İster sürükleyici Blackout ister aşırı korkutucu 2:22: A Ghost Story olsun, tiyatroda akılsızca korkulacak bir sezon. Peki izleyiciyi dehşet içinde nefes nefese bırakmanın sırrı nedir? Saat sabahın 1'iydi. Tamamen karanlık. Bir düğün mekanını kilitleyen Sam Beech'in araba sensörü bozuldu: Arkasında bir şey vardı. Yazar ve yönetmen şöyle anımsıyor: "Ön tamponda, sonra arka tarafta yarım saat sürdü. Ama her baktığımda hiçbir şey yoktu." Arabanın etrafını koklayarak ilerlemeye devam etti. Bu yüzden bakmayı bıraktı. "Düşündüm ki: 'Arkama bakmazsam beni anlamaz.'" O zamandan beri, şu sıralar sahnelerde dolaşan çok sayıda korku şovundan birinin yaratıcısı Beech, "Karanlıkta araba sürmeyi sevmiyorum" diye itiraf ediyor.
Beech'in deneyimi, Andy Nyman'ın 2010'da çıkan popüler oyunu Hayalet Hikayeleri'ndeki Beech'in dört kez izlediği bir sahneye ürkütücü derecede benziyordu; dolayısıyla sensör karanlıkta devreye girdiğinde karakterin sahnede karşılaştığı budaklı son zihnini doldurdu. Şimdi, bu esrarengiz deneyim, o gece onu bu kadar korkutan her şeyi kullanan kendi yeni korku şovu Blackout'u (27 Şubat'a kadar Birleşik Krallık'ta turneye çıkacak) besledi: sessizlik, yokluk, gölgelerde gizlenen bir şey fikri. Paranormal Activity'nin (27 Şubat'ta Londra Büyükelçiliği tiyatrosunda ve Birleşik Krallık turnesinde) sahne gösterisinin arkasındaki illüzyon tasarımcısı Chris Fisher, "Bu Jaws etkisi" diyor ve bu beni birkaç gece boyunca yatağımın altını çekingen bir şekilde kontrol etmeye ve kabuslar görmeden durmama neden oldu. Fisher, "Yüzgeci görmek ve müziği duymak, köpekbalığının mekanik kafasını görmekten daha korkutucu" diyor.
Tiyatro yapımcıları, ülke genelindeki sahnelerde izleyicilerinin yanlarındaki yabancıların kollarını tutmasını umuyor. Ancak korku konusunda yanılgıya düşmek kolaydır, diyor Fisher: "Genellikle çok ileri gidiyor, çok kaba. Bunu da - ve bunu sevgiyle söylüyorum - Neşeli Ruh." Ama doğru anladığınızda, Noël Coward'ın eksantrik bir kahin hakkındaki saçmalıklarını göz ardı ederek, "insanlar tiyatronun neler yapabileceğine dair yeni keşfedilmiş bir anlayışla ayrılıyor" diyor.
Yıllarca, 1987'deki Siyah Giyen Kadın, sahnede tam anlamıyla tırnak ısıran bir korku yaratmanın son şampiyonuydu. Seyrek bir sette gösteri, izleyicileri hikaye başlarken bir midilli ve tuzak hayal etmeye davet etti ve onları Beech'in sinsi gölgesi ve Fisher's Jaws teorisi gibi boşlukları kendileri doldurmaya hazırladı. Yıllardır rakipsizdi, ancak son zamanlarda, belki de Hayalet Hikayeleri'nin başarısının etkisiyle, yeni korku oyunları fikirleri ortaya çıkarmaya çalışan gösterilerin sayısı giderek artıyor. Oldukça tatmin edici perili ev gerilim filmi 2:22: A Ghost Story sürekli olarak turneye çıkıyor ve halüsinasyon yaratan Stranger Things: The First Shadow (Fisher'ın yanılsamalarını da içeren) Londra'nın Batı Yakası'nda güçleniyor. Şehrin daha batısında, Bush tiyatrosunda, Mei Leng Yew'in son filmi The Hungry Ghost, kabus gibi bir ele geçirme hikayesi yaratmak için Çin gelenekleri ve tuhaf saplantılarla oynuyordu. Psikolojik korku rotasına inen sürükleyici tur deneyimi, sahnede ne olacağını belirlemek için izleyici katılımını kullanıyor. Bu Cadılar Bayramı sezonunda hayaletlerin ve gulyabanilerin yoğun programları var.
Edinburg'daki kısa bir koşunun ardından Şubat ayında Londra'nın Soho tiyatrosuna gelecek olan komedi-korku türündeki Ceset'te, izleyicilerinin hayaletlere olan inancını, perili evinin gerçek öyküsüyle sınayan komedyen Kirsty Mann, "Belki 2.22 o kadar başarılıydı ki, bir çağlayanı başlattı" diyor. “Bunlar döngüler halinde gelir” diyor. “Ama insanlar kaçmak için tiyatroya gidiyor