Türk çelik piyasasındaki canlanma, Rus dökme demirinin limanlardaki fiyatlarını destekledi ve haftalık bazda ton başına 345-350 dolara yükseltti. Analistlere göre, Türkiye'de Rus dökme demiri ile yapılan işlemlerin maksimum fiyatları, navlun dahil (CFR) ton başına 410-415 dolar seviyesinde bulunuyor. Bu durum, Baltık FOB bazında dökme demirin ton başına 350-355 dolarlık maliyetine denk geliyor.
SteelOrbis'in belirttiğine göre, çoğu Rus tedarikçi lojistik sorunları çözmeye devam ettiği ve Karadeniz'den Baltık'a yönlendirilen sevkiyatlar henüz yeni başladığı için ticari faaliyetler düşük seyretmeye devam ediyor.
Analistlerin piyasadan bir kaynağa dayandırdığı bilgilere göre, "Herkes ilk gemilerin Türkiye'ye varmasını bekliyor. Bunun Eylül ayı sonunda gerçekleşeceğini ve o zaman fiyatlar hakkında yeni bilgilerin ortaya çıkacağını düşünüyorum." Bir diğer kaynak ise tüm metalürji fabrikalarının ihracatı Baltık'a yönlendirdiğini, bunun da navlun maliyetlerinde artışa yol açtığını belirtti. SteelOrbis verilerine göre, Baltık limanlarından Türkiye'ye orta tonajlı gemilerle dökme demir taşımanın maliyeti ton başına 55-60 doları buluyor.
Detayları 'Metalürji sektörü için hammadde değerlendirmesi' başlıklı makalede okuyabilirsiniz.
Karadeniz rotası, Rus tedarikçilere lojistik bir avantaj sağlıyordu: Türk fabrikaları büyük miktarlarda ve nispeten ucuz dökme demir tedarik edebiliyordu. Sevkiyatların Baltık'a yönlendirilmesi bu avantajı ortadan kaldırıyor ve Türkiye'ye yapılan teslimatların nihai maliyetini navlun ve lojistik organizasyonuna daha bağımlı hale getiriyor.
Lojistik zorlukların önemi, Türk piyasasının Rus hammaddesine olan yüksek bağımlılığı ile daha da artıyor: 2025 yılında Rusya, Türkiye'ye 1,8 milyon ton dökme demir tedarik ederek toplam ithalatın %78'inden fazlasını karşıladı. Mart 2025'te Türkiye, Rus üreticiler için ana hedef haline geldi; çünkü Hindistan ve diğer Asya ülkelerindeki talep, Karadeniz FOB şartlarında ton başına 300 doların altındaydı. Bu nedenle, yeni rotadaki aksaklıklar sadece tedarikçilerin maliyetlerini değil, aynı zamanda Türk fabrikaları için alışılagelmiş kaynağın erişilebilirliğini de etkiliyor.