1-7 Eylül 1947 tarihleri arasındaki Şafak meseleleri, Pakistan (Geçici Anayasa) Düzeninin ülkenin işleyen anayasası olarak kabul edilmesini anlatırken, ülkenin ilk başkomutanı toplumsal şiddetin kontrol altına alınması yönünde sert bir çağrı yayınladı. Üstelik on yıllardır şiddete yabancı olmayan Karaçi şehri, Pakistan'ın başkenti olarak ilk sokağa çıkma yasağını gördü. Güçlü ve çoğunlukla seçilmemiş güçlerin anayasal değişiklikler yapması Pakistan tarihi boyunca üzücü bir süreklilik olmuştur. Ancak bağımsızlıktan sonraki haftalarda Şafak'ın sayfalarının gösterdiği gibi, ülkenin kurucuları ülkenin kimsenin kişisel kaprislerine göre değil, hukukun üstünlüğüne göre yönetilmesini istiyorlardı.
3 Eylül 1947 tarihli baskıdaki Lede hikayesinde, "1935 tarihli Hindistan Hükümeti Kanununun bir uyarlaması olan Pakistan (Geçici Anayasa) Düzeni"nin, yönetimin geçici anayasası olarak hizmet edeceği belirtiliyordu. Tabii ki Pakistan, büyük ölçüde ilk yıllardaki siyasi çalkantılardan dolayı, 1956 yılına kadar ilk düzgün anayasasına sahip olamayacaktı. Pakistan (Geçici Anayasa) Düzeni imparatorluğun kalıntılarını ortadan kaldırmaya ve ülkeye yeni bir yön vermeye çalışıyordu. Haberde, yasanın "Hindistan Yasası'nda yer alan 'kendi takdirine bağlı olarak' ve 'bireysel kararını kullanması' gibi ifadeleri ortadan kaldırdığı belirtildi. "Bir diğer önemli özellik de hiçbir yerde Kral'ın adının geçmemesi. Valiler ve Yüksek Mahkeme yargıçları dahil tüm atamalar Genel Vali tarafından yapılacak." Dahası, görev yemini Kraliyet adına değil, "Pakistan Anayasası" adına yapılacak.
Bu raporlardan, orijinal planın İngiliz krallarına ve kraliçelerine veda etmeyi ve anayasal üstünlüğü öngördüğü açıkça görülüyor. Pakistan'ın kurucuları, önümüzdeki yıllarda pek çok taçsız yerel 'kralın' Anayasayı ayaklar altına alacağını ve bu ülkenin talihsiz halkına şartlar dikte etmeye çalışacağını bilmiyorlardı. Bağımsızlıktan iki hafta sonra, Quaid'den başkası tarafından defalarca yapılan sükunet çağrılarına rağmen, toplumsal şiddet yangınları yanmaya devam etti. Durum öyleydi ki, Pakistan ordusunun ilk başkomutanı - İngiliz subayı General Sir Frank Masservy - 1 Eylül sayısında barış çağrısında bulundu. C-in-C, ordunun tüm kademelerine gönderdiği özel bir emirle şunu kaydetti: "Sivil yetkililer ve polisle birlikte bizim asıl görevimiz, kanun ve düzeni sağlamak, kan dökülmesini, cinayeti, yağma ve kundakçılığı durdurmak zor ve nahoş görevdir..."
General adamlarına kanunları çiğneyenlere ve sorun çıkaran diğer istenmeyen kişilere karşı sıfır tolerans uygulanacağını söyledi. "Birinci tür goondasregoondalar, dakular ve badmaşlar. Bunlar Devlet düşmanlarıdır ve yakalanmaları, yakalanmaları veya vurulmaları gerekir.... "İkinci tür ise intikam duygularına kapılmış cahil vatandaşlar ve vatandaşlardır... ve öfkelerini karşı topluma son derece vahşetle kusarlar. Bu ikisi aynı zamanda farkında olmasalar da devlet düşmanıdırlar. "Bunlar kesinlikle generalin sert sözleriydi. Ama belki de umutsuz zamanlar umutsuz önlemleri gerektiriyordu. Pakistanlılar ve dünyanın dört bir yanındaki tüketiciler, ABD/İsrail'in İran'a karşı savaşının yarattığı durum nedeniyle benzin ve hidrokarbonlardan elde edilen diğer yakıt ürünlerine yüksek fiyatlar ödüyor. Körfez'de işlerin yeniden çirkinleşmesi durumunda kıtlık korkusu da var; diğer ülkelerde yakıt kıtlığıyla ilgili isyanlar yaşandı.