Seçimler asla tek başına yeterli değildir, ancak Sırbistan, Brezilya ve Macaristan'dan gelen çarpıcı sonuçlar bize karanlık zamanlarda umut verdi. Zaferi ilan etmek için şüphesiz henüz çok erken, ancak Viktor Orbán, Aleksandar Vučić ve Flavio Bolsonaro'nun son seçim yenilgileri beni meraklandırıyor: 2026, demokrasinin yavaş ama emin adımlarla mücadele ettiği bir yıl mı oluyor? İsrail'de bile başbakan Binyamin Netanyahu'nun iktidardaki bloğu parlamentodaki çoğunluğunu kaybetti ve Arap partilerinin olağanüstü yükselişine tanık oldu. Muhalefet henüz hükümet kuramasa da daha büyük bir parlamento bloğuna sahip.
Değişim, Nisan ayında Macaristan'da şaşırtıcı bir seçim sonucuyla başladı. Tüm olumsuzluklara rağmen, AB'nin en köklü otokratı Orbán, rakibi Péter Magyar tarafından koltuğundan indirildi. Orbán, görevde kaldığı uzun yıllar boyunca iktidar üzerindeki otoriter hakimiyetini sağlamlaştırmak ve sürdürmek için mümkün olan her şeyi yapmıştı. Medya cebindeydi, yargı elinden yiyordu ve akademik özgürlükler sistematik olarak kısıtlanıyordu. Ancak geniş bir sivil hareket Magyar'ın partisinin etrafında birleşti ve onu devirmeyi başardı. Tuna Nehri kıyıları bu yüzyılın en coşkulu kutlama gecesine tanık oldu.
Sevinç, geçen Pazar gecesi Belgrad'da nehrin 300 kilometre aşağısında da aynı şekilde hissediliyordu. Sırbistan'da, öğrencilerin, akademisyenlerin ve öfkeli vatandaşların aşağıdan yukarıya oluşturduğu bir ittifak olan Öğrenci Listesi, beklenmedik bir şekilde Vučić'i toparladı. Vučić, 2014'ten bu yana, önce başbakan, ardından cumhurbaşkanı olarak iktidarı sıkı bir şekilde elinde tutuyordu ve aşırı sağın kabadayılığı, mali skandallar ve hukukun üstünlüğüne saygısızlıktan oluşan tanıdık bir kokteyle, yani son yılların kazanan formülüne güveniyordu. Ancak vatandaşların kabul etmeye hazır oldukları şeyin bir sınırı var gibi görünüyor. Vučić'in kaderi, Novi Sad tren istasyonunun yeni inşa edilen çatı örtüsünün 2024'te çökmesiyle, 16 kişinin ölümüyle ve sistemsel yolsuzluğa karşı yaygın halk öfkesinin tetiklenmesiyle belirlendi.
Ardından Pazartesi sabahı, Luiz Inácio Lula da Silva'nın Brezilya'daki başkanlık seçimlerinden zaferle çıkma beklentilerini karşıladığı en büyük haber geldi. İlk turda Flávio Bolsonaro öndeydi ve neredeyse her anket onun ikinci turu kazanacağını öngörüyordu. Birçok Brezilyalı en az babasınınki kadar radikal sağcı bir yönetime hazırlanıyordu. Bunun yerine, fakir, okuma yazma bilmeyen çiftçilerin oğlu ve kendisi de eski bir fabrika işçisi olan Lula, Latin Amerika'nın en büyük ekonomisinin başkanlığını dördüncü kez kazanarak hem dostunu hem de düşmanını şaşırttı.
Yorumcular, Lula'nın zaferinin Latin Amerika'daki sağcı popülistlerin galibiyet serisini durdurduğunu hemen belirttiler. Bu kesinlikle doğru ancak uzaklaştırma daha geniş bir modeli ortaya çıkarıyor. Bu öncelikle sol ve sağın hikayesi değil, daha ziyade demokratlar ve post-demokratların hikayesi. Macaristan'ın Macar'ı kesinlikle solcu değil; Kendisi bir zamanlar Orbán'ın kendi partisine üye olan merkez sağ bir lider. Sırbistan'da Öğrenci Listesi'nin başkanlığını, belirgin bir ideolojik profili olmayan bir kardiyolog ve üniversite profesörü olan Ilija Srdanović üstleniyordu. Basın özgürlüğü ve hukukun üstünlüğü gibi liberal değerleri savunurken, Kosova'ya ilişkin tutumu geleneksel Sırp milliyetçiliğiyle uyumlu: Kosova bağımsız olmamalı. Önemli siyasi farklılıklara rağmen Magyar, Srdanović ve Lula'nın paylaştığı şey, demokratik oyunun kurallarına saygı gösterilmesi gerektiğine dair temel inançtır. Seçimler adil olmalı, hakimler ve gazeteciler bağımsız çalışmalı ve kontrol ve dengenin bir nedeni var.
Post-demokratlar,