El Alamein'deki iki büyük savaş, İkinci Dünya Savaşı'nın gelişimi açısından büyük önem taşıyordu. İlki, 1 Temmuz ile 27 Temmuz 1942 arasında Müttefik kuvvetlerin Mihver kuvvetlerinin İskenderiye'ye doğru ilerleyişini durdurmayı başardığı zaman gerçekleşti. Daha sonra 23 Ekim'den 4 Kasım 1942'ye kadar süren ikinci savaşta Müttefikler Nazi güçlerini Tunus'a kadar geri çekilmeye zorladı. Bu gelişmenin etkileri, stratejik öneme sahip Süveyş Kanalı'nın ve Orta Doğu'nun petrol üreten bölgelerinin korunmasıydı. Bir başka düzeyde, aralarında çoğu adalı olmak üzere binlerce Yunanlının da bulunduğu savaş mültecilerinin Türkiye'deki aşırı yoğunlaşmaları durduruldu ve bu durum, sefil yaşam koşulları ve yüksek ölüm oranlarına yol açtı ve Ortadoğu ve Afrika'daki mülteci kamplarına sevk edilmeleri başladı; Rommel'in ilerleyişi durdurulmasaydı gerçekleşemeyecek bir gelişme.
Müttefiklerin stratejisinin kilit noktalarından biri, ana saldırının nerede gerçekleşeceği konusunda rakiplerini yanıltmaktı. İngiliz general Bernard Montgomery tarafından yönetiliyordu. Müttefik saldırısı, 23 Ekim 1942 gecesi saat 22.00'de Alman ve İtalyan savunma hattını yarmayı başaramadan gerçekleşti. Bu, 2-3 Kasım gecesi kuzey kesimde ve güney kesimde 3 Kasım'da başarıldı, bunun sonucunda geri çekilmeye başladılar ama aynı zamanda ele geçirildiler. Yunan tarafında, Orta Doğu'daki Yunan seferi birliklerinin bir kısmı, İngiliz 50. Tümeni'ne ait albay Pausanias Katsotas komutasındaki 1. Tugay'a katıldı. Yunan ordusu, 19-23 Ekim tarihleri arasında güney kesimde birçok aldatıcı saldırı gerçekleştirerek düşmana ciddi kayıplar verdirdi. Çünkü yukarıda da belirttiğimiz gibi asıl saldırının nerede yapılacağı konusunda düşmanı yanıltma planı vardı.
Ardından 23 Ekim'den 3 Kasım'a kadar Yunan ordusu birçok baskın düzenledi ve muhaliflerin geri çekilmesi başlayınca takibe başlayarak 100 kilometre derinliğe kadar ilerledi. Müttefiklerin kayıpları 3.500 ölü ve 10.000 yaralıydı. Yunan kuvvetlerinin kayıpları 6 subay ve 83 hoplit öldü ve 26 subay ve 202 hoplit yaralandı.
O döneme ait çok sayıda tanıklığın yanı sıra belgelere göre İngilizler, kralı destekleyecek ve onun Yunanistan ve daha geniş bölgedeki nüfuzunu koruyacak bir yapı olarak Yunan ordusunu savaş sonrası dönem için hazırlıyorlardı. Yani cephedeki sıcak noktalar yerine ikincil faaliyetlere (örneğin mahkumları korumak, tatbikatlar vb.) harcanıyordu. Kara ordusundan bahsediyoruz çünkü donanma tam operasyonel durumdaydı. Ancak Yunanlıların El Alamein savaşına katılması ve bunun gerçekleşme şekli, müttefiklerin gözünde Yunan ordusunun yiğitliği imajını önemli ölçüde değiştirdi.
İngilizlere yakın subayların, Metaksas diktatörlüğüne hizmet etmiş olanların ve aynı zamanda EAM-ELAS ile yazışma içinde olan bazı subayların varlığının, gelişmelerin başka bir aşamasında Aralık 1944'ün habercisi olan Yunan ordusunun isyanına ve birliğinin sözde "teller" içinde hapsedilmesine yol açan patlayıcı bir karışım yarattığını belirtmekte fayda var. "İkinci Dünya Savaşı'nda Egeli Mülteciler" kitabından (Noti yayınları)