"İrade varsa, bir yol da vardır" arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin. Geçtiğimiz hafta bu pozisyondan Ege'de gerilimin azalmasının mümkün olup olmayacağını sormuştuk. Cevap, mümkün olan en üst düzeyden, iki ülkenin (Yunanistan ve Türkiye) liderlerinden, BM Genel Kurulu bağlamındaki konumlarından geldi. Her ikisinin de yaptığı konuşma, retorik düzeyinde en azından iki ülkenin "sakin suların" durgunluğuna dönebileceğini gösterdi. Cumhurbaşkanı Erdoğan, Genel Kurul'da yaptığı konuşmada, (Kıbrıs konusundaki sert duruşunun aksine) Ege'nin sorunlarına alışılmadık derecede yumuşak bir şekilde değinen ilk isim oldu.
O sırada (Ankara'ya dönüşünde) beklenmedik bir şekilde dostane bir açıklama yaparak şöyle devam etti: "Türkiye, Yunanistan'ın düşmanı değil, onun komşusu ve NATO'daki müttefikidir". Bunu, "durumun acilen nasıl ilerleneceği konusunda ortak bir anlayış gerektirdiğine" işaret eden Yunanistan Başbakanı takip etti. Uluslararası hukuk temelinde diyaloğun önemini vurguladı. BM ortamı gözle görülür şekilde yatıştırıcı ve sakinleştirici çalıştı, bunun sonucunda da bu kadar ılımlı pozisyonlara sahip olduk (belki de, Yunanistan Başbakanı'nın övgüsünü dile getirdiği görevden ayrılan BM Genel Sekreteri Antonio Guterres'in sorunları çözmek için daha fazla işbirliği ve anlayış yönündeki tavsiyesinin uygulanmasında). Ancak bazı sorular kaçınılmazdır:
Birincisi, iki lider iki ülke arasında iyi ilişkilere duyulan ihtiyaç konusunda hemen hemen aynı dili konuştuğuna göre (ki bu diğer şeylerin yanı sıra coğrafya tarafından da belirleniyor), bu söylem neden her iki ülkenin toplumu için istikrarlı bir merkezi anlatı olarak oluşturulmuyor? Yani, "açık yaraları" ve görünürde düşmanca konumları (casus belli, vb.) sürdüren tarihsel zehirliliğin geri dönüşümü, pratikte "biz komşuyuz ve dostuz" ifadesini bulanıklaştıracak şekilde hüküm sürmesin mi? İkincisi, arka plan koşullarının o kadar iyi olduğu ortaya çıktı ki, neden iki lider arasında bir toplantı yapılmadı? Kısa bir görüşme, bir el sıkışma ve bir fotoğraf bile, gerginlik koşullarında iki ülke ilişkilerinde olumlu bir an teşkil edecek ve her iki taraftaki milliyetçilik ateşinin yoğunluğunun ve sıcaklığının azaldığına dair güçlü mesajlar gönderecektir (bu arada seçim öncesi kampanyada Başbakan'ın İsrailli mevkidaşı B. Netanyahu ile görüşmesi vardı).
Üçüncüsü, Yunanistan'ın kutsal metni olan Deniz Hukuku Sözleşmesi'ne 172 ülke taraf olurken, Türkiye'nin bunu yapmamış olması büyük bir boşluk yaratıyor. Açıkçası, bazı düzenlemeler onu rahatsız ediyor (adalar, karasuları vb. ile ilgili), ancak katılımın katma değeri çok büyük olacaktır çünkü bu, sonunda diyaloğu kolaylaştıracak "ortak çerçeve ve anlayışı" sağlayacaktır. Dördüncüsü, her şeyden önce sorunların Atina Deklarasyonu'nda belirtildiği gibi uluslararası hukuka dayalı olarak çözülmesi sürecini kolaylaştıracaktır. Seçim döngüsünün kapanmasıyla birlikte temel hedef sorunların çözüm sürecini teşvik etmek olmalıdır. Bu sorular apaçık, basit ve önemsiz görünebilir. Ama bunlar kritik. Gerçi olaylardan korkuyorum (kablo döşeme, "Mavi Vatan" mevzuatı). P. K. Ioakeimidis, Atina Üniversitesi'nde (EKPA) fahri profesör, eski büyükelçi ve Sağlık Bakanlığı danışmanıdır.