Cerrahlardan üst düzey memurlara kadar en saygın insanlar bile feci hatalar yapabilir. Ancak bu gaflar dürüstlük gerektirir. Gabriel Weston bu yaz işyerinde bir hata yaptı. Bu onu tanımlamıyor - saygın bir NHS cerrahı ve yazarıydı ve hala da öyle - ancak bu ay olağanüstü derecede samimi bir Instagram ve Substack gönderileri dizisinde açıkladığı gibi, kendisini "utanç verici, yalnız ve gerçekten oldukça gergin" hissetmesine neden olacak bir soruşturmayı tetikleyecek kadar ciddiydi. Ameliyathanede ters giden her şey, "asla olay" olarak sınıflandırılacak kadar kötüydü (süreç düzgün çalışıyorsa asla gerçekleşmemesi gereken bir şey) ve beklenmedik bir şekilde nerede hata yaptığını anlamadığı takdirde, bir şekilde bunu tekrar yapabileceğine dair rahatsız edici bir kaygıyı tetikliyordu.
Çoğu insanın açıkça konuşmaya cesaret edemediği bir sürece dair büyüleyici bir bakış açısı. Ama aynı zamanda, pratikte doktorların ve diğer profesyonellerin hataları kabul etmesinin ve bunlardan ders almasının neden bu kadar zor olduğunu da vurguluyor - her kamuya açık skandala ilişkin her kamu soruşturması, safları yakınlaştırmak ve örtbas etmek yerine, yalnızca bir sonraki skandaldan sonra her şeyin yeniden tekrarlanmasını öneriyor. Weston, işverenlerinin kendisini destekleme konusundaki başarısızlığı olarak gördüğü hayal kırıklığından dolayı konuştuğunu söylüyor (baskının bir kısmını hafifletmek için aşırı yüklenmiş bir operasyon listesinin azaltılmasını istemişti, bunun şimdi gerçekleştiğini ve hastanenin nihai tepkisi için kendisini övgüyle dolu bıraktığını söylüyor). Gönderilerine verilen yanıtlara bakılırsa yalnız değil.
Bu hafta Liz Truss, kariyerinin sonuna doğru iki yıl içinde yazdığı ikinci kitabı olan Bank Job'u yayınladığında Weston'ı düşündüm. Bu kişi ise daha da az bilinçli görünüyor ve mini bütçesindeki olağanüstü başarısızlıktan kendisini değil İngiltere Merkez Bankası'nı sorumlu tutuyor (Telegraph'taki eski amigoları bile buna dengesiz diyordu). Ama aynı zamanda tuhaf bir şekilde üzücü. Sanki gerçek onu paramparça edecekmiş gibi, dayanılmaz derecede kamusal bir başarısızlıkla uğraşamama konusunda neredeyse patolojik bir şey var. Tüm bölümü tek başına bırakamıyor gibi görünüyor - Keir Starmer'ın yaptığı gibi, Downing Street'te zamanından önce kısaltılmış zamanı konusunda taşlı bir sessizliğe çekilemiyor - ama bununla da gerçekten yüzleşemiyor.
İnsan felaket niteliğindeki başarısızlıktan nasıl ders çıkarır? O zamanlar dünyanın sonu gibi görünen ama artık eninde sonunda her şeyin yolunda gittiğini bilmenin verdiği güvenle gülebileceğiniz köpüklü, kariyerin başındaki türden olanları kastetmiyorum. Bunlar devletin gerçekten kaçınmayı umursadığı türde başarısızlıklar değil. Yazarlarının bir şekilde yukarıya doğru başarısız olmayı başardığı ya da en azından Truss gibi YouTube'da garip bir reenkarnasyona doğru ilerlemeyi başaran türden yazarları da kastetmiyorum. Yazarlarını en çok rahatsız eden, ancak genellikle böyle bir şeyin bir daha olmasını önlemek için en yararlı dersleri veren başarısızlıklar, genellikle "orada, ama Tanrı'nın lütfu için sen ve ben gideceğiz" türündendir; genellikle baskı altında veya bitkin olduklarında, açıklanamayacak kadar aptalca bir hata yapan, eskiden suçsuz ve vicdanlı insanları içerir.
Richard Jackson, terörle mücadele üzerinde çalışan yüksek uçan bir devlet memuruydu ve bir gece, binadan asla ayrılmaması gereken iki gizli belgeyi, eve götüreceği bazı rutin evraklarla birlikte kazara kaptı. O gece hatasının farkına vararak, dosyaları yoklukları fark edilmeden önce gizlice geri götürmeye karar vererek, ancak onları yanlışlıkla trene bindirmeye karar vererek bunu ölümcül bir şekilde daha da artırdı.