Komedyen yakında 70 yaşına girecek ve yeni kitabında önümüzdeki yılları düşünüyor. Devam eden bir işi neden sevdiğini, yas tutarken öfkenin önemini ve sigarayı nasıl bıraktığını açıklıyor - sadece şampiyon bir elektronik sigara kullanıcısı olmak için Gelecek yıl 70 yaşına girecek olan HadJo Brand, yaşlanmayı uzun süre düşünerek mi harcıyor? Onu tüketen konu mu olmuştu ve şimdi yaşlanmanın kaprisleri hakkında bir kitap yazmak zorunda kalmasının nedeni mi olmuştu? Hayır, diyor gülerek. Sadece bunu yapmak isteyip istemediği soruldu. Yine de geleceğinin nasıl olmasını istediği konusunda iç gözlemi teşvik ediyordu. "Eğer bir şeyleri yerli yerine oturtmak istiyorsanız şimdi tam zamanı. Sanırım pek çok insan 'Bunu yapmayı gerçekten istiyorum ama şimdilik unutacağım' diyor. Ve sonra yapamayacakları bir aşamaya geliyorlar." Yapılması gerekenler listesindeki şeyleri mi kastediyor? "Hayır, yani... ne demek istiyorum?" Marka duraklıyor. “Yani belki de kendi kendinin sonunu getirebilme yeteneğinden bahsediyorum…” Oraya gitmiyor ama bu cümlenin sonu belli ki: hayat.
"Henüz yasal olmadığını biliyorum ama eninde sonunda yasal olacağını düşünüyorum." Annesi, hastalandığında kendi hayatına son vermek için uyuşturucu temin etmişti ama kendisi kullanmamıştı. İki dakika geçti ve biz zaten yardımlı ölümden bahsediyoruz. Görev dışı komedyenler - ne kadar da eğlenceli. Haksızlık ediyorum. Marka elbette eğlencelidir ama bazen yaşlanmak eğlenceli değildir. Decline and Falling Over adlı kitabında, orta yaş sınırından sonraki dönemi "boktan ikinci yarınız" olarak adlandırıyor. Kitap, beklediğiniz gibi komik ama aynı zamanda şaşırtıcı derecede ciddi; bakım evine gitme kararı ve evet, yardımlı ölüm gibi neşelendirici konuları kapsıyor.
Brand, geleceğinin nasıl olmasını istediğini düşünse de henüz somut bir sonuca varamadı. Gençliğinde, bir yatılı evde çalışıyordu (yaşlı insanlar yerine öğrenme güçlüğü olan yetişkinler için) ve erkek personelin bazı "korkunç davranışlarına" tanık olduktan sonra şikayette bulundu. Araştırılmadı; bunun yerine görevden alındı. Bakım evleri korkusuyla baş başa kaldı. "70'lerdeydi. Şimdi o kadar farklılar mı? Kim bilir?" Ancak şunu ekliyor: "Ailemden herhangi birini bana bakmakla ilgilenmeye ikna edebileceğimi hayal edemiyorum." (İki yetişkin kızı var.)
Yaşlanmanın herhangi bir faydası var mı? "İnsanlara kaba davranmak." Gülüyor. "Hayır, pek değil. Ama ne düşündüğünü söylüyorum sanırım. 'Huysuz yaşlı kadın' tarzı şeyleri seviyorum. Huysuz olmayı çok seviyorum. Aslında hiçbir zaman huysuz bir insan olmadım. Biraz arkadaş canlısı oldum ve herkese karşı nazik olmaya çalıştım; bunu kabul ediyorum, çünkü sahnede değil, birçok insan benim muhtemelen korkunç olduğumu düşünüyor, ama kişisel hayatımda." Kendisi şöyle diyor: "Birçok kadının muzdarip olduğu şey, herkesi ilk sıraya koyup kendilerini sonuncuya koymaktır."
Brand birkaç kez onun "insanları memnun eden" biri olduğunu yazıyor; bu da onun bol sahne kişiliği ve gözü kara tavrı göz önüne alındığında beni şaşırtıyor (her ne kadar her zaman düşünceli ve çok nazik görünse de). “Beni de şaşırtıyor” diyor. Guardian ofislerindeki bir toplantı odasındayız, Brand muhteşem, siyah katmanlar giymiş, koyu pembe saçlı, kraliçelere yakışan ama punk bir görünüme sahip. "Ben her zaman öyleydim çünkü... peki neden? Hiçbir fikrim yok. Babamı memnun etmek oldukça zordu, o yüzden belki de bunu yapmak için çok zaman harcadım." Karakterinin sahnedeki versiyonu onun gerçek hayattaki halini etkilemedi mi? “Gerçekten öyle olduğunu sanmıyorum” diyor. "Sanırım bunun nedeni, başladığımda etrafta çok fazla kadın çizgi roman olmamasıydı; bir tür kalkana ihtiyacınız vardı."