Muhalefet Arap partileriyle güçlerini birleştirmedikçe kazanamaz. Binyamin Netanyahu bunu biliyor ve iktidarda kalmak için her türlü hileyi kullanacak. Bu bir seçim sonucundan ziyade felsefi bir bilmecedir: Kazanç bir yenilgiyi, bir yenilgi de bir galibiyeti içerdiğinde ve ikisi çarpıştığında ne olur? Bu haftaki İsrail seçimlerinin karışık ve kafa karıştırıcı sonucunun ortaya çıkardığı soru bu; belirsizliğine rağmen, hem bu ülke hem de dünya çapındaki milliyetçi popülistlerle mücadeleye kilitlenmiş olanlar için açık ve keskin dersler sunuyor.
Binyamin Netanyahu'ya hem yıkıcı bir yenilgi hem de başbakan olarak kalma şansı veren, son 30 yılın 19'undan fazlasında aralıklı olarak İsrail'e liderlik ettiği dönemi uzatan sonuçla başlayın. Yenilgi yeterince açık. Bir vuruşta parlamentodaki çoğunluğu silindi. Salı öncesinde, iktidar koalisyonunu oluşturan partiler Knesset'teki 120 sandalyenin 68'ini kontrol ediyordu; bu sayı şimdi sadece 53'e düştü; bu da iktidar için gereken 61 sandalyenin çok altındaydı. Bu herkesin dilinde bir kayıptır.
Ancak yine de Netanyahu mağlup olmuş bir adama benzemiyor veya ses çıkarmıyor. Çünkü kendisine karşı çıkan partiler kendisinden çok daha fazla sandalye (67'ye karşı 53) kazanmış olsalar da hükümet kurma şanslarının zayıf olduğunu biliyor. Başarısız olmaları halinde, içlerinden bir ya da ikisi ayrılıp Netanyahu'nun Başbakan olduğu sözde ulusal birlik hükümetine girebilir ya da çoğu analistin Netanyahu'nun daha güçlü çıkacağı konusunda hemfikir olduğu yeni seçimler yapılması gerekecek.
Muhalefetin sorunu aritmetik değil. Çok daha derinlere gidiyor. Basitçe söylemek gerekirse, Netanyahu karşıtı sandalyelerin büyük bir kısmı, esasen Filistinli olan beş İsrail vatandaşından birini temsil eden partiler tarafından kazanıldı. Bu, Salı günkü seçimlerin büyük dönüm noktasıydı; İsraillilerin Arap partileri olarak adlandırdıkları partilere katılımda büyük bir artış yaşandı. Genellikle ülkedeki seçimlere Arap İsraillilerden çok daha fazla Yahudi katılıyor, ancak bu yıl bu kalıp tersine döndü: İsrail'deki Filistin topluluklarındaki katılım %80'e ulaştı. Sonuç olarak Arap liderliğindeki partiler için rekor sayıda 19 sandalye elde edildi. Netanyahu karşıtı blok onlar olmadan hükümet kuramaz. Günümüz İsrail'inde, Filistinli politikacılar belirleyicidir.
Kağıt üzerinde bir sonraki adım yeterince basit görünebilir. Netanyahu'nun Yahudi muhaliflerinin yapması gereken tek şey, Arap meslektaşlarıyla birlik olup Başbakan'ı göndermek. Ancak böyle bir ittifak İsrail tarihinde bir dönüm noktası olacaktır. Bu, devletin kuruluşundan bu yana sadece geçici istisnalar dışında süregelen, kökleri karşılıklı şüpheye dayanan bir tabuyu yıkmak anlamına gelecektir. Bir yandan, İsrail'in Yahudi liderliğindeki partileri, çoğunluğu Arap olan partilerden uzun süredir uzak duruyor çünkü bu partiler kendilerini Siyonist karşıtı veya Siyonist değil olarak tanımlıyor, bu da İsrail'in kendini bir Yahudi devleti olarak tanımlamasını reddettikleri anlamına geliyor. Aynı nedenden dolayı Arap liderliğindeki partiler, İsrail devletinin hükümetine katılarak meşrulaştırmayı reddederek boykotu sürdürdüler.
2021'de kısa ömürlü bir "değişim hükümeti", Arap gruplarının en ılımlısı olarak kabul edilen İslamcı bir parti olan Ra'am'ı saflarına dahil ederek tabuyu yıktı. Ancak 7 Ekim 2023'teki Hamas katliamlarından sonra tabu yeniden canlandı ve sertleşti. Netanyahu, Filistinli-İsrailli politikacıları, Hamas katillerinin zımni müttefikleri olarak düşman olarak gösterdi; bu çerçeve, en açık şekilde koalisyon müttefikleri tarafından dile getirilen kaba Arap karşıtı ırkçılıkla desteklendi.