Yıllar boyunca, Pakistan yanlısı Tehreek-i-Insaf (PTI) yorumcularından sözde tarafsız ve PTI karşıtı gözlemcilere kadar tüm siyasi analistler, PTI'nın ülkedeki en popüler siyasi parti olduğu konusunda ısrar etti. Bu anlatı Batılı medya kuruluşları tarafından bile geniş çapta yankılandı. Ancak son zamanlarda bu kanaat aşındı. Yorumcular ilk olarak PTI'ın hakimiyetine ilişkin iddialarını Hayber Pakhtunkhwa (KP) ile sınırlandırarak geri adım atmaya başladılar, ancak bu bile sarsılmaya başladı. Pek çok kişinin yaygın destek zannettiği şey, siyaset bilimcilerin "üretilmiş popülerlik" olarak adlandırdığı şey olabilir. Üretilen popülerlik, dolayımsız toplumsal duyarlılığın bir yansıması değildir. Bunun yerine, sembolik mühendislik, medya yönetimi, devlet veya kurumsal sponsorluk ve halkın hayal kırıklığının stratejik istismarı yoluyla biriktirilen, özenle hazırlanmış bir yapıdır.
Üretilen popülerliğin özünde, bir liderin "yozlaşmış" eski düzeni ortadan kaldırabilecek kusursuz bir kurtarıcı olarak sunulmasına dayanır. Bu tür popülerlik, abartılı vaatler ve dikkatlice seçilmiş medya anlatıları üzerine kuruludur. Ancak tasarlanmış bir proje muhalefetten yürütme gücüne geçiş yaptığı anda, retorik ile yönetim arasındaki gerilimler bu yanılsamayı ortadan kaldırmaya başlar.
Tarih boyunca siyasi rejimler ve hareketler, soğuk gerçeklerle karşı karşıya kaldığında üretilmiş popülerliğin nasıl zayıflayabildiğini gösterdi. 1950'lerde eski başkan Juan Perón'un Arjantin'deki ilk popülaritesi, ağır devlet sübvansiyonları ve milliyetçi çağrılarla sürdürüldü. Ancak ekonomi tarihçisi Carlos Díaz-Alejandro'nun Arjantin ekonomi tarihine ilişkin analizlerinde belgelediği gibi, rejimin artan enflasyon ve döviz tükenmesi ortasında mali israfı sürdürememesi, sonunda Perón'un popülist ekonomik modelinin çözülmesine neden oldu ve yaygın huzursuzluğu ve askeri müdahaleyi hızlandırdı. PTI'nin çevrimiçi hakimiyeti sıklıkla ezici halk desteğinin kanıtı olarak görülse de, dijital görünürlük, seçim başarısı ve insanları sokakta harekete geçirme yeteneği, siyasi gücün çok farklı üç ölçüsüdür.
Komünizm sonrası Doğu Avrupa'da, 2000'li yılların başlarında Bulgaristan'daki Simeon Saxe-Coburg-Gotha hareketi gibi, medya odaklı yolsuzlukla mücadele anlatılarına dayanan siyasi hareketlerin yükselişi ve düşüşü, günlük yönetimde idari beceriksizlik ve ekonomik tavizler ortaya çıktığında, öncelikle yabancı statüsü ve yüksek ahlaki iddialar üzerine inşa edilen popülerliğin hızla buharlaştığını gösteriyor.
1996 yılında Imran Khan tarafından kurulan PTI ilgi çekici bir örnektir. 2011'de baskın bir güce dönüşene kadar Pakistan siyasetinin kenarında küçük bir oyuncu olarak kaldı. Dönüşüm yalnızca bir 'uyanış' değil, aynı zamanda dikkatle inşa edilmiş bir siyasi olguydu. PTI'ın popülaritesi, esas olarak askeri kurum tarafından sistemli bir şekilde geliştirildi. Aslında parti, Pakistan Müslüman Birliği-Navaz (PML-N) ve Pakistan Halk Partisi (PPP) gibi geleneksel partilerin 'yolsuzluk' algısından bıkmış şehirli orta sınıf seçmenler arasında gerçek bir şikâyet duygusunu etkili bir şekilde harekete geçirdi. Ancak bu, hibrit bir plan aracılığıyla kurumsal mühendislikle güçlendirildi. Pakistanlı siyaset bilimci Muhammad Waseem'e göre, bu planda istihbarat teşkilatları medyadaki anlatıyı yönlendirdi, siyasi muhalifleri zayıflattı ve etkili siyasi "seçilebilirleri" PTI'ya yönlendirdi. PTI mimarisi