Şimdi kritik olan konu sadece projeyi çevreleyen siyasi ve diplomatik çatışma değil, Yunanistan'ın Türk anlaşmazlığının beyanlar düzeyinden operasyonel alana taşınması ihtimalini nasıl yöneteceğidir. Peki Türkiye, Kıbrıs-Yunanistan elektrik enterkonneksiyon çalışmalarını engellerse Yunanistan ne yapacak? Bu soru özellikle stratejik öneme sahiptir, çünkü ulusal bir krizin stratejik planlaması ve yönetiminin özü, yalnızca düşmanın nasıl hareket edebileceğini tahmin etme yeteneğinde veya önceden belirlenmiş bir tepki planının varlığında değil, yalnızca askeri düzeyde yatmaktadır. Temel olarak, farklı yoğunluk seviyeleri ve farklı kriz evrimi senaryoları altında etkin bir şekilde çalışabilen, kararlarını ve mevcut araçları değişen koşullara zamanında uyarlayabilen bir sistemin varlığında bulunur.
Bu bağlamda potansiyel bir krizin erken uyarı işaretlerini ve erken uyarı göstergelerini tespit edebilmeli, gerçekte ne olduğunu doğrulayabilmeli, düşmanın niyetini ve tehdit düzeyini değerlendirebilmeli, zamanında stratejik karar almayı destekleyebilmeli ve durumun kontrolünü kaybetmeden gerilimi yönetebilmelidir. Dolayısıyla stratejik hazırlık, yalnızca rakibin bir sonraki hamlesinin doğru tahmin edilmesini değil, birden fazla olası gelişmeyi etkin bir şekilde yönetebilecek bir sistemin varlığını da gerektirir. Bu ayrım, bir açıklamanın, bir NAVTEX'in, diplomatik bir protestonun ve hatta denizdeki operasyonel bir hareketin, mutlaka bir krizin meydana geldiğini ima etmeden gerilimi artırabileceği bir Yunan-Türk çatışması ortamında özellikle önemlidir.
Dolayısıyla etkili bir kriz yönetimi sisteminin ilk adımı tepki vermek değil, olayı zamanında değerlendirip bunun krizin düzeyini değiştirip değiştirmediğini ve ne ölçüde değiştirdiğini değerlendirmektir. Durum değerlendirme aşamasında şu değerlendirme yapılmalıdır: - Bu siyasi bir mesaj mı, operasyonel bir uyarı mı, yoksa gerçek bir engel mi? - Risk düzeyi nedir? - Bir olay hangi noktada krize dönüşür? Bu soruların cevabını kriz sırasında değil kriz öncesinde vermemiz gerekiyor. Yukarıdakilerin ışığında, GSI çalışmalarına yeniden başlanması durumunda, olası bir krizin yönetiminde yapılabilecek ilk hata, durumu doğru değerlendirmemek ve Türkiye'nin herhangi bir tepkisinin otomatik olarak kriz anlamına geldiğini düşünmemek olacaktır.
Operasyonel bir olay olarak projenin Türkiye tarafından engellenmesinin otomatik olarak ulusal bir krizin meydana geldiği anlamına gelmediği anlaşılmalıdır. Kritik konu, engellemenin düzeyi, yoğunluğu, süresi, oluştuğu koşullar ve hepsinden önemlisi durumun ve tırmanmanın kontrol edilebilirliğidir. Yukarıdaki verilerin değerlendirilmesine dayanarak krizin yönetimine ilişkin stratejik kararların alınması gerekmektedir. Başka bir deyişle, amaçlanan siyasi ve stratejik hedefin (PST) ne olduğu ve bu hedefe ulaşmak için ne tür diplomatik, operasyonel, hukuki ve iletişim araçlarının gerekli olduğu belirlenmelidir. Bu nedenle tepki, tırmanmanın otomatik bir sonucu değil, bir seçim olmalıdır.