Başbakanın hedefleri SNP için kötü haber anlamına gelebilir. Ancak AB'de kurduğu köprü, bağımsızlık hayallerini de yeniden canlandırabilir. Elli yıl önce bu ay, bir grup sol görüşlü İskoç, yeni bir siyasi partinin açılış konferansı için Stirling'deki Golden Lion otelinde toplandı. "İskoç İşçi Partisi", partinin yeni bir İskoç meclisi için yaptığı ürkek öneriler karşısında yaşanan hayal kırıklığı nedeniyle 1976'nın başında İşçi Partisi'nden resmen ayrılmıştı. İskoçya'nın İşçi Partisi geleneğini hem sosyalizm hem de yerel yönetimdeki köklerine geri götürme sözü veren ateşli Güney Ayrshire milletvekili Jim Sillars tarafından yönetiliyorlardı. Sillars'ın yeni partisi İskoçya'da medyada büyük ilgi uyandırdı ve Tom Nairn, Hamish Henderson ve Neal Ascherson gibi aydınlar da hızla partiye katıldı. Yeni ve heyecan verici bir şey sunuyordu: On yıl içinde İskoçya'nın ruhu için mücadele eden ve İşçi Partisi ile İskoç Ulusal Partisi arasındaki seçim çatışmalarıyla tanımlanmış olan iki hareketin birleşimi.
Ancak parti, Sillars'ın geleceğiyle kumar oynadığı işçi sınıfı seçmenlerini heyecanlandırmakta zorlandı. Uluslararası Marksist Grup'tan bir avuç Troçkist eylemcinin ilgisini çekti ve Ekim 1976'daki konferansta Sillars, aşırı soldaki sert bir tasfiyeyi yöneterek, duruşmaların neredeyse şiddete dönüşmesine neden oldu. Bir noktada, partinin ulusal organizasyon komitesinin bir üyesi, Ayrshire'ın madencilik mirasını "girişçi" tehdidine karşı çağırdı ve şöyle bağırdı: "Lanet çukur çizmelerimizi giymeli ve onlara doğru yürümeliyiz!"
Andy Burnham bu ayın başlarında SNP'nin Aberdeen'deki konferansının ortasında Motherwell'de kendi konuşmasını yaptığında ve İskoçya'da daha fazla yetki devri konusunda işbirliği yapmayı teklif ettiğinde pek açık sözlü değildi. Konferansın kendisi çok daha barışçıldı; SNP, Alex Salmond'un Alba partisinden ayrılmasıyla (Sillars'ın da bunu desteklediğini belirtmek gerekir) "kökten dinci" kanadını zaten kaybetmişti. Cuma günü Burnham, John Swinney ve Galler başbakanı Rhun ap Iorwerth arasında yapılan Ulusal Ekonomi Konseyi toplantısı, devredilen gücü yeniden sanayileşmeyle birleştirmeye çalışan üç hükümetin ortak gündemini vurguladı; bu, tam olarak SLP'nin 1976'da talep ettiği şeydi. Ancak Stirling'deki kamusal çöküşü bir türlü atlatamayan SLP, Burnham ile SNP arasındaki ilişki için yoğun bir şekilde önem taşıyan davaya başka bir katkı yaptı.
Ulusal kendi kaderini tayin hakkını sosyalistler için kabul edilebilir kılmak isteyen Sillars'ın partisi, "Avrupa'da bağımsızlık"ı savunarak yeni Avrupa Ekonomik Topluluğunu kucaklayarak siyasetinde her türlü ayrılıkçılığı ortadan kaldırmaya çalıştı. Malların, insanların ve hizmetlerin sınırlar arasında serbestçe hareket etmesiyle, bağımsızlık artık ayrılık anlamına gelmiyor; yalnızca kendi kendini yöneten, birbirine bağımlı uluslar arasında gerçek eşitlik anlamına geliyor. SLP'nin çöküşünün ardından Sillars, SNP'ye girmenin yolunu buldu ve 1991'de lider yardımcısı olmak üzere rütbeleri yükseltti. "Avrupa'da Bağımsızlık" onunla birlikte geldi. SNP ilk atılımlarını 1970'lerde Avrupa şüpheci bir parti olarak gerçekleştirdi ve 1975'te "Ses yok, giriş yok" sloganıyla üyeliğe karşı kampanya yürüterek kendisini AET yanlısı üç Westminster partisinden ayırdı. Ancak 1990'lara gelindiğinde, yeni Avrupa Birliği'nin küçük ulusların ve azınlık kültürlerinin haklarına artan vurgusunun da yardımıyla bu durum tamamen tersine döndü.
SNP'nin yeni keşfedilen Avrupalılığı, yönetmeye geldiği ülkenin Avrupacılığını yansıtıyor ve güçlendiriyordu. Bu da yardımcı oldu, b