Wicker'da aşk, örülmüş ince dallardan yapılmış bir adamdır. Romantizmde kadınlar goblinlerle, elflerle, minotorlarla ve güve adamlarla anlaşır. Bu heteroseksüel erkekler için kötü bir haber mi? Bu çok kişisel olduysa özür dilerim ama evinizde sizi tahrik eden bir şey var mı? Şık standart bir lamba mı, yoksa seksi bir mutfak takımı mı? Etrafıma göz gezdiriyorum ve merak ediyorum. Eskiden şık ve parlakken tüylü, sıcak atışlarıma heyecan duyardım, ama artık o kadar keçeleşmiş ve pis ki, beni tiksindiriyor. Yine de büyük mutfak dolabını hâlâ seviyorum. Çelik mavisi ve çok geniş ve cömert baharat rafı, içine her baktığımda bende bir heyecan uyandırıyor.
Olivia Colman'ın balıkçı kadınının, sepetçinin (Peter Dinklage) hasırdan ördüğü Alexander Skarsgård ile karşılıklı destekleyici, cinsel açıdan tatmin edici bir birlikteliğin keyfini çıkardığı çılgın erotik masal olan Wicker'ın vizyona girmesiyle bu soruyu sormaya teşvik edildim. Henüz izlemedim ama fragman çok eğlenceli ve önerme insanları -çoğunlukla kadınları- çılgına çeviriyor. İnternet, balıkçı kadının komşularının "bir ağaç kadar güçlü ve bir o kadar da sert" olduğu yönündeki dedikodulara göre Skarsgård hakkında azgın yorumlarla dolu (kesinlikle çok hoş bir şekilde dokunmuş; gerçek bir ifade parçası). Ayrıca New York dergisinde, olağanüstü oyunbaz bir jinekoloğun bu soruyu büyük bir ciddiyetle ele aldığı, kıymıklar, yağlama ve prezervatifin tavsiye edilebilirliği ile uğraştığı ve aynı zamanda silahsızlandırıcı bir şekilde şunu ifade ettiği bir Hasır Dick ile Seks Yapsaydın Ne Olurdu? başlıklı bir makaleden de keyif aldım: "Ama hasır hakkında ne biliyorum? Hiçbir şey."
Ne yazık ki şunu merak ederek herkesin eğlencesini bozmak zorunda hissediyorum kendimi: Bu ne anlama geliyor? Romantik (erotik) kahramanı örülmüş ince dallardan oluşan bir film neden bu kadar heyecan yarattı? Hepimiz sepet vakası mı olduk? Çünkü bu hasır koca sıradışı değil: insan olmayan romantik kahramanlar bir süredir çılgınca popüler. İşlerin daha insan biçimli ucunda, romantizm patladı (romantazi kraliçesi Sarah J Maas'ın son romanı için çılgın bir heyecan var), insanların goblinler, elfler, minotorlar ve güve adamlarla geçindiği hikayelere karşı görünüşte sonsuz bir iştahı ortaya çıkardı. Bilinçli nesne saçmalığı daha da çılgınlaşıyor: Hangi arzu nesnelerinin gerçek bir kültürel üründen geldiğini, hangilerinin uydurma olduğunu tahmin etmek için çevrimiçi bir teste girdim ve tamamen başarısız oldum. Bir ön kapı, koronavirüs, bahçe tırmığı, bir kahve kupası ve Microsoft Word ataşı Clippy (buraya çok gelen gözleri olan) hakkında gerçek bir erotika olduğunu öğrendim.
Peki insanlar birbirlerinden bıktı mı, özellikle de kadınlar erkeklerden bıktı mı? Erkeklerin bağlanma konusundaki isteksizliğinden, manosferin etkin olduğu ve mazur görülen kadın düşmanlığına kadar her şey hakkında iç karartıcı uyarıcı hikayeler, rapor edilen bir heterofatalizm iklimini körükledi: heteroseksüel ilişkilerin eşitsiz yükleri ve denemeleri nedeniyle tükenmiş hayal kırıklığı. Wicker'da hoş bir heteropesimizm var: Evli kadınlar dev, gösterişli tasmalar takmak zorundalar ve erkekler çoğunlukla kaba şişkinler gibi görünüyor. Peki neden hasır seçmiyorsunuz? Dokuma eşe ihtiyacınız yok ve ev yüküne fazla bir şey katmayacaklar - en fazla nemli bir bez ve biraz mobilya cilasıyla hızlı bir silmeye ihtiyaçları var.
Ama durun. Skarsgård 70'lerin sehpası olabilir elbette ama tamamen erkek: insan şeklinde, bir şeyleri tamir ediyor, tüvit pantolon giyiyor ve tabii ki bir penisi var. New York dergisine göre, daha sıra dışı nesne erotik romanları bile "insan kadınlarını erkek yaratıklarla ve nesnelerle ezici bir şekilde eşleştiriyor". Belki de şaşırtıcı değil