Eşcinsel bir ilişki içinde olmak sizi garip bir şekilde görünmez kılabilir. Eşcinsel kimliğe anormal muamelesi yapılmamalı Erkek arkadaşım ve ben, İtalya'ya yaptığımız son gezimizde bir oyun icat ettik. Biz buna "görünmez eşcinseller" adını verdik, bu da "eşcinseller" ve "bakış" etrafında bir tür kelime oyunu yapma girişimi olabilirdi - ama ben tatildeydim ve kendimi tembel hissediyordum, bu yüzden zorlamadım. Oyun, bir gece doğum günümü kutlamak için beni küçük bir trattoria'ya götürmesiyle başladı. Sıcak bir geceydi ve başımızın üzerindeki hoş kokulu çiçeklerin arasında peri ışıkları dolanıyordu, güzel şarap içtik ve kaseler dolusu mükemmel makarna yedik, mum ışığı vardı ve o kadar romantikti ki iki köpek bir spagetti tutamının üzerine öpüşmeye başlasaydı gözümü bile kırpmazdım. Merhaba!
Dört masadan biriydik, farklı yaşlardaki çiftler birbirine iğrenç, ıslak, aşk dolu gözlerle bakıyordu. Akşam gül satan bir adam diğer masalara yaklaştı. Hatta genç bir adam bir tane satın aldı, çiçeği gösterişli bir şekilde kız arkadaşına sundu, diğer müşterilerden alkış aldı ve bir dizi dişlek fotoğraf çektirdi. O ana yetişen ortağım, son derece samimiyetsiz itirazlarıma rağmen bana da bir gül almak için cüzdanını çıkardı - ama gül adam bizi bir çift olarak saymadı bile ve gecenin karanlığına dalıp gitti. Bir an bunun nedeninin kıyafetimin Roma için yeterince şık olmamasından mı kaynaklandığını merak ettim. Sonra, bir erkek ve bir kadının toplumsal düzenine uymayan tek çift olduğumuzu, bunun yerine birlikte yemek yiyen iki güzel adam olmak gibi korkunç bir hata yaptığımızı fark ettim. Acaba bizim bir tür karmaşık, ırklararası kardeşler olduğumuzu mu düşünüyordu?
Bu, puan kartımızda işaretlenen romantik turist tuzaklarında yediden fazla bölümün atlanmasıyla İtalya'nın her yerinde devam etti. Haftalar sonra erkek arkadaşımın doğum günü için şık bir akşam yemeği düzenlediğimde sunuculardan biri bunu yaptığım için "iyi bir arkadaş" olduğumu söyledi. Eşcinsel bir çift olmanın sizi aşırı derecede görünür hale getirebileceğine ya da üzerinize homofobik bir ilgi çekebileceğine alışkınım; böylece toplum içinde her öpüştüğünüzde, Frodo'nun Tek Yüzüğü takması, Karanlık Lord'un ve onun çığlık atan Nazgûl'un dikkatini çekmesi gibi bir his uyandırıyor. Sokakta el ele tutuşurken yanınızdan geçen insanlardan mırıldanan yorumlara ya da ilk randevumuzdan sonra barın dışında uzun boylu bir adamla sevişirken bir araba dolusu adamın durup bize hakaret etmesine alışkınım. Gece geç saatlerde Newtown'un arka sokaklarında üç sessiz adam tarafından kovalanırken bir erkek arkadaşımın elini tutmaya alışkınım.
Ayrıca bir zıtlık olduğunu bilecek kadar kadınla da çıktım; bugüne kadar çıktığım hiçbir kadın yanağından öpülmekten çekinip şöyle fısıldadı: "Belki toplum içinde değil." Çıktığım erkekler ne kadar "açıkça şefkatli" olduğum konusunda yorum yaptılar, çünkü halka açık sevgi dillerimi otosansürlemeyi öğrenmek zorunda kalmadım. Çıktığım kadınlar genellikle bacaklarımın ne kadar temiz olduğu ve Gilmore Girls'ten kaç tane referans aldığım hakkında yorum yapıyorlar. Açıkçası hiper görünür olmak ve bu nedenle açık ve şiddetli homofobi riskiyle karşı karşıya olmak, aşırı pahalı bir sokak çiçeği alamamaktan daha kötü. Geçtiğimiz yıl Avustralya'da gey ve biseksüel erkeklere yönelik nefret suçları manşetlerde yer aldı. Bir veya iki nefret suçuna maruz kalmış biri olarak, yetkililerin Roma'nın gül adamlarına baskı yapmak yerine bu konuyla ilgilenmenin önceliği olması gerektiğini doğrulayabilirim. Ancak gelecek yıl evlilik eşitliği zaferinin 10. yıl dönümü yaklaşırken, iyi durumda olmanın tüm yollarına bakmaya değer.