Kovid salgını sağlık ve sosyal bakımdaki eşitsizliklere affetmez bir ışık tuttu. Derslerin henüz özümsenmesi gerekiyor Kovid salgını sırasında ölü sayısı arttıkça pek çok kişinin hissettiği korku, Fiona Walker için daha da arttı. Kriz sırasında öğrenme güçlüğü olan kişilerin tedavisine ilişkin yeni bir raporda, "Deneyimlerimden dolayı hayatıma değer vermeyeceklerini biliyorum" diyor. Birleşik Krallık'ta öğrenme güçlüğü olan 1,5 milyon kişinin ve ailelerinin endişelenmek için nedenleri vardı. İngiltere'deki ölüm oranları, öğrenme güçlüğü olan kişiler arasında ortalamanın dört ila altı katıydı. Artık iyice anlaşıldığı üzere pandemi eşitsizlikler yaratmadı; onları açığa çıkardı ve yoğunlaştırdı. Öğrenme güçlüğü olan kişiler, olmayanlara göre ortalama 19,5 yıl daha erken ölüyor ve ölümlerin önlenebilir olarak sınıflandırılma olasılığı neredeyse iki kat daha fazla.
Dersleri öğrenmek, öğrenme güçlüğü olan kişileri ve onların aile bakıcılarını dinlemek anlamına gelir. Bayan Walker ve diğerleri, Birmingham Üniversitesi ve Manchester Metropolitan Üniversitesi'nden araştırmacılarla birlikte çalışarak, İngiltere Öğrenme Engelliliği liderliğindeki yeni How We Survive ve Thrivereport'un komisyon üyeleriydi. Bakıcılar ve topluluklar memnuniyetle karşılanırken ailelerin salgın sırasında planlamacılar tarafından nasıl terk edildiğini anlatıyor. Bakım evleri başarısız olurken, aile evlerinde veya topluluk ortamlarında yaşayanların ihtiyaçları genellikle göz ardı ediliyordu.
Öneriler arasında öğrenme güçlüğü olan hastalara öncelik verilmesi ve gelecekteki bir krizde desteği azaltmak yerine artırmanın yollarını bulma yer alıyor. Ancak diğer iyileştirmeler hem şimdi hem de bir sonraki halk sağlığı acil durumunda yardımcı olacaktır: insanların GP'nin öğrenme güçlüğü kaydına dahil edilmesini sağlamak ve erişilebilir bilgi ve makul ayarlamalar sağlamak. Tedaviye verilen tepkiler, gerçekten daha kolay anlaşılır bilgiye ihtiyaç duyulduğunu veya hastaya açıklama yapabilecek veya onu savunabilecek bir bakıcının varlığına işaret ettiğinde, yanlış bir şekilde bakımın reddedilmesi olarak algılanabilir. Mencap'in işaret ettiği gibi, bu tür ayarlamalar yaşamla ölüm arasındaki fark olabilir.
Pek çok bakıcı ve sağlık çalışanı kayda değer destek ve tedavi sunsa da, profesyoneller toplumun önyargılarından muaf değil. Pandemi sırasında öğrenme güçlüğü olan kişilere yönelik şok edici "kardiyopulmoner resüsitasyona kalkışmayın" kararları, Ulusal Sağlık ve Bakım Mükemmelliği Enstitüsü'nün (Nice) ilk tavsiyesini kısmen yansıtmış olabilir. Hastaların, nedeni ne olursa olsun kişisel bakım konusunda desteğe ihtiyaç duymaları halinde, kritik bakım alıp almamalarını potansiyel olarak etkileyen "kırılganlık" açısından yüksek puan olarak değerlendirilmesi gerektiğini söyledi. Nice bu kararı geri çekmek zorunda kaldı. Öğrenme güçlüğü olan hastaların ve ailelerinin ifadeleri, hastaların yaşam kalitesine ilişkin tehlikeli varsayımların da bunda rol oynadığını öne sürüyor. Bunların üstesinden ancak sürekli eğitim ve sorumlulukla gelinebilir.
Ancak endişe verici bir şekilde aileler ve kampanyacılar son yıllarda kaydedilen ilerlemenin artık geri dönmekte olduğundan korkuyor. Sosyal bakım paketlerindeki ve yerel destekteki kesintilerin yanı sıra sağlık hizmetlerinde de derin zorluklar ortaya çıkıyor. Yaşamlardan ve Ölümlerden Öğrenme programı, öğrenme engelli ve otizmli kişilerin ölmeden önce aldığı bakımın incelenmesi ve sağlık personelinin bu tür hastaların tedavisi konusunda zorunlu eğitim alması gibi önemli girişimler, artan finansman baskısıyla karşı karşıyadır. Öğrenme engelli hemşirelerin sayısı 2009'dan bu yana üçte bir oranında düştü ve öğrenci sayıları şöyle: