GRADIŠKA - Mirko Todoranović'in (80) elli beş yılda inşa ettiği aile evleri, depolar, barakalar, salonlar, çiftlikler, büyükbaş hayvan barakaları, domuz ahırları, tavuk kümesleri, kulübeler, garajlar, atölyeler, balık evleri ve bacalar sıralanırsa, Gradiska'dan Banja Luka'ya giden yol çatıdan çatıya geçilebilir. 50 kilometrelik bir mesafedir. Lijevac'ın Vilusi köyünden bu inşaatçı inşaattaki performansını böyle anlatıyor. Mirko, Vilusi, Mašići, Romanovci, Krneti, Kobatovci, Magljani, Miljevići, Seferovci, Karajzovci, Petrovo Selo'daki binaların çoğunu inşa etti... Mirko, 20'li yaşlarının başında bağımsız olarak eline bir mala, vazo terazisi veya terazisi aldığı uzun zamanları hatırlayarak, "Krajina'da ev inşa etmediğim hiçbir köy veya kasaba yok" diye övünüyordu. su terazisi, bir ip ve bir çekül ve inşaata başlandı. Kendisi ve inşa ettiği binalar hakkında büyük bir güvenle konuşuyor:
"Kendi kendimi yetiştirmiş bir duvarcıyım ama inşa ettiğim aile evleri en güzelleri. Sağlamlar. Rüzgar, fırtına, deprem onlara hiçbir şey yapamaz. Ben her ev sahibine 50 yıl garanti verdim. Onurumu ve kişisel itibarımı garanti ettim. Ve kimse beni aramadı, itiraz etmedi, tamir, onarım istemedi, işime itiraz etmedi. Ördüğüm duvarlar sur gibidir, yıkılmaz, çökmez, yıkılmaz. çatlak." Todoranović, ustalığının öyküsünü şöyle bitiriyor: İnşa ettiğim her bina, her tuğlaya, yüzbinlerce tuğlaya bana tanıklık eden anıtımdır. Mirko Todoranović özlemle şöyle diyor: "Her tuğlayı büyük bir sevgiyle ördüm ve bunu ev sahiplerimden daha çok sabırsızlıkla bekledim. Lijevče ve Potkozarje'deki insanlar bunu tanıdı ve bu yüzden herkes bana saygı duyuyor, beni seviyor, beni aile kutlamalarına, şenliklere, düğünlere davet ediyor. İnşa ettiğim evlerde çocuklar doğduğunda, düğünler ve partiler düzenleniyor, vaftizler kutlanıyor ve halk geleneklerimiz korunuyor; işte o zaman en mutlu oluyorum" diyor çalışmaları hakkında.
Mirko Todoranović, en çok şey öğrendiği ustayı, duvarcılık işine başlangıcını, kendi başına ördüğü ilk duvarı ve sorumluluğunu üstlendiği ve işin iyi yapılacağını garanti ettiği ilk evi hatırlıyor. Gençliğinde Vilus'lu ünlü duvarcı Dragutin Gluvić'in asistanı ve çıraklığı yaptı. "İnşaatta çalışmaya başladığımda 14-15 yaşlarında bir çocuktum. Zor bir dönemdi, yoksulluktu, azımız vardı ama çok istiyorduk, fikirlerimiz, planlarımız vardı, her günü sabırsızlıkla bekliyorduk... Biri beni çalışmaya harç karıştırmaya, tuğla, kiremit eklemeye davet ettiğinde mutlu oldum. Yemek için. Günlük harçlık gün doğumundan gün batımına kadar ölçülüyordu. Sabah erkenden işe geldim ve hava kararıncaya kadar çalıştım." Mirko inşaat işlerinde ilerledi ve hayalini kurduğu duvarcı olma arzusunu gösterdi. Usta Dragutin Gluvić bunu fark etti ve 1960'larda onu bağımsız olarak bir bölme, odalar arasında bir duvar, bir köşe veya bir köşe inşa etme göreviyle görevlendirdi...
"İlk evi Branko Todoranović için Vilusi'de, Vilusi'deki kilisenin yakınında kendi başıma inşa ettim. O zamandan bu yana 60 yıl geçti. Ev hala eskisi kadar sağlam ve sağlam. Yol beni götürdüğünde ona bakıyorum. Ondan sonra çoğunlukla Mrčevci'de büyük salonlar inşa ettim. Kimin ihtiyacı varsa onu inşa ettim." Todoranović'e en sık inşa ettiği evlerin planlarının veya projelerinin neler olduğunu soruyoruz. "Orada hiçbir proje yoktu. Ev sahibi ve ailesi bir deftere, bir kağıda, bir sigara kutusuna ya da tahtaya inşaat kalemiyle bir ev çiziyor, biz de onu takip ediyoruz, bakıyoruz ve çalışıyoruz. Çoğu zaman evini beğendikleri bir komşuya ya da köydeki birine giderler ve 'Onlarınki gibi olsun' derlerdi... Çünkü