İsrail ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 28 Şubat'ta İran'a karşı başlattığı savaş sona ermiş değil, yalnızca bir durgunluk evresindedir. Büyük çatışmalar durmuş, diplomasi tıkanmış ve her iki taraf da bir sonraki tur için hazırlık yapmaktadır. Çatışmaların neden kısa süre içinde yeniden başlayacağını anlamak için, bu savaşı başlatan iki hükümetin motivasyonlarını anlamamız gerekir. İkisi de barış istemiyor. İsrail'in liderliği Orta Doğu üzerinde tahakküm kurmaya çalışırken, Amerika Birleşik Devletleri dünya üzerindeki tahakkümünü korumayı amaçlamaktadır. Bu amaçları dile getirmek bile, her iki hükümetin de bir yanılsama dünyasında hareket ettiğini vurgulamaya yeterlidir.
İsrail'in siyasi liderliği, ülkenin hayatta kalmasının Arap dünyası üzerindeki askeri üstünlüğüne ve Filistin halkının kalıcı olarak boyunduruk altına alınmasına veya ortadan kaldırılmasına bağlı olduğu inancıyla hareket etmektedir. Bu inanç bir tür kolektif deliliktir, ancak İsrail politikasını yöneten doktrin budur. İsrail liderleri barışın ulaşılabilir bir mesafede olduğunu kabul edememektedir. 2002 tarihli Arap Barış Girişimi'nde Arap devletleri, 1967 sınırlarında bir Filistin devleti karşılığında İsrail'e tam normalleşme teklif etmişti ve bu teklif hâlâ masadadır. Barış, Gazze'deki soykırım üzerine veya Filistin halkına duyulan nefret ve onları topraklarından söküp atma dürtüsü üzerine inşa edilemez. Ancak Başbakan Binyamin Netanyahu'nun seçtiği yol budur ve kendisi şimdi bu politikayı, dini nefret ve öldürme hizmetine koşan Itamar Ben-Gvir ve Bezalel Smotrich gibi "milli dini" müttefikleriyle birlikte açıkça savunmaktadır.
Amerika Birleşik Devletleri, azalan gücünün kaygısıyla hareket etmektedir. İran, 70 yılı aşkın bir süredir hedef tahtasındadır. 1953 yılında CIA ve İngiliz istihbaratı, İran'ın petrolünü millileştiren seçilmiş başbakanı Muhammed Musaddık'ı devirmiştir. Amerika Birleşik Devletleri daha sonra Şah'ı işbaşına getirmiş ve İran halkı 1953'teki rejimi 1979'da devirinceye kadar onun polis devletini desteklemiştir. ABD, İran'ın Amerikan tahakkümünden kaçmasını asla affetmemiştir. ABD, 1980'lerde Saddam Hüseyin'in İran'a karşı yürüttüğü ölümcül savaşı desteklemiş ve ardından ekonomik savaş, gizli operasyonlar, siber saldırılar ve suikastlarla dolu kırk yıl izlemiştir. Trump, 2015 nükleer anlaşmasını 2018'de yırtıp atmış, Haziran 2025'te İran'ın nükleer tesislerini bombalamış ve ardından bu yılın şubat ayında İsrail ile açık bir savaşa katılarak açılış saldırılarında İran'ın dini liderini öldürmüştür.
Washington'ın İran takıntısı, Amerikan hegemonyasına hizmet etmektedir. Zbigniew Brzezinski, *Büyük Satranç Tahtası* (1997) adlı eserinde İran'ı, kendi güçlerinden ziyade coğrafi konumları nedeniyle önemli olan beş "jeopolitik eksen" devletten biri olarak tanımlamıştır. İran, Körfez'i ve Hürmz Boğazı'nı kontrol etmektedir. Brzezinski, Çin, Rusya ve İran'dan oluşan bir "karşı-hegemonik" koalisyonun "ancak Amerika Birleşik Devletleri Çin ve İran'ı aynı anda karşısına alacak kadar kısa görüşlü olursa" ortaya çıkabileceğini yazmıştır. Evet, Washington tam anlamıyla bu kadar kısa görüşlü ve pervasız davranmıştır.
Savaşın yeniden başlayacağına dair işaretler gizli değildir. Bu hafta Savaş Bakanı Pete Hegseth, yenilenen ortak saldırıları görüşmek üzere İsrail'i ziyaret etti ve İsrailli kaynaklar planların İran'ın petrokimya tesislerini ve nükleer sitelerini hedef aldığını bildiriyor. Beyaz Saray, ABD'nin 2 Kasım ara seçimlerinden önce İran'a saldırmayacağına dair söz verdi; bu da aslında savaş için bir takvim ilan etmenin başka bir yoludur. ABD'nin İran limanlarına uyguladığı deniz ablukası 100. gününü geride bıraktı. Tahran teklifin masada olduğunu söylemesine rağmen Trump, eylül ayında İran'ın yedi günlük ateşkes teklifini reddetti.
İsrail'in 27 Ekim'deki seçimi ateşe körükle gitmektedir.