Bir oyun, her zamanki benliğiniz için ahlaki bir muafiyet değildir. Bazen 'bu sadece bir oyun' ifadesini delmenin en iyi yolu, insanlara onları gerçekte yargıladığınızı göstermektir. Görümcem neredeyse 40 yaşında ama masa oyunlarında kaybetmeyi kaldıramıyor. Bahisler ne kadar yüksek ya da düşük olursa olsun kazanmak zorunda. Bunu yapmadığında, öfkeden patlamaya hazır hale gelir ve çoğu zaman oyunu alt üst eder, zarları masadan süpürür veya öfkeyle fırtınalar koparır. Bunun dışında gayet iyi anlaştığım normal ve sevimli bir insan. Onun bu yanını görmek beni derinden rahatsız ediyor ve gerçekten çocukça ve uygunsuz geliyor. Hoşuna gitmeyen bir şey söylersem ya da yaparsam bana bu şekilde davranır mı? Sanırım gerginliği yumuşatmak için eşimin ailesi her zaman gülüyor ve tepkisi konusunda onunla dalga geçiyor. Herkesin seviyormuş gibi yaptığı "özel küçük özelliği" gibi. Keşke bunu çözmenin bir yolu olsaydı ama herkes sorunu halının altına süpürüyor gibi görünüyor. Kocam bu konuda ne hissettiğimin farkında.
Son zamanlarda kesinlikle çok hoş olan yeni bir partnerle çıkmaya başladı. Masa oyunlarından sonra büyük bir tepki verdiğinde onun da gerildiğini hissedebiliyorum, bu yüzden bunun sadece beni etkilemediğini biliyorum. Sonuç olarak, görümcem için, eğer bu davranışı sürdürürse ve aile de bu davranışı sürdürmeye devam ederse kişisel ve mesleki sonuçlarına katlanacağından endişeleniyorum. Ayrıca dinamiklerin arasında olmaktan da hoşlanmıyorum ve bunun sonucunda muhtemelen onunla daha az zaman geçireceğimizi düşünüyorum. Ne yapabilirim? Eleanor şöyle diyor: Partneri eski sevgilisiyle göz kırpma cinayeti oyununda yalan söylemeyecek kadar neşeli bir şekilde iş birliği yaptığı için ilişkisini bitiren birini tanıyorum. Çocuklarla oynadığında onları gerçekten korkutmaktan keyif aldığı için o zamanki partnerinden çocuk sahibi olmamaya karar veren birini tanıyorum. Bir kart oyununda c harfini haykırdıktan sonra dostluğu bir daha düzelmeyen birini tanıyorum. Çoğu zaman gerçeği en çok kurgusal olanda görürüz.
Bir oyunda nasıl davrandığınız, nasıl bir insan olduğunuza dair doğrudan bir rehber değildir. Oyunların eğlenceli olmasının tek nedeni bunun doğru olmamasıdır. Oyunlar farklı türde bir insan olmayı denemenize olanak tanır; farklı ajans türlerini keşfetmenize izin veriyorlar. Eğlenceli ve sürükleyicidirler çünkü tek bir hedefe veya akıl yürütme yoluna odaklanırsınız. Oyun, normal yaşamın kurallarından ve hedeflerinden bir tatil ve yenilerine bir gezidir. Ancak oyunların her zamanki benliğinize karşı ahlaki bir muafiyet olması amaçlanmamıştır. Alışılmadık durumlara sokarak her zamanki benliğinizle oynamanıza ve onu geliştirmenize izin vermeleri amaçlanıyor. Oyunları, "bu sadece bir oyun" gibi huysuz bir bahaneyle, kendinizin en kötü yanlarını kovmak için bir forum olarak ele almak, tüm girişimi yanlış anlamaktır. Peki yengenizin tam olarak bunu yapması konusunda ne yapabilirsiniz?
Ailenin buna uymasının yardımcı olmadığını fark edecek kadar akıllısın. Ve onların kahkahalarının, bundan gerçekten keyif aldıklarının bir işareti değil, işleri daha az garip hale getirmek için bir girişim olabileceğini fark edecek kadar akıllısınız. Müstehcen bir yorumdan sonra bunu bir şaka olarak saymak için sosyal büyü yapmayı umarak gülmemiz gibi. Alkışlarlarsa, bu "onun şeyi" olmasını, bunun onun davranışını eğlenceli bir parçaya dönüştürmesini umabilirler - sadece öfke nöbeti geçiren bir yetişkine değil. Yaklaşımları işleri daha az tuhaf hale getirebilir, ancak yıkıcı kişiye ne kadar yıkıcı olduklarına dair kanıt vermez. Her zaman olduğu gibi, birisinin yarattığı çatlakların üzerini ne kadar çok örterseniz, onların bunları fark etmemesine o kadar az şaşırırsınız. Bazen en iyisi