Larissa Cezaevi Okul Kompleksi, 28 Ekim 1940'ın yıldönümünü "Karşı" adlı tiyatro gösterisiyle kutladı. Katkıda bulunanlar savaşa farklı bir perspektiften yaklaşmayı seçtiler. Sadece savaşlar, zaferler ve yenilgilerle değil, bunları yaşayanların gözünden de. İnsan hikayeleri sahnede hayat buluyor: Hedefine ulaşmayı bekleyen bir mektup, evini özleyen bir asker, emirleri ile vicdanı arasında seçim yapmak zorunda kalan bir adam ve savaşın dehşetinin ortasında bile var olmanın bir yolunu bulan küçük bir insanlık eylemi. 1940'lı yılların insanlarının sesinin duyulduğu gösteride, Antonis Samarakis'in "Nehir" adlı eseri sahnelenirken, seyirciler kendilerini Picasso'nun "Guernica" adlı eserinin karşısında buldu. Farklı tarihler, dönemler ve sanat formları bir araya geldi ve aynı soruyu doğurdu: Etraftaki her şey çöktüğünde insanlıktan geriye ne kaldı?
En sert tepki ise son sahnede verildi. Bir mum diğeriyle, ardından üçüncüsü yakıldı, ta ki bu yıl okulların simgesi olan ışık elden ele geçene kadar. En zor koşullarda bile insanın yanında olabileceğini hatırlatan basit bir jest. Gösteri, tüm hikayelerinde yer alan şu düşünceyle sona erdi: "Savaş bizi zıt taraflara koyuyor. İnsanlık bize bizi birleştiren şeyin ne olduğunu hatırlatıyor." Katkıda bulunanların belirttiği gibi, bu düşünce yalnızca sahnede kalmadı, aynı zamanda hazırlığa da eşlik etti. Farklı yaş ve deneyimlerden insanlar, planladıklarının şekillendiğini görene kadar birlikte çalıştılar, fikir alışverişinde bulundular, zorlukları ve küçük sevinçleri paylaştılar. Bu yüzden, dedikleri gibi, "APPEANTI"den sadece sunduklarını değil, Birlikte yaratırken deneyimlediklerini de saklıyorlar.
Kutlamaya cezaevinde faaliyet gösteren üç okuldan (Larisa 2. İkinci Şans Okulu, 45. İlköğretim Okulu ve 8. EPAL) eğitmenler ve kursiyerler katıldı. Etkinliğin sorumluluğunu 2. SDE'nin direktör yardımcısı Larisa Vasiliki Lambrakis, teknik desteğini ise antrenör Kalliopi Perri üstlendi.