Ara dönemler sona erdiğinde Trump kan davası siyaseti yürütmekte özgür olacak. Ancak irade ve diplomasi ile dizginlenebilir. Başka bir İran felaketi ufukta belirirken, bir soru diğerlerinden daha önemlidir: Çok geç olmadan bunu nasıl durdurabiliriz? İsrail seçimlerinin nihai sonucu ve önümüzdeki hafta yapılacak ABD ara anketleri ne olursa olsun, Yalnız Korucu rolündeki Donald Trump ve baş belası Tonto Benjamin Netanyahu, geçen yıl Haziran ayında başlattıkları ve Şubat ayında genişlettikleri yasadışı seçim savaşını yeniden başlatma konusunda kararlı görünüyorlar. Bir Shakespeare trajedisinin kaçınılmaz olarak kanlı bir sonuca varması gibi, en kötüsü henüz gelmedi. Ancak yine de üç şey kesin görünüyor: ABD ve İsrail, İran'ın büyük ölçüde varsayımsal olan nükleer yeteneklerini tamamen yok etmekte bir kez daha başarısız olacaklar; rejimi ayakta kalacak; ve orada ve dünya çapında milyonlarca sıradan insan bu haksız, pervasız saldırının bedelini ödeyecek.
Eğilip kaçan Trump, Cumhuriyetçilerin, büyük ölçüde savaşa bağlı yakıt ve tüketici fiyatları enflasyonunun tetiklediği, beklenen orta vadeli çöküşün suçunu atlatmak için çaresiz. Sorumlunun Ukrayna'nın Rus rafinerilerine yönelik saldırıları olduğunu iddia etti, ancak bu gerçekleşmedi. Vladimir Putin'le hain bir dizel anlaşması yaptı ama her zamanki gibi Rusya'nın sırıtan mafyası onu kandırdı. ABD müttefiklerini stratejik rezervlerinden yararlanmaya çağırdı, ancak şaşırtıcı olmayan bir şekilde, savaşını tam bir felaket olarak gören ve onu kurtarmayı reddeden Avrupalı liderleri karaladı ve kenara itti. Trump'ın ayrıca, Netanyahu'nun bu ay İran'ı vurması yönündeki seçim kaynaklı baskıyı son nefesinde geri çevirdiği, bunun Demokratik bir tsunamiye yol açmasından korktuğu bildirildi.
Ancak ara seçimler sona erdiğinde ve sonuçlar ne olursa olsun, tüm bu düşünceler ortadan kalkıyor. Seçmenlerin ne düşündüğü artık Trump için önemli olmayacak. O zaman son iki yılında dış politika ve savunma politikasında aşağı yukarı istediğini yapabilir. Ve onun istediği şeyin hayali İran nükleer silahlarıyla, Tahran'da demokratik bir ayaklanmayla ya da savaşı sürdürmek için kullandığı diğer sahte gerekçelerle pek ilgisi yok. Trump en iyi yaptığı şeyi yapmakta özgür olacak: kan davası siyaseti. İran'ın en büyük günahı emperyal iradeye karşı gelmektir. Venezuela tarzı, rejimi değiştiren kolay bir zafer (ve güzel petrol anlaşmaları) istiyordu. Orta rakamı, yanmış parmakları ve sonsuz bir savaşı vardı. Kendi evindeki rakiplerini intikam duygusuyla takip ettiği gibi, şimdi de İranlıları mağdur ediyor. Rasyonel ya da ideolojik değil. Trump'la ilgili her şey gibi bu da sonuçta kişisel.
Netanyahu'nun yeni bir parti istemesinin gerekçeleri de tamamen onursuz ama farklı bir şekilde. 2023 Hamas katliamlarından önceki ve sonraki sayısız kronik başarısızlıkları, Gazze ve Lübnan'daki suç eylemleriyle İsrail'in uluslararası itibarını yerle bir etmesi ve Trumpvari bağnaz, aşırı milliyetçi otoriterliğe kayması göz önüne alındığında, Netanyahu işi ve potansiyel olarak özgürlüğü için savaşıyor. Geçmişine rağmen İsrail'in güvenliğini yalnızca kendisinin sağlayabileceği konusunda ısrar ediyor. Aşırı bir şekilde, muhalefetin zaferinin, İsrail'in ikinci bir nükleer Holokost'ta yok olmasına yol açabileceğini öne sürüyor. İsrail'in askeri komutanları onun, iktidarda kalmayı ve hapisten çıkmayı umarak, seçim sonrası kaçınılmaz koalisyon görüşmelerine hakim olmak ve onları manipüle etmek için İran savaşını yeniden başlatabileceğinden şüpheleniyor.
3 Kasım'dan sonra yeniden başlayacak ABD-İsrail saldırısının olası, utanç verici sonuçları tam olarak anlaşılmalıdır. Yeni başlayanlar için, petrol fiyatı belki de benzeri görülmemiş seviyelere tekrar yükselecek ve bu da dünyanın dört bir yanındaki insanları olumsuz etkileyecek.