış. Birbirinden yırtılmış. Mülkiyete dönüştü. Beyni yıkanmış. Susturuldu. Alay edildi. Lanetli. Ama içimizdeki ateş bir türlü sönmedi. Plantasyonlara rağmen. Atlantik'e rağmen. Köle kalelerine rağmen. Bu yüzden hayattayım. Bu küçük bir şey değil. Çok büyük. Bu yüzden Willem-Alexander'ın özrünü alan kişiler krallar gibi giyinmişlerdi ve