Bir cezaevi yetkilisi, yeni yaptırımlar getirmek yerine suçluların mahkemeye çıkmasıyla ilgili mevcut kuralların uygulanması gerektiğini söylüyor. Yargıçlara mahkemeye gitmeyi reddeden mahkumları cezalandırma yetkisi verilmesine ilişkin rapor, bir zamanlar işe yarayan basit yaklaşımı neden terk ettiğimize dair bir soruyu gündeme getiriyor (Cezaya katılmayı reddeden suçlular, yeni kurallar uyarınca hapishane ayrıcalıklarını kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya, 22 Ekim). 30 yılı aşkın bir süre önce Cezaevi Hizmetine memur olarak katıldığımda mahkumların mahkemeye katılıp katılmayacaklarına karar vermelerine izin verilmiyordu. Gönüllü olarak gitmeyi reddetmeleri halinde, gerektiğinde kısıtlama altında onlara refakat edilebilir. Sonuç tahmin edilebilirdi: Çok az mahkum reddetti çünkü reddetmelerinin kendilerinin ortaya çıkmasını engellemeyeceğini biliyorlardı.
Burada adaletin idaresi için daha geniş bir ders var. Uyumsuzluğun sistemi geciktirme veya engelleme aracı haline geldiği durumlarda ek cezalar uygulamak, ilk etapta yasal talimatların yerine getirilmesini sağlamaktan daha az etkili olabilir. Mahkumların hakları vardır ve kısıtlamanın kullanımı her zaman yasal, orantılı ve haklı olmalıdır. Ancak bu haklar yargı sürecini veto etme hakkını kapsamamaktadır. Otuz yılı aşkın bir sürenin ardından, bir zamanlar rutin olan bir prensibin neden şimdi yeni bir çözüme ihtiyaç duyduğunu anlamakta zorlanıyorum. Bazen etkili kamu yönetimi, yeni yaptırımlar oluşturmakla ilgili değil, mevcut kuralları uygulayacak kararlılığa ve kaynaklara sahip olmakla ilgilidir.İsim ve adres belirtildi.