Ne "asrın barışına" ne de "ebedi barışa" ihtiyacımız var – ancak medeniyeti ayakta tutmaya yetecek kadar barışa ihtiyacımız var.
Birleşmiş Milletler'i içinde sürüklendiği işlevsizlikten kurtarmak için, gelecek genel sekreter, güvenlik konseyini yöneten birkaç büyük gücün ortak desteğine ihtiyaç duyacaktır.
Buradaki paradoks, 1940'larda bu kurumu yaratan ve son zamanlarda ona karşı küçümser ve alaycı bir tavır takinen büyük güçlerin, dünyanın geri kalanıyla birlikte şu anda bu kuruma en çok ihtiyaç duyanlar olmasıdır.
Bu mesele, ikinci dünya savaşından sonra yaratılan düzene duyulan bir nostalji değildir. O dünya artık değişti. Artık soğuk savaş döneminde değiliz. Ancak en güçlülerin, geçmişte bizi felakete sürüklemiş bazı tehlikeli sapkınlıklara zemin hazırladığı bir dönemde, mistik bir sürecin kendiliğinden yeni bir dünya yaratacağını varsaymak büyük bir gaflettir.
Diyalog ve diplomasi yerine yeniden savaşa başvurma eğilimi baş göstermiştir. İtidalin yerini hesaplı bir pervasızlık almıştır. Konuşmadan önce sahada gerçeği dayatmak artık nüfuz yaratıyor ve bu yüzden mihenk taşı şiddet olan merkezlerin benzeri görülmemiş bir şekilde çoğaldığını görüyoruz. Milisler ve paralı askerler ortalıkta cirit atıyor.
Etkili olmak için herkesin taahhütte bulunduğu kolektif güvenliğin yerini şimdi kaprisli bir izolasyonizm aldı. Çığır açan yeni teknolojiler, geleneksel egemenlik kavramlarını altüst ederek minerallere ve ikmal yollarına ulaşma yarışını körükledi. Drone savaşı şiddeti çok daha ucuz hale getirdi. Sınırlar artık adeta yağmalanmaya açık hale geldi.
Anakronik bir şekilde hâlâ ikinci dünya savaşının galiplerinden oluşan güvenlik konseyinin daimi üyelerinin işi oldukça zor. Kabileler, topluluklar ve uluslar kadar eski olan kavgalar artık daha yeni ve ölümcül silahlara sahip.
İç savaşlar, sınır savaşları ve emperyal hırsın geri dönüşü geçmişin kalıntıları değildir. Ukrayna'daki savaşı, Afrika Boynuzu'ndaki çatışma eğilimini, Körfez ve Kızıldeniz çevresindeki istikrarsızlığı ve Tayvan üzerindeki açmazı bunlar tetikliyor.
Bu çatışmalar, varoluşsal tehditlere ilişkin küresel düzenleyici mekanizmaların küçümsendiği bir dönemde, şaşırtıcı bir ölçekte ve hızda çoğalmaktadır. Kitle imha silahlarının yayılması, pandemiler ve iklim değişikliği ya yapay zeka tarafından körüklenecek ya da onunla yönetilecektir.
Yapay zeka askeri planlamaya, erken uyarı ve komuta sistemlerine entegre edildikçe, liderlerin harekete geçmeden önce düşünmek için sahip oldukları zamanı daraltıyor, aldatma ve istikrarsızlaştırma araçlarını çoğaltıyor. Nükleer silahlarla yaşamayı yavaşça ve büyük bir riskle öğrenen dünya, şimdi de onların kullanımına ilişkin kararları şekillendirebilecek makinelerle yaşamayı öğrenmek zorundadır.
Bu tehlikeler ancak bazı yanlış varsayımlardan vazgeçtiğimiz takdirde kontrol altına alınabilir.
Birincisi, BM'nin benzer düşünen ülkelerden oluşan bir kulüp olduğu varsayımıdır. Hiçbir zaman öyle olması amaçlanmamıştı. BM, birbirine güvenmeyen hatta nefret eden devletlerin buluşabileceği bir yer, yani düşmanlara konukseverlik sunan bir alan olarak var olmuştur.
Savaş ve teknolojiye ilişkin zorlu konuşmalar orada gerçekleşmezse, insanlığın geri kalanını koruyacak şekilde başka nerede gerçekleşebilir? Mesele yakınlaşma değil, bir arada var olmaktır.
İkinci varsayım ise gücün eşit olarak dağıtılabileceği yönündedir. Dağıtılamaz. Aksini iddia etmek kusur derecesinde bir idealizmdir. Bir avuç devlet, bu tehlikeleri dizginleme ya da serbest bırakma konusunda orantısız bir kapasiteye sahiptir. Pratikte bu durum bugün Amerika Birleşik Devletleri, Çin ve Rusya anlamına gelmektedir.
Ancak Hindistan'ı veya daha iyi entegre olmuş bir Avrupa Birliği'ni dışlamak için bir neden yoktur. Birbirlerine güvenmeseler bile, yalnızca karşılıklı tanımaya ihtiyaçları vardır.