İnsanın insana olan sevgisi nasıl insanlık kimliğini taşıyorsa, çaresiz hayvanlara duyulan şefkat de eşsiz bir insanlık örneğidir. Mymensingh'den Haluaghat Upazila'dan Abdul Khalek bu insanlığın parlak bir örneğini yarattı. Mesleği işçi olmasına rağmen emeğinin kazandığı para ve yetenekle her gece 20'ye yakın köpeği besliyor. Abdul Khalek, Upazila'daki Khorakuri köyünün bir sakinidir. Her gece yemekle dışarı çıkıyordu. Upazila'da üç özel yere gidin ve köpeklere yiyecek verin. Köpekleri besledikten sonra eve döndü. Uzun süredir devam eden bu uygulamada köpekler tanıdık ve tanıdık hale geldi. Köpeklere olan bu sevginin sebebi sorulduğunda Abdul Khalek, 'Biz insanız. Eğer acıkırsam bırak yiyeyim diyebilirim. Bir köpek yememe izin ver diyemez. Ona göre tembel hayvanlar açlığı kimseye anlatamazlar. Bu yüzden onlara yemek ayarlamayı seviyor. Bu, konuşurken de açıkça görülüyor. Bir köpek geçerken 'Ai Ai' diye sesleniyor. Hemen birçok köpek birer birer ona doğru koşmaya başladı. Kimisi duruyor, kimisi yemek bekliyor. Sahnede Abdul Khalek'in köpekler tarafından ne kadar tanındığı ve sevildiği anlatılıyor. Coronavirüs salgını sırasında pazar tezgahları kapalı olduğundan bu hayvanlara yiyecek bulmak zorlaştı. Abdul Khalek, bu zor dönemde bile köpekleri besleme sorumluluğunu omuzlarına aldı. Gücüne göre onlara yiyecek ayarladı. Abdul Khalek'e göre bu çalışma herhangi bir tanıtım ya da övgü alma meselesi değil; Daha ziyade çaresiz hayvanlara karşı sevgi ve sorumluluğun bir ifadesidir. Gülümseyerek, vücudunda güç olduğu ve kendini yiyebildiği sürece köpekleri besleme işine devam edeceğini söyledi. Abdul Khalek, kapasitesi dahilinde her gün yaklaşık 20 hayvanın ağzına mama vererek sessizce eşsiz bir insanlık dersi veriyor.
İnsanın insana olan sevgisi nasıl insanlık kimliğini taşıyorsa, çaresiz hayvanlara duyulan şefkat de eşsiz bir insanlık örneğidir. Mymensingh'den Haluaghat Upazila'dan Abdul Khalek bu insanlığın parlak bir örneğini yarattı. Mesleği işçi olmasına rağmen emeğinin kazandığı para ve yetenekle her gece 20'ye yakın köpeği besliyor. Abdul Khalek, Upazila'daki Hayrakuri köyünün bir sakinidir. Her gece yemekle dışarı çıkıyordu. Upazila'da üç özel yere gidin ve köpeklere yiyecek verin. Köpekleri besledikten sonra eve döndü. Uzun süredir devam eden bu alışkanlık sayesinde köpekler tanıdık ve tanıdık hale geldi. Köpeklere olan bu sevginin nedeni sorulduğunda Abdul Khalek, 'Biz insanız. Eğer acıkırsam bırak yiyeyim diyebilirim. Bir köpek yememe izin ver diyemez. Ona göre tembel hayvanlar açlığı kimseye anlatamazlar. Bu yüzden onlara yiyecek sağlamayı seviyor.
Bu durum konuşurken de açıkça görülüyor. Bir köpek geçerken 'Ai Ai' diye sesleniyor. Hemen birçok köpek birer birer ona doğru koşmaya başladı. Kimisi duruyor, kimisi yemek bekliyor. Sahnede Abdul Khalek'in köpekler tarafından ne kadar tanındığı ve sevildiği anlatılıyor. Coronavirüs salgını sırasında pazar tezgahlarının kapalı olması nedeniyle bu hayvanlara yiyecek temin etmek zorlaştı. Abdul Khalek, bu zor dönemde bile köpekleri besleme sorumluluğunu omuzlarına aldı. Yeteneklerine göre onlara yiyecek hazırladık. Abdul Khalek'e göre bu çalışma bir tanıtım veya övgü meselesi değil; Daha ziyade çaresiz hayvanlara karşı sevgi ve sorumluluğun bir ifadesidir. Gülümseyerek, vücudunda güç olduğu ve kendi kendini yiyebildiği sürece köpekleri besleme işine devam edeceğini söyledi. Abdul Khalek, kendi kapasitesi dahilinde her gün 20'ye yakın hayvanın ağzına mama vererek sessizce eşsiz bir insanlık dersi veriyor.