John Holford, Alan Wells, Jol Miskin ve Isobel Hunter Okuyucular, her yaşta öğrenme özgürlüğünü savunan bir başyazıya yanıt veriyor Başyazınız yaşam boyu yetişkin eğitimi için güçlü bir örnek teşkil ediyor (Yetişkin eğitimi konusunda Guardian'ın görüşü: öğrenme her yaştan olmalıdır, 25 Ekim). Ancak tüm partilerin parlamento grubunun ileri eğitimle ilgili olarak bahsettiği raporda olduğu gibi, hayati bir boyutu gözden kaçırıyor: Demokrasiyi savunmak için yetişkin eğitimine ihtiyacımız var. Geçen yüzyılın büyük bölümünde yetişkin eğitiminin demokratik sivil toplum yaratmadaki rolü, özellikle politika yapıcılar tarafından geniş çapta kabul görmüştü. İmar Bakanlığı 1919'da şunu ortaya koydu: "evrensel ve yaşam boyu" yetişkin eğitimi "kalıcı bir ulusal gereklilik, vatandaşlığın ayrılmaz bir parçasıydı".
"Açık bir zihin alışkanlığı, ileri görüşlü ve gerçeği seven, safsatalara, parolalara, basmakalıp sözlere ve boş sözlere karşı kanıt" geliştirecektir. Daha sonra resmi raporlar kabul edildi. On yıllar boyunca oluşan sonuç, yalnızca ileri eğitim olarak değil, aynı zamanda gönüllü kuruluşlar ve üniversiteler aracılığıyla da sağlanan zengin ve kapsamlı bir yetişkin eğitimiydi. 1980'lerin ortasından itibaren sadece birkaç yıl içinde bu durum ortadan kalktı. 1990'lardan bu yana, yetişkin eğitiminin temel amacı - en azından politika yapıcılar için - ekonomiye hizmet etmek haline geldi. Demokratik vatandaşlıktan kişisel tatmine kadar daha geniş kapsamlı kaygılar en iyi ihtimalle marjinal olmuştur. Hizmetin altyapısı tahrip edildi. Bir zamanlar sesleri ciddiye alınan gerçek ortaklar olan kurslar sağlayan kuruluşlar, mevcut Whitehall modası nedeniyle "teslimatçı çocuklar" muamelesi görürken, fonlar kemiklerine kadar kesildi.
Demokratik amacı ve uygulamayı yetişkin eğitimine geri getirmek, sağlayıcılar için canlı bir altyapıyı yeniden oluşturmak ve öğrencilerin ve profesyonellerin seslerini dinlemek, yetişkin eğitimini yeniden demokrasinin kalesi haline getirebilir. Bu, Andy Burnham'ın memnuniyetle karşılayacağını söylediği "40 yıllık neoliberalizmden" radikal bir uzaklaşmayı içerecektir. Bu, otoriterlik karşısında ülkenin toplumsal dayanıklılığına yardımcı olacaktır. Her şeyden önce insanların hayatlarını gerçekten daha zengin hale getirecektir. John Holford Emeritus yetişkin eğitimi profesörü, Nottingham Üniversitesi
Yazınızda 8 milyon kadar yetişkinin düşük okuryazarlık becerisine sahip olduğundan bahsediliyor. Bu sayının, 50 yıl önceki ilk yetişkin okuryazarlık kampanyasından bu yana değişmediği görülüyor. Kampanya, o zamanki hükümet tarafından yetişkinlere yönelik okuryazarlık programlarının başlatılmasına odaklanan ulusal bir ajansın kurulmasına yol açtı. BBC bunu o kadar ciddiye aldı ki yetişkinlerin programlara katılmasına yardımcı olmak için her Pazar günü On the Move adlı bir TV dizisi gösterdi. Bağımsız ulusal ajans çeşitli isimler altında 30 yıl boyunca varlığını sürdürdü ve 2008'de kapanan Temel Beceriler Ajansı olarak sona erdi. 1978'den 2006'ya kadar genel müdür bendim. Öğretmenlerin ve gönüllülerin en iyi çabalarına rağmen, okuma yazma becerisi zayıf olan yetişkinlerin sayısı görünüşe göre azalmadı. Bu başarısızlığın ana nedenlerinden biri, yaklaşık 20 yıl önce hükümetin hedef kitleyi temel becerilerde zorluk yaşayan yetişkinlerden GCSE İngilizce'de A-C notu olmayan herkese doğru değiştirmesidir.
Bunların çoğu genç yetişkinlerdi ve orijinal hedef kitledekilerle aynı şekilde okuma ve yazma konusunda zorluk yaşamıyordu. Bu değişiklik, hedef kitleyi tek seferde 25 milyon yetişkinin üzerine çıkardı. Ayrıca yetkililerin muazzam bir başarı elde etmelerine de yardımcı oldu. Bu temel becerilerde zorluk yaşayan yetişkinlere ulaşmak kolay değildir. Çoğu zaman utanırlar