23 Eylül'de Ürdün Kralı Abdullah, BM Genel Kurulu'na hitap etti. Konuşmasının büyük kısmını İsrail'i eleştirmeye ayırdı. Dünyanın en uzun süreli işgallerinden biri olarak nitelendirdiği durumun uluslararası hukuku ihlal ettiğini ve dünyanın bunu onlarca yıldır görmezden geldiğini savundu.
Elbette, Ürdün monarşisinin Filistinlilerle olan mutsuz ilişkisi, kendi şiddet, baskı ve çözülmemiş mağduriyetler tarihi ya da Ürdün'ün yıllar boyunca suçlandığı uluslararası hukuku hiçe sayma yönündeki birtakım suçlamalar hakkında söyleyecek hiçbir şeyi yoktu.
Örneğin 1948-49 savaşında Ürdün'ün Arap Lejyonu Batı Şeria'nın kontrolünü ele geçirdi. 24 Nisan 1950'de Ürdün parlamentosu, Kral Abdullah'ın dedesi I. Abdullah tarafından yönetilen tek bir Haşimi krallığında "Şeria'nın iki yakası arasında tam bir birlik" ilan ederek ilhakı onayladı. Batı Şeria'da ikamet eden Araplar Ürdün vatandaşı oldu.
Arap Ligi, Ürdün'ün ilhakını tanımayı reddetti. İngiltere ve (detaylar belirsizliğini korusa da) Pakistan olduğu öne sürülen tek istisna dışında dünyanın geri kalanı da bunu reddetti.
BM, Ürdün'ün ilhakını uluslararası hukuki geçerlilikten yoksun olarak nitelendirdi. Uluslararası hukuk, egemenlik kazanmanın yasal bir temeli olarak güç yoluyla toprak edinilmesini tanımamaktadır.
Eğer Ürdün, Batı Şeria'yı ilhak ettiğinde uluslararası hukuku hiçe saydıysa, kararından vazgeçtiğinde de hukuki incelikleri göz ardı etme konusundaki umursamazlığını katlamış oldu.
31 Temmuz 1988'e kadar Batı Şeria'da yaşayan Arapların çoğu, Ürdün yasaları ve uygulamaları gereği Ürdün vatandaşıydı. O gün, Kral Abdullah'ın babası Kral Hüseyin, Ürdün'ün bölgeyle olan yasal ve idari ilişkiyi derhal geçerli olmak üzere sonlandırdığını açıkladı.
Ürdün vatandaşlığının kaybolması
Kopuş düzenlemeleri uyarınca, Batı Şeria'da ikamet eden yaklaşık bir milyon Arap aniden Ürdün vatandaşlıklarından mahrum bırakıldı. Bir anda artık Ürdünlü değildiler.
İnsan Hakları İzleme Örgütü (Human Rights Watch), bu kişilerin İsrail işgali altında vatansız Filistinlilere dönüştüğünü belirtmektedir. Zaman içinde Ürdün pasaportları, vatandaşlık hakkı tanımayan geçici Ürdün seyahat belgeleriyle değiştirildi.
Vatandaşlığın kaybedilmesi ciddi hukuki sonuçlar doğurdu. Ürdün'de ikamet etme hakları yoktu. Vatandaş olmayanlar oy kullanamaz veya aday olamazdı. Devlet memuriyetinden dışlandılar ve iş, eğitim, sağlık hizmetleri ile diğer hizmetlere erişimde ciddi engellerle karşılaştılar.
Uluslararası insan hakları hukuku, vatandaşlığın keyfi olarak elinden alınmasını yasaklar. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin 15(2). maddesi, "Hiç kimse keyfi olarak vatandaşlığından mahrum bırakılamaz" hükmünü amirdir.
Ürdün'ün 1988'deki ayrılma hamlesinin, belirli bir nüfusu bireyselleştirilmiş bir sürece tabi tutmaksızın ve yerine geçecek bir vatandaşlık vermeksizin mevcut vatandaşlığından mahrum bırakmış olması, Ürdün'e yöneltilen keyfi hukuka aykırılık suçlamasını son derece güçlü kılmaktadır.
Abdullah, BM'deki konuşmasında dünya kamuoyunu Filistinlilerin ölümünden ötürü İsrail'i kınamaya çağırdı. Yaser Arafat'ın bir zamanlar babası Kral Hüseyin'i 25.000 Filistinliyi öldürmekle suçladığını -ki bu rakamın propaganda amaçlı olarak aşırı derecede abartıldığına inanılmaktadır- kendisi de kabul edebilirdi.
Bu olay genellikle Eylül 1970'ten ertesi yılın Temmuz ayına kadar sürmesine rağmen Kara Eylül olarak adlandırılır ve ölü sayısı tartışmalı olmaya devam etmektedir. Filistinli ölümleri için yaygın olarak atıfta bulunulan tahmin, hem savaşçıları hem de sivilleri içeren birkaç bin civarındadır. Ürdün