FRANKFURT.-Genç Avrupalıların protestosunun iki tarafı var. Bunlardan biri gürültülü: Fransa'da liseler öğretmen eksikliği nedeniyle engellendi, İtalya'da kamu eğitimindeki kesintilere karşı yürüyüşler yapıldı, Madrid ve Lizbon'da barınma kampları yapıldı, Belçika'da okul ücretlerinde %43'lük bir artışa karşı üniversitelere el konuldu. Diğeri sessiz. Almanya'da, Potsdam Üniversitesi tarafından yürütülen "Almanya'da Gençlik 2026" araştırması, bu yılın başında 14 ila 29 yaş arası gençlerle anket yaptı: %29'u psikolojik desteğe ihtiyaç duyduğunu söylüyor ve beşte biri özellikle ülkeyi terk etmeyi planlıyor. Çoğu çalışmak istiyor ancak çabaya değeceğinden giderek daha fazla şüphe duyuyor. Araştırmanın yöneticisi araştırmacı Nina Kolleck, "Gençliğin protestosu gürültülü değil ama yüzeyin altında bir şeyler kaynıyor" diye özetledi. Her iki taraf da aynı rahatsızlığı ifade ediyor ve bu rahatsızlığın kamusal tartışmanın sıklıkla gözden kaçırdığı bir biçimi var. Fransız tarihçi Pierre Rosanvallon bunu son kitabı The Tyranny of the Present'da tanımladı. Ona göre, son iki yüzyılın siyasetini yapılandıran sınıf mücadelesinin yanı sıra, “sessiz, formüle edilmemiş, hâlâ mekânı olmayan bir kuşaklar mücadelesi de ortaya çıkıyor.” Böylece, şimdiki zamanı sürekli bir şimdiki zamana kilitlenmiş toplumların deneyimi olarak adlandıran meslektaşı François Hartog'un fikrini benimsiyor. Demokrasilerin bu kısa vadede sıkışıp kaldığını ileri sürüyor: Bir sonraki seçim döngüsüne karar veriyorlar ve maliyetleri henüz oy kullanmayanlara ya da az oy kullananlara aktarıyorlar. Kamu borcuna ilişkin formülü kesin olduğu kadar kısa da: "Borç, günümüzün arbitrajsızlığıdır." Rosanvallon, varlıkların emeklilere ödeme yaptığı kullandıkça öde sistemi ile bireysel kapitalizasyon sistemi arasındaki teknik tartışmanın göründüğünden daha az önemli olduğunu, çünkü her iki durumda da "ödeyen her zaman gelecek olduğunu" ekliyor. Gençliğin huzursuzluğu demokratik siyasete veya demokrasinin reddine dönüşebilir. Veriler onu haklı çıkarıyor. Eurostat'a göre genç Avrupalılar ortalama 26 yaşında ebeveynlerinden bağımsız hale geliyor; bu rakam yirmi yıldır değişmedi; İtalya, İspanya, Yunanistan ve Hırvatistan'da bunu 30'dan sonra yapıyorlar. Portekiz'de konut fiyatları 2015 ile 2025 arasında %180 arttı. Aynı zamanda okulları, üniversiteleri ve konutları finanse etmesi gereken bütçeler, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği iki harcamayla rekabet ediyor: yaşlanan nüfusun emekli maaşları ve Rusya tehdidi ile Washington'un terk edilmesinin kaçınılmaz hale getirdiği yeniden silahlanma. Kıt kaynaklar konusundaki bu tartışmada gençlerin daha az oyu, daha az kuruluşu ve daha az sabrı var. Ancak planı karmaşıklaştıran bir bileşen var. Güney Avrupa'da ilk evlerini satın alanların çoğunluğu bunu ailelerinin yardımıyla yapıyor; İtalya'da %72. Nesiller arasındaki eşitsizlik, mülk sahiplerinin çocukları ile kiracıların çocukları arasındaki daha yaşlı bir eşitsizliği gizlemektedir. Modernitenin geride bırakmayı vaat ettiği toplumlarda olduğu gibi, kalıtım bir kez daha kaderleri belirliyor. Kuşakların mücadelesi başka yollarla sınıf mücadelesini uzatır. Neden bir önceki nesil değil de bu nesil rahatsızlığını protestoya dönüştürüyor? Sosyolog Karl Mannheim, 1928'de ünlü makalesi "Nesillerin Sorunu"nda benzer bir soruyu yanıtladı. Aynı zamanda doğmanın bir nesil oluşturmak için yeterli olmadığını yazdı. Gençlikte bir bağ ve bağlantı kuracak ortak bir deneyime ihtiyacımız var
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.