İsrailliler üç yıldır savaşın ve evlerinde süren şiddetli tartışmaların gölgesinde yaşıyor. Salı günü ise alışılmadık derecede yüksek bir katılımla sandık başına gittiler. Bu katılım daha en başından itibaren oldukça güçlüydü. Saat 14:00 itibarıyla katılım oranı %44,9'a ulaşmış ve üç milyondan fazla kişi oy kullanmıştı. Bu, en azından 1973'ten bu yana o saat diliminde kaydedilen en yüksek katılım oranıydı. Saat 16:00'ya gelindiğinde ise bu rakam %55,7'ye yükselmiş ve dört milyondan fazla oy kullanılmıştı. Mesaj şimdiden netti: İsrailliler, bundan sonra ne olacağı konusunda söz sahibi olmak istiyor. Ülkenin katlandığı onca şeyden sonra, bu katılıma olan istek kutlanmayı hak ediyordu.
Bu, 7 Ekim katliamı ve ardından gelen savaşlardan bu yana yapılan ilk genel seçimdi. İsrailliler sandık başına; öldürülen yakınlarının, şehit düşen askerlerin, rehinelerin, aylarca süren yedek askerlik görevlerinin ve evlerinden edilen insanların anılarıyla gittiler. Yanlarında ekonomik endişeleri, ülkenin başarısızlıkları ve başarılarının sorumluluğu üzerine süren acı tartışmaları, bu deneyimlerin ne anlama geldiğine ve ülkeyi bu sonuçların içinden kimin çıkarması gerektiğine dair fikir ayrılıklarını da taşıdılar.
Kampanya süreci son derece bölücüydü. Partiler 7 Ekim, Gazze, İran, yargı, Haredi (ultra-Ortodoks) askerlik hizmeti, yerleşim yerleri, ekonomi ve devletin karakteri üzerine tartıştılar. Siyasi liderler birbirlerini ülkeyi tehlikeye atmakla suçladılar. Seçmenler, neredeyse her olası sonucun bir felaket doğurabileceğine dair uyarılar işittiler.
Milyonlarca seçmen, bir kağıt parçasını zarfa koyarak İsrail demokrasisinin gücünü gösterdi. Kampanyaya hakim olan görüşlerin sahipleriyle aynı oy kullanma hakkına sahip olarak, kendi tercihlerini gizlilik içinde yaptılar. Nadiren bir gösteriye katılan veya televizyona çıkan vatandaşlar, kabine bakanlarıyla tam olarak aynı oy pusulasına sahipti.
Katılım aynı zamanda önemliydi çünkü seçimler, insanlara şikayetlerini bir karara dönüştürme yolu sundu. Güvenlik zafiyetlerine, askerlik hizmetinin yüküne veya hayat pahalılığına duyulan toplumsal öfke, oy pusulasında ifade bulabildi. Her seçmenin bir karneyi ödüllendirme, reddetme veya bir alternatifi destekleme fırsatı vardı.
Bu fırsat, hükümeti savunanlar ile ona karşı gösteri yapanlar için eşit derecede geçerliydi. Aynı süreci kullanmaya istekli olmaları, vatandaşları bu denli derin bir şekilde bölünmüş olsa bile, ülkenin zor kararları birlikte almaya devam edebileceğine dair güvenin bir nedeniydi.
Bazı sandık başlarındaki kuyruklar, bu kararlılığın gözle görülür bir ifadesiydi. Bu durum, özellikle yaşlılar ve engelli seçmenler için pratik zorluklar da yarattı. Seçim yetkililerinin süreci erişilebilir kılma sorumluluğu vardı. Seçmenlerin sabrı ve seçimi yönetenlerin çalışmaları takdiri hak ediyordu.
O kuyruklardaki seçmenler farklı gelecekler seçtiler. Yüksek katılım, hangi parti nihayetinde fayda sağlarsa sağlasın, siyasi yelpazedeki tüm kamuoyuna cesaret verebilir. Geniş katılım, daha fazla vatandaşı bir sonraki Knesset (Parlamento) hakkındaki karara dahil etti ve daha fazla insana ülkenin yönünü belirlemede doğrudan bir rol verdi.
Bu, gün boyunca siyasi ilginin odağında olan Arap vatandaşları da kapsıyordu. Onların katılımı, İsrail demokrasisinin bir ifadesiydi. Aynı durum Harediler, yerleşimciler, seküler Tel Avivliler, kalkınma kasabalarının sakinleri, askerler ve göçmenler için de geçerliydi. Vatandaşlık, sahip olmak demektir.