Komik, gergin, şaşırtıcı derecede güçlü; bu serinin geri dönüşünün mükemmelliği, umutlu bir meydan okumanın parlak bir parıltısı. Yeni bir Mavi Gezegenin önüne yerleşip, bizi çeşitli açılardan takip eden yorucu bir üzüntüden kaçmaya çalışıyoruz. Bu, 100 yaşındaki David Attenborough tarafından anlatılan yeni bir doğa tarihi gösterisi, dolayısıyla keyif alacak daha fazla gösteri olamaz. Bu, BBC One'da Pazar gecesi yapılan bir gösteri ve bir zamanlar olduğu kadar önemli bir ortak kültürel etkinliğe benzemiyor. Film yapımı muhtemelen 2001'deki orijinal Mavi Gezegen kadar aydınlatıcı olamaz ve hatta Mavi Gezegen II'nin 2017'de koruma üzerinde yarattığı etki bile tekrarlanamaz gibi geliyor: Okyanustaki plastik kirliliğe gösterdiği ilginin, o zamandan beri kaybetmeye devam ettiğimiz çevre felaketine karşı verdiğimiz savaşta vurulan küçük bir darbe olduğu ortaya çıktı.
Ancak onun başka bir dönüm noktası olmasını talep etmekten vazgeçersek ve onu başka bir yaban hayatı serisi olarak takdir edersek, Blue Planet III bir korsandır. Mükemmelliği, umutlu bir meydan okumanın parlak bir parıltısıdır ve eğer sıklıkla tanıdık kalıplara giriyorsa, bu aşinalık bir rahatlıktır. Hala keşfedilecek harikalar da var. Birinci bölümde, Blue Planet ekibinin, yunusların neden deniz süngerlerini ağızlarında tutarken görülebildiğinin gizemini çözdüğü Batı Avustralya'daki Shark Körfezi'ndeki kumlu deniz tabanına bir bakış atılıyor. Oyunun sonundaki yapım tanıtımını bekleyin; bu, bulmacayı çözmenin, en yeni uzaktan kumandalı kameraların ustaca kullanılmasını, söz konusu yunusa dikkatli bir şekilde kur yapılmasını ve kameraman Alex'in bir kaplan köpekbalığı tarafından yenilmesiyle ilgili gerçek riski gerektirdiğini ortaya koyuyor.
Kuzey Avustralya'nın köşesinde, sarımsı köpekbalıkları yeni ya da en azından bizim için yeni bir şey yapıyor: sadece sürüler halinde avlanmakla kalmıyor, aynı zamanda bu lezzetli balıkları kıyıya sürmek, onları tuzağa düşürmek ve ziyafet çekmek için birlikte çalışmadan önce, ringa balığı ürkütmemek için uyuyormuş gibi davranarak takım olarak büyük bir aldatmacaya imza atıyorlar. Her büyük yeni Attenborough şovunda gergin bir ölüm kovalamacası olmak zorunda ve bunun için köpekbalığı ve kaplumbağanın olduğu Brezilya'ya gidiyoruz. Kaplumbağa, kumsaldan uzaktaki derin suların dibinde deniz yosunu yemeyi sever, ancak sonunda biraz hava almak için yüzeyi kırmak zorunda kalır ve bunu yaparak köpekbalığını onun varlığına karşı uyarır. Yukarıda havadaki bir insansız hava aracı ve bir kaplumbağanın sırtına sabitlenmiş bir kamera, kaplumbağanın sığ sulara kaçtığı ve bu işe yaramadığında köpekbalığının dişlerinin sert kabuğun üzerinde kalmasına neden olan keskin bir dönüş manevrası yaptığı oyundaki her oyunu bize gösteriyor.
Ayrıca, daha neşeli müziğin sesi ve Attenborough'nun ses tonundaki şakacı yaramazlık sayesinde biraz komik bir rahatlamaya ihtiyacımız var. Böylece Endonezya'ya gidiyoruz ve bir çift alacalı karidesin gülünç iki tonlu kıyafetleri içinde, bir denizyıldızını atıştırmaya çalışırken sevimli bir şekilde etrafta takla attığını görüyoruz. Her hareketi komik ama soytarı kostümlü iki karides tarafından kollarından birinin koparılmasının utancını yaşayan denizyıldızı için bu daha az eğlenceli. Brezilya mangrovlarında daha fazla neşe var, bu da bize sinir bozucu derecede ilişkilendirilebilir hayvanlarla tanışma sahnesinden zorunlu raporu getiriyor. Gelgitin özensiz çamurunda, bir kemancı yengeci büyük pençesiyle gurur duyuyor ve onu beklentiyle yerel dişilere sallıyor, ancak kamera geriye doğru dönerek onun değerli uzantılarını sallayan ve ilgiye can atan yüzlerce pis yalnızdan biri olduğunu ortaya koyuyor. Hepimiz oradaydık oğlum. Kemancı yengeç dişileri, gözleri alaycı bir şekilde ortaya çıkan ve kasvetli bir şekilde katlanan inanılmaz derecede karikatürize saplarda