Cep telefonlarından önce filme alınmak çok nadirdi; eğer öyleyse, doğal davranırdınız. Bugün kamerayla ilişkimiz çok ama çok farklı. İlk defa bir şeyi yanlış anladım. Kamera karşısında geçimini sağlayan biri olarak ekranda kendin olmanın neler gerektirdiğine dair teoriler geliştirdim. Ana düşüncem, dünyadaki herkesin yakında bunu yapabileceğiydi çünkü çok fazla pratik yapacaklardı.
Bir zamanlar neredeyse hiç kimse filme alınmıyor veya videoya kaydedilmiyordu. Ortaokulumun müdürü bir sabah toplantıda öğle vakti yemek salonunda televizyon kameralarının olacağını duyurduğunda bütün çocuklar uyandı. İlk kez başöğretmen tüm dikkatimizi üzerine çekmişti. Havada şaşkınlık vardı. Bu yaklaşık 1979 yılıydı. Bölgesel televizyon haberlerinin muhtemelen okul yemekleri veya buna benzer bir hikayeyi anlatmak için resimlere ihtiyacı vardı. O gün okulda hiç kimse ama hiç kimse Midlands Today'in o akşamki baskısını kaçırmadı. Bu büyük bir olaydı. Kafamın arkasını gördüm ve heyecanlandım. Evde filme çekilmek de aynı derecede nadirdi. Akıllı telefonlardan ve kameralardan önce, ev yaşamının hareketli görüntüleri çok azdı. Geçen yüzyılın son on yıllarında büyürken, sinema kameralarının varlığından haberdardım ama bu kadar egzotik, hatta belki de belli belirsiz kötü niyetli bir kit parçasına sahip olan kimseyi tanımıyordum.
90'ların ortasında ilk kez televizyona çıktığımda baraj patlamaya başlamıştı. Ben sadece herhangi bir Tom, Dick veya Harry'nin TV sunumu yapabileceğinin kanıtı olmakla kalmadım, aynı zamanda video kameralar da hızla çoğalıyordu. Bağıran bebekler, yürümeye yeni başlayan çocuklar, "gösteri" yapan çocuklar, somurtan gençler, uyuklayan büyükbabalar; hepsi gelecek nesiller için ya da en azından kasetler karanlık bir köşede sonsuza kadar kaybolana kadar saklandı. Artık Birleşik Krallık'ta akıllı telefonunda, bulutta veya bu şeylerin olduğu herhangi bir yerde video görüntüleri olmayan bir insan olamaz. Video kameraların her yerde bulunması kesinlikle onların önünde daha doğal olduğumuz anlamına geliyor. Ancak doğal görünmek doğal olmaktan farklıdır. Hatta tam tersi de olabilir.
Bu, 63 yıl önce Seven Up! ile başlayan uzunlamasına belgesel dizisinde yer alan yedi yaşındaki çocuklardan biri olan olağanüstü Tony Walker ile konuşurken aklıma geldi. ve 70 Up ile son buldu. Tony'nin siyah taksisinin arkasından, Michael Apted'in ekibinin bowling oynamaya geldiği günden önce, bu küçük Doğu Yakası serserinin, bırakın televizyon kamerasını, neredeyse hiç televizyon bile görmediğini anlatmasını dinledim. Geriye dönüp diziyi baştan sona art arda izledim – 7, 14, 21 Yukarı vb. – ve bu grup açıkça her yedi yılda bir televizyon deneyimi kazansa da, en başından beri herkesin ne kadar doğal konuştuğu dikkat çekici. Bu onların pratik eksikliğine rağmen değil, onların yüzündendir. İnanılmaz derecede dürüstler ve -korkunç bir deyimle- özgün benlikleri oluyorlar. Başka bir şey olmayı henüz öğrenmediler.
Aynı düşünce, Chris Terrill'in çığır açan BBC dizisi Soho Stories tarafından da kışkırtılıyor ve ilk yayınlandıktan 30 yıl sonra tekrarlanıyor. Bir yıl boyunca Londra'nın merkezindeki Soho bölgesinde yaşayan Chris, zengin bir karakter yelpazesini araştırıyor: Öğrenci/burlesk dansçısı Gwen, terzi Mark, aktör özentisi Danny vb. 1996 gibi yakın bir tarihte bile, kendilerinin sade, dolayımsız bir versiyonunu ortaya çıkarmaktan başka bir şey yapabilecek kadar televizyonun gramerini kavramadıkları dikkat çekicidir. Kurnazlık eksikliği onların dürüstlüğünün temelindedir. Hızlı ileri