Romantik trajedinin maksimalist, baştan sona uyarlaması, baş rollerinde yıldızlar yarattı ve Bard'dan hoşlanmayan öğrenciler için İngilizce öğretmeninin en güvenilir silahı haline geldi. Romeo + Juliet, Shakespeare'in oyunlarının en ünlüsü ya da sevileni olmasa da belki de en temel olanıdır. Aşk bağımlısı gençlerin ve kızgın kızgınlığın hikayesi olan 16. yüzyıl trajedisi, genellikle bir İngiliz öğrencinin ozanın yapıtlarıyla ilk tanışmasıdır; kederli şehvet ve histrionik ruh hali değişimleriyle gençler için, örneğin Macbeth, Hamlet veya Othello'daki daha sert entrikalardan daha erişilebilir ve bağ kurulabilir. Ve eğer Romeo + Juliet, genç insanın Elizabeth dönemi İngilizcesine girişi ise, belki de bunun hiçbir versiyonu, Baz Luhrmann'ın, Verona'nın aile kavgasını tropikal bir çete savaşı olarak yeniden tasavvur eden ve Leonardo DiCaprio ve Claire Danes'in yüzleriyle genç aşıklardan oluşan bir ordu başlatan 1996 film versiyonu kadar "geçit uyuşturucusu" terimine daha layık olamaz.
Shakespeare'in 30 yıl önce bu hafta yayımlanan (!) en sevilen eserinin maksimalist yorumu, Elizabeth dönemi dizelerini koruyor ancak katı klasisizmden sıçramadan farklılığını duyuruyor. Bizim sahnemiz, güzel Verona sahilinde, TV seti aracılığıyla bir haber spikeri tarafından geçiyor ve iç çekişme kliplerinden önce talihsiz iki aşığın acısını aktarıyor. Avustralyalı yönetmen, 1992 yapımı Strictly Ballroom'daki çığır açıcı başarısının ardından, orta çağ hikâyesini cesurca 90'ların magazin takıntılarıyla eşleştirdi: sokaklardaki şiddetin grenli görüntüleri, kapolar ve suçlularla ilgili dergi manşetleri, iki yıl önceki OJ Simpson kovalamacası etrafındaki medya sirkini hatırlatan araba kovalamacaları ve isyanların helikopter görüntüleri. Ancak 90'larda yapılabilecek bir film; Luhrmann'ın, kendi ekonomik operasyonları ve işaretlenmiş bölgeleriyle dolu, birbiriyle çatışan iki aileyi rakip çeteler olarak görme vizyonu, çağın filmlerden hip-hop'a kadar ulaşım sanatının kaynağı olarak ve içkin suçluluk hakkındaki fikirlere yönelik muhafazakar bir saplantı olarak çetelerle ilgili meşguliyetinden yararlandı.
Luhrmann ve kostüm tasarımcısı eşi Catherine Martin, Verona'yı güneşte kavrulmuş bir sahil şehri olarak yeniden tasarladılar ve gerçek mekanları (Mexico City'nin ünlü Immaculate Heart of Mary Kilisesi ve Chapultepec Sarayı, Veracruz'un Boca del Río'su) birleştirerek saygı ve çürümenin eş zamanlı yaşandığı bir kentsel sığınağı yansıttılar. Alakasız bağırışları ve açık Hawaii gömlekleriyle Montague'ler ve Küba topuklu çizmeleri giyen şehirli kovboylar Capulet'ler, Katolik ikonografisinin damgasını vurduğu nefret ve savurma silahlarıyla neredeyse titriyor. Luhrmann, belki de zaman zaman anlaşılması zor dizeleri telafi etmek için kamerayı çılgınca, bazen de manik enerjinin gerçek havai fişek gösterisiyle kesip birleştirdi ve döndürdü. Filmin gürültülü silahlı çatışmaları ve partileri artık Euphoria Lisesi'nin açık bir habercisi olarak okunuyor; bu çocuklar giyinip gösteriş yapıyor, ecstasy patlatıyor ve güçlendirilmiş arabalarla şehirde dolaşıyor. Tek bir sahneyi izlemek, hatta aşıkların meşhur akvaryumunun sevimli buluşmasını izlemek, sanki bir enerji içeceği içiyormuş gibi hissettiriyor.
Bu nedenle, bariz bir şekilde gençleri hedef alan filmin, zamanında pek çok kötüleyicisi vardı. Eleştirmenler bunu kaba ve cafcaflı bularak görmezden geldi, ancak izleyiciler kitlesel olarak geldi; Romeo + Juliet, 14,5 milyon dolarlık bir bütçeye karşılık 147 milyon doların üzerinde gelir elde etti; bu, kısmen The Cardigans, Everclear, Radiohead ve Garbage'ın iğne damlalarıyla dönemi tanımlayan müziklerle desteklendi. (Ve elbette, sık sık tekrarlanan akvaryum sahnesindeki şarkı, Des'ree'sI'm Kissing You, 2000'li yılların YouTube'undaki çift nakliyesi montaj videolarının her yerde bulunan müziği haline geldi). İlk izlediğimde