Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Modern tarihte ilk defa, her neslin bir öncekinden daha müreffeh olacağına dair sarsılmaz inanç tamamen sarsıldı. Bugünün 20'li ve 30'lu yaşları sadece geçici bir ekonomik krizle karşı karşıya değil, aynı zamanda geleceklerini baltalayan eşzamanlı, birbirine bağlı tehditlerden (doğruluk, iklim değişikliği, yapay zeka, jeopolitik istikrarsızlık) oluşan bir ağ olan "çoklu krize" yakalanmış durumdalar. Paris ve Madrid sokaklarından Atina'ya kadar gençler ayağa kalkıyor ya da umutsuzluğa kapılıyor. Öfkeleri geleneksel bir ideolojik devrim değil, bir hayatta kalma çığlığıdır. Civilsdaily tarafından yayınlanan bir makalesinde, Avrupa'daki mevcut gençlik protestolarını ve yeni neslin ebeveynlerinden daha kötü yaşayacaklarına dair güçlü endişelerini ekonomik, sosyal ve politik nedenlere odaklanarak analiz ediyor. Ama önce ülkemizde neler oluyor bir bakalım.
Avrupa'nın geri kalanında tekrarlanan krizler yeni bir olay olsa da, Yunan gençliği için bu şimdiye kadar bildikleri tek gerçektir. Notlarla büyüdüler, salgınla reşit oldular ve artık hassasiyet ortamında çalışıyorlar. Bu, sizin için önemli olan bir şey değil. Hızla artan kiralar ve Airbnb'nin yaygınlaşması, düşük ücretlerle birleşince bağımsızlığı imkansız hale getiriyor. Halen çocuklarının odasında yaşayan gençlerin (18-34 yaş arası) yüzdesi %70'i aşmaktadır; bu oran AB'deki en yüksek oranlardan biridir. Diploma ve lisans üstü diplomalara sahip olmalarına rağmen, Yunanistan'daki gençlerin çoğunluğuna asgari ücret ya da asgari ücretin biraz üzerinde ücret ödeniyor. Ayın ilk iki haftasında gıda ve enerji maliyetleri nedeniyle satın alma gücü tükeniyor.
Büyük ölçüde hizmetlere, turizme ve KOBİ'lere dayanan Yunan ekonomisi, ofis işlerinin Yapay Zeka tarafından otomatikleştirilmesi ve iş piyasasının kapısının yeni mezunlara kapanması riskiyle karşı karşıya. Son olarak, Yunanistan gibi yaşlanan bir ülkede, siyasi kararlar genellikle en kalabalık emekli grubunun lehine oluyor ve kamusal eğitim, araştırma ve genç girişimciliğe yapılan yatırımlar ikinci planda kalıyor. Bu, daha iyi okullar, işler ve yaşam koşulları talep eden gençlerin önderlik ettiği bir protesto dalgasıdır. Fransa'da Eylül ortasında öğretmen açığı nedeniyle yapılan okul protestosu, eşitsizlik ve yaşam pahalılığı konusunda ulusal bir harekete dönüştü. Mayıs 1968'de Paris'teki ayaklanma gibi öğrencilerle başladı ve daha geniş bir ayaklanmaya dönüştü.
1968'de protestocular genişleyen refah devletini daha da sola kaydırmaya zorladı. Bugün gençler, hizmetlerini azaltan bir devletten temel faydalar talep ediyor; bu, bir görüşe göre neoliberalizmin krizi (devletin piyasalar lehine küçültülmesi) olarak adlandırılan bir değişim. Sonuç olarak 1968 kuşağı daha fazla özgürlük istiyordu; bu nesil bir gelecek istiyor. 25 yaşın altındaki Fransız işçiler arasında işsizlik oranı %20'nin biraz üzerinde. Yaşam pahalılığı artıyor, reel ücretler (enflasyona göre düzeltilmiş ücretler) düşüyor ve kamu harcamaları düşüyor. Bugünün gençliği, yirmili yaşlarının ortasından önce 2008 mali krizini, COVID-19'u, iklim felaketlerini, Avrupa'daki savaşı ve şimdi de yapay zekayı (AI) yaşadı. Böyle örtüşen