Yapay zeka (AI) ve insanlığın yeni 'tanrısal' güçleri, dünyayı benzeri görülmemiş bir hızla değiştiriyor.
Thomas L. Friedman'ın New York Times'taki makalesinde belirttiği gibi, insanlığın hayatta kalması ortak kuralların geliştirilmesine, uluslararası iş birliğine ve sağlıklı karşılıklı bağımlılıkların oluşturulmasına bağlı olacaktır.
Friedman'a göre insanlık, kendisinin 'ikinci Büyük Patlama' olarak adlandırdığı tarihi bir dönüm noktasının eşiğinde bulunuyor.
İki Dünya Savaşı ve Vietnam Savaşı'ndan internetin yükselişine, Berlin Duvarı'nın yıkılışına ve Çin'in dünyaya açılmasına kadar her dönemin kendine has belirleyici anları olmuştur.
Ancak yazara göre, günümüzdeki teknolojik devrim, önceki birçok tarihi değişimin önemini geride bırakıyor.
13,8 milyar yıl önceki ilk Büyük Patlama, evrenin yaratılışını simgeliyordu. Friedman, ikincisinin ise bizzat insanlık tarafından tetiklendiğini savunuyor.
Başlangıç noktası yapay zeka devrimidir, ancak etkileri bunun çok ötesine uzanmaktadır.
Yeni çağ, insanların bölünmüşlüklerini aşmalarını, kutuplaşmayı sınırlamalarını ve kamusal tartışmalardaki toksisiteyi benzeri görülmemiş bir hız ve kararlılıkla ele almalarını gerektiriyor. Aksi takdirde toplumlar, daha önce görülmemiş krizlerle karşı karşıya kalma riskiyle karşı karşıyadır.
Friedman, insanlığın yakın zamana kadar neredeyse sadece yaratıcının ayrıcalığı olarak kabul edilen güçlere sahip olduğunu savunuyor. Bu evrim, yedi farklı alanda kendini göstermektedir.
Bu perspektif, insanlığın fiziksel dünya üzerinde benzeri görülmemiş tasarım ve müdahale yetenekleri kazanması nedeniyle yeni bir 'Yaratılış' olarak tanımlanıyor.
Ancak sorun şu ki, teknolojik güç, onu düzenlemesi gereken kurumlardan daha hızlı gelişiyor. Yazarın çarpıcı bir şekilde belirttiği gibi, insanlık artık 'Kızıldeniz'i ikiye ayırma' gücüne sahip, ancak bu gücün kullanım sınırlarını belirleyecek 'On Emir'e henüz sahip değil.
Dünya, sonuçlarına yeterince hazırlıklı olmadan, insanlık tarihinin en büyük değişimlerinden biriyle karşı karşıya.
Yapay zeka, belirli bir sektörle sınırlı kalmadığı için önceki teknolojik devrimlerden ayrılıyor. Aksine, neredeyse her ürüne, hizmete ve altyapıya kademeli olarak entegre oluyor; yeni olanaklar yaratırken aynı zamanda karmaşık güvenlik ve güven sorunlarını da beraberinde getiriyor.
Friedman, sorunu vurgulamak için tıbbi bir implant örneğini kullanıyor.
Kalça protezine ihtiyaç duyan bir hasta, yapay zekayı kullanarak vücudun ihtiyaçlarına sürekli uyum sağlayan ve verileri harici sistemlere ileten yeni nesil implantlarla karşılaşabilir.
Kritik soru, bu verilerin nereye gittiği ve bunlara kimin erişebildiği ile ilgilidir. Eğer implant Çin'deki bir şirket tarafından üretiliyor ve veriler oradaki sunuculara gönderiliyorsa, hasta sadece tıbbi teknolojiye değil, aynı zamanda kişisel bilgilerini yöneten sisteme de güvenmek zorundadır.
Aynı ikilem; arabalar, akıllı saatler, ev aletleri ve yapay zeka entegreli gözlüklerle de ortaya çıkabilir.
Güvensizlik sadece Amerika Birleşik Devletleri ve Çin ile sınırlı kalmayacaktır.