Sadaf Parvez tarafından yazılmıştır. Bir çocuk babasını kaybeder. Yıllar sonra dede ölür ve mirasın amcalara geçmesiyle çocuk yeniden mülksüz kalır ve yetim hiçbir şey almaz. Hiçbir mahkeme hata yapmadı. Bu, Hindistan'da 1937 tarihli Müslüman Kişisel Hukuku (Şeriat) Uygulama Yasası aracılığıyla uygulanan klasik Sünni miras hukukunun olağan işleyişidir. Bu ayın başlarında, Kerala Yüksek Mahkemesi'nde kıdemli bir avukat olan Siraj Karoly, Hukuk Komisyonu'ndan 1937 Yasasında bir değişiklik yapılmasını ve ölen bir oğlun veya kızın çocuklarının ebeveynlerinin payını 1937'ye kadar almasını öngören Zorunlu Miras (Wasiyyat Wajibah) kavramını tanıtmasını istedi. toplam mülkün üçte biri. İddia prensip olarak yerindedir. Ancak kaderi modele bağlı olacak ve model de 80 yıllık karşılaştırmalı deneyime dayanacak. Klasik Sünni hukuk içerisinde reforma açık bir kural, uzaktaki mirasçıyı yakındakilerin dışında bırakır. Ölen bir oğlunun çocukları, hayatta kalan erkek kardeşi tarafından dışlanıyor; ölen bir kızın çocukları ise daha da kötü durumda. Şii, Hindu ve Hıristiyan yetim torunları ise tam tersine temsil doktrini ile başarılı oluyorlar. Çözüm, İslam hukukunun yeniden yazılmasını gerektirmez. Ölen bir oğul ve kızın çocukları Sünni hukuka göre mirasçı değildir ve Hanefi mezhebine göre mirasçı olmayan birine net malın üçte birine kadar olan vasiyet geçerlidir. Zahiri Mektebi hukukçusu İbn Hazm, mirasın üçte birine kadar olan kısmının yetim torunlara bırakılmasının hakimin uygulayabileceği bir görev olduğunu savundu ve sonuç olarak 1946 Mısır kanunu onun argümanına göre kanunlaştırıldı. Torunlara zaten ebeveynin payını veren yasaya sahip Şii Müslümanlar için bu, yalnızca mevcut bir hakkı teyit ediyor. Her ülkeden en iyiyi ödünç almak Hiçbir ülke bunu mükemmel bir şekilde çözemedi ve Hindistan'ın bu ülkelerin herhangi birinden kopya almasına gerek yok. Bunun yerine daha akıllıca bir şeyler yapabilir, işe yarayanı ödünç alabilir ve işe yaramayanları geride bırakabilir. Hindistan vakfı Mısır'dan ödünç alabilir. 1946'dan bu yana Mısır yasaları, büyükbabayı, yetim torunlarına, ölen ebeveynlerinin alacağı paya eşit, mirasın üçte birine kadar bir miras bırakmış gibi muamele ediyor. Kalan mirasçıların payına düşmeden önce ilk önce bu ödenir. Tunus bunu erkek çocukların yanı sıra kız çocuklarına da veriyor. Hindistan da aynısını yapmalı çünkü ailenin bir soyunu kayıran bir kural, Hindistan Anayasası'nın 14. (eşitlik hakkı) ve 15. (ayrımcılığa karşı) maddelerinin mihenk taşı temelinde savunulamaz. Hindistan, Ürdün ve Kuveyt'ten adaleti ödünç alabilir. Halihazırda miras alan veya büyükbabasından hayatı boyunca hediye alan bir torun, yalnızca eksik olanı almalıdır. Hiçbir şey kaybolmaz ve hiçbir şey iki kez ödenmemelidir. Hindistan, Emirates'ten örneğin kaydedilebilecek vasiyetnameler ve aileler arasında anlaşmazlık olduğunda mülkün değerini belirlemek için uzmanlar gibi pratik araçları ödünç alabiliyor. Hindistan, Pakistan'dan uyarı ödünç alabilir. Pakistan, temsil doktrini yoluyla torunlarına ebeveynlerinin tüm payını verdi ve Federal Şeriat Mahkemesi, 2000 yılında Allah Rakha ile Pakistan Federasyonu arasındaki davada bu kuralı bozdu ve bunun yerine vasiyeti tercih etti. Mahkeme, yetim torunların temsili veraset yoluyla miras almasının İslam'ın emirlerine aykırı olduğuna karar verdi ve ölen kişinin doğrudan çocukları hayattaysa klasik Sünni kanunun bunları hariç tuttuğunu belirtti. Yasal Zihinler | Değişen beyaz yakalı içtihatları nasıl etkiliyor?
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.