Birkaç gün önce, romanımın İtalyanca baskısının çıkışı vesilesiyle İtalya'daydım. Genellikle bu tür seyahatlerden büyük keyif alırım; çevirmenim ve editörümle buluşmaktan, halkla sohbet etmekten her zaman heyecan duyarım.
Ancak o gün Torino'da, Circolo dei lettori'nin muhteşem salonunda içimi büyük bir hüzün kapladı. Beni röportaja alan kişi, 2015'te Bataclan saldırılarından hemen sonra yazdığım, hem fanatizme olan nefretimi hem de Avrupa değerlerine, Aydınlanma'ya, eşitlik ve özgürlük idealine olan bağlılığımı dile getirdiğim bir makaleyi gündeme getirdi ve bana şu soruyu yöneltti: «Bu makaleyi bugün hâlâ yazar mıydınız?» Bu soru beni sarstı ve yanıt verirken ağlamaya başladım. Evet, beni Avrupa kültürüne aşık eden, bu kıtaya yerleşmeye, burada seyahat etmeye, yazarlarını ve sanatçılarını tutkuyla keşfetmeye iten bu değerlere elbette hala inanıyorum. Peki ya Avrupa, hala bunlara inanıyor mu? Benim sevgim değişmedi ama bu sevginin nesnesi bana giderek daha yabancı geliyor.
O dönemde kınadığım fanatizm her yeri sarıp sarmaladı; [filozof ve yazar Emil] Cioran’ın [1911-1995] da çok haklı belirttiği gibi, «fanatizm, sohbetin ölümüdür». Her gün, tek saplantısı haklı çıkmak ve karşı tarafı itibarsızlaştırmak, hatta hakaret etmek olan söylemlerin seyircisi olmak demektir. Gerçekliğin üstünü örttüklerini fark etmeden bir polemikten diğerine geçmektir.
Ağlıyorsam, bu utancımdandı; her gün, daha fazla şaşkınlık yaratmaksızın son derece şiddet içeren söylemlere maruz kalmaktan bıkmış durumdaydım. Burada, bir gazeteci üstten bir dille «peki ama siz, gerçekten Müslüman bir ülkede yaşamak ister misiniz?» diye sorarken, onun şaşkına dönmüş muhatabı «elbette hayır» diye yanıt veriyor. Orada, adı benimki gibi olan insanların gerçek Fransızlar olmadığını, en iyi ihtimalle yakında budanacağına dair hiçbir şüphe bırakmayacak şekilde «sonradan olma Fransızlar» olduğunu savunan bir siyasetçi var. Bu Avrupalı siyasetçiler, 70 bin kişinin İspanyol bölgesine girmesine ve yaklaşık 150 kişinin ölümüne yol açan –[temmuz sonunda]– Ceuta krizinin ardından, bu genç Faslıları haşere ve vahşi hayvanlar olarak nitelendiriyor, ortaçağ dönemine layık söylemlerle barbar ordularının istilasına karşı uyarıda bulunuyorlar.
Bu makalenin okunmayı bekleyen %63.16'lık kısmı kalmıştır. Devamı yalnızca abonelere özeldir.