Geçtiğimiz hafta Birleşmiş Milletler Genel Kurulu 34'üncü kez ABD'nin Küba'ya uyguladığı ambargonun kaldırılması yönünde çağrı yapmıştı. Karar 17'ye karşı 130 oyla, 25 çekimserle kabul edildi. Bu, Küba'nın, esas olarak Venezuela başkanının New York'a kaçırılmasının ardından uygulanan ABD yakıt ambargosunun neden olduğu ciddi bir enerji kriziyle mücadele ettiği bir dönemde geldi. Enerji ablukası Amerika'nın Küba halkına karşı işlediği suçların yalnızca sonuncusu. Küba'nın Namibya Büyükelçisi Sergio Vigoa de la Uz, yakın zamanda yayınlanan bir makalede ABD'nin enerji ve ekonomik kısıtlamalarının insani maliyetini ortaya koydu. Zarar, okullarda, hastanelerde ve işyerlerinde elektriğin olmadığı saatlerde ortaya çıkıyor; ertelenen tıbbi tedavi ve kesintiye uğrayan kamu hizmetleri; ve artan bebek ölüm oranları.
Makalede, Küba hükümetinin BM genel sekreterine sunduğu, yaklaşık 1.400 megavatlık (talebin yaklaşık üçte biri) üretim kapasitesinin, yakıt olmadığı için Mayıs ayı sonunda kullanılamadığı yönündeki sunumuna atıfta bulunuluyor. Bazı topluluklar aralıksız 30 saatten fazla elektriksiz kaldı. Küba hükümeti, Mart 2025 ile Şubat 2026 arasında ablukayla bağlantılı kayıpların 8,08 milyar ABD doları olduğunu tahmin ediyor; en çok turizm, gıda ve enerji etkilendi. Otuz dört uluslararası banka, ABD yaptırımları korkusuyla Küba ile ilgili işlemleri askıya aldı ve 7.000'den fazla konteyner Karayipler ve Orta Amerika'daki limanlarda mahsur kaldı. Dünya Sağlık Örgütü ve BM insan hakları şefi, Afrika Birliği'nin ablukaya karşı çıkan çok sayıda kararı onaylaması gibi benzer endişeleri dile getirdi.
Küba'nın bu noktaya nasıl geldiğini anlamak için geriye bakmak faydalı olacaktır. Küba Devrimi, Fulgencio Batista'nın acımasız diktatörlüğü tarafından ateşlendi. 1952'de Batista askeri darbeyle iktidarı ele geçirdi. Demokratik olarak seçilmiş başkan Carlos Prío Socarrás'ı devirdi ve planlanan seçimleri iptal etti. Rejimi, siyasi muhalifleri ve muhalifleri susturmak için gizli polise, sansüre, işkenceye ve şiddetli baskılara dayanıyordu. Havana, hükümetteki yolsuzluğun ve geniş çapta kumar ve fuhuş yapan Amerikan mafya örgütlerinin etkisi altına girdi. Küba'nın ekonomisinin, topraklarının ve şeker endüstrisinin büyük bir kısmı, çoğunlukla ABD çıkarları olmak üzere yabancıların mülkiyetindeydi. Sonuç, şiddetli kırsal yoksulluk ve yaygın halk öfkesiydi.
Washington yeni diktatörü benimsemek için hızla harekete geçti ve Batista hükümetini resmen tanıdı. Batista, özel sermayeyi koruma, Küba'nın uluslararası yükümlülüklerini yerine getirme ve komünizme karşı çıkma sözü vermişti. 1950'lerin başlarında ve ortalarında ABD hükümeti, Amerikan iş dünyası ve mafya çıkarlarıyla birlikte anti-komünist rejime askeri ve ekonomik destek verdi. Küba bir istisna değildi. Ağustos 1953'te, Batista'nın darbesinden yaklaşık 17 ay sonra, CIA, İran'ın demokratik olarak seçilmiş başbakanı Muhammed Musaddık'ı devirmeyi planladı ve Şah'a diktatörlük yönetimini kurdu. Bu zamanla İran Devrimi'ne yol açtı. O zamana kadar Washington'un yurtdışındaki yıkım alışkanlığı çoktan yerleşmişti.
1936'da Nikaragua'da General Anastasio Somoza García, ABD tarafından eğitilmiş Ulusal Muhafızları, demokratik olarak seçilmiş ve evlilik yoluyla amcası olan başkan Juan Bautista Sacasa'ya karşı bir darbe düzenlemek için kullandı. Bu, ABD'nin müttefiki başka bir diktatörlük yarattı ve sonunda Nikaragua Devrimi'yle o da devrildi. Bu vakaların her birinde, diktatör devrildiğinde ABD hızla ülkeyi kınadı, izole etti ve halkını onlarca yıl boyunca cezalandırdı.