Richard Dawkins'in ilk çalışması, elli yıl boyunca hayranlarını heyecanlandırdı ve eleştirmenleri hayal kırıklığına uğrattı. Bilim ilerledi, ancak onun yerini almak isteyen her yazar, Richard Dawkins'in The Selfish Gen'in başarılı olacağı öngörülmeyen derslerini öğrenmelidir. 1976'da bu hafta yayınlanan ilk baskı sayısı sadece 5.000 adetti. Milyonlarca satmaya devam etti ve belki de popüler bilimin şimdiye kadarki en etkili eseri oldu. 50 yıldır evrimi anlamak isteyen sıradan kişilerin başvuracağı kaynak olmuştur.
Onun kalıcı gücünün nedeni nedir? Prof Dawkins'in temel iddiası olan "bizler hayatta kalma makineleriyiz; genler olarak bilinen bencil molekülleri korumak için körü körüne programlanmış robot araçlarız", insanın ve diğer yaşamın dağınıklıklarını basit bir yasaya indirgeyen provokatifti. Ancak yine de kitap öncelikle hayvanlardaki fedakarlık gibi karmaşık, özverili davranışların bu temel "bencil" dürtülerden ortaya çıkabileceğini ve bariz bir paradoksu tatmin edici bir şekilde çözebileceğini kanıtlamakla ilgileniyor. Zoolog eğitimi almış Prof Dawkins, aslanlardan karıncalara, şahinlerden bal arılarına kadar hayvanların yaşamlarına dair eğlenceli, canlı bir şekilde çizilmiş hikayeler yaratmayı da başardı. Ancak 50. yıl kutlamaları biraz sessiz kaldı. Nature dergisindeki bir makalede bilim tarihçisi Nathaniel Comfort, Bencil Gen'in basit bir tür determinizme olan bağlılığında neredeyse kötü niyetli bir şeyler olduğunu öne sürüyor.
Kesinlikle ele alınması gereken bu ve daha fazlası var. Prof Dawkins, Stephen Jay Gould gibi seçkin biyologlarla, doğal seçilimin birincil hedefinin bireysel organizma veya gruptan ziyade, genler olup olmadığı konusunda kamuoyu önünde tartıştı; bu, bilimsel literatüre de yansıyan, farklı teoriler arasındaki meşru bir çatışmaydı. Daha sessiz ve daha sert bir şekilde, pek çok biyolog, kitabın her özelliğin bir tür adaptasyon olduğunu varsaymasından yakınıyor; evrimde rastlantısallığın ve şansın rolünü uzun zamandır kabul eden ders kitabı görüşüne pek de benzemiyor. Ayrıca neredeyse yalnızca hayvanlara odaklanıyor. Ve Prof Dawkins'i, daha sonraki kitapların tekrarlardan oluştuğunu ve kendi alanı dışındaki yorumlarının (feminizm, engellilik ve 2013'te İslam'ı "günümüz dünyasında kötülüğün en büyük gücü" olarak tanımlamak da dahil olmak üzere) büyük veya hassas bir düşünüre işaret etmediğini bilmeden okumak zordur.
Belki de Gen Bencil'i okumanın en iyi yolu onu eleştirenlerle birlikte okumaktır. Profesör Dawkins'in Oxford hocası Arthur Cain bunu bir genç adamın kitabı olarak nitelendirdi ve bu da açıkça yazarın en abartılı iddialarından pişmanlık duyacağını veya geri döneceğini ima etti. Prof Dawkins bunu asla başaramadı ama onun uzlaşmazlığı, Prof Gould'dan Richard Lewontin'e, Hilary ve Steven Rose'a kadar eleştirmenlerinin en iyilerini ortaya çıkardı. Hepsini bir arada okuyun, modern evrimsel tartışmanın tam ve etkileyici bir resmini ortaya koyar
Aynı zamanda bir stil modeli olmaya devam ediyor. Profesör Dawkins'in bilimsel düşüncesinin hayranı olmayan filozof John Dupré, yine de onu başarılı popüler bilim yazılarının paradigmatik bir örneği olarak adlandırıyor. Kitap bu düzeyde işe yarıyor çünkü canlı bir bilimsel tartışmada bir bakış açısını ele alıyor ve ilgi çekici bir atılım ve şevkle kendi tarafını savunuyor. Prof Dawkins genellikle fazla polemikçidir, ancak bilim yazılarının çoğu, çok az tartışma veya retorik süslemeyle, ağırlıklı olarak didaktik olma eğilimindedir. Ve hem bilgilendirmek hem de ikna etmek mümkündür: Sean Carroll'un Endless Forms Most Beautiful ve Nick Lane'in The Vital Question'ı da benzer şekilde net, kışkırtıcı bir çizgiyi ele alıyor. Bilim ilerledi ve T