Marine Le Pen ve AfD lideri Alice Weidel'ın AB kurumlarının içini boşaltmaya yönelik önerileri, eğer hayata geçirilirse, kıta çapında bir kendine zarar verme eylemi olacaktır.
2016'daki Brexit referandumunun ardından Marine Le Pen, tahmin edilebilir bir kutlama havasındaydı. İngiltere'nin Avrupa Birliği'nden ayrılma kararı, bir röportajda belirttiği üzere, “Brüksel Duvarı”ndaki ilk gedikti. O dönemde Ms. Le Pen'in Ulusal Cephe partisi, fırsat bulduğunda Fransa'yı da aynı yola sokmaya kararlıydı. Ancak İngiltere'nin kendi eliyle açtığı ekonomik yaralar Avrupa'nın geri kalanı için ibretlik bir hikayeye dönüşünce, “Frexit” fikri rafa kaldırıldı.
Bunun yerine Ms. Le Pen, şimdi aşırı sağcı müttefiklerine liderlik ederek AB'yi içeriden çökertmeyi umuyor. Bu ay hem o hem de Almanya için Alternatif (AfD) lideri Alice Weidel, AB kurumlarının hem nakit hem de güçten arındırılacağı bir “uluslar Avrupa'sı” vizyonlarını ortaya koydular. Ms. Weidel'ın “Avrupa için yeni anlaşması”, Avrupa Parlamentosu seçimlerini kaldırmayı ve göç, savunma ve ortak borçlanma gibi alanlarda Almanya için AB kurallarından muafiyetler talep etmeyi öngörüyor. Ms. Le Pen'in artık Ulusal Birlik olarak adlandırılan partisi ise, beş yıllık bir başkanlık dönemi boyunca Fransa'nın AB bütçesine yaptığı katkıları %60 oranında kesmeyi ve 27 üye devlet için ortak politikalar önerme konusunda Brüksel'in rolüne son vermeyi teklif ediyor.
Benzer fikirler uzun süredir aşırı sağcı düşünce kuruluşlarında dolaşıyordu. Ancak bu fikirler artık Avrupa'nın tarihi entegrasyon motorları olan Fransa ve Almanya'da anketlerde önde giden partilerin programlarında yer alıyor. Ms. Weidel, bir sonraki Alman seçimlerinin yapılacağı 2029 yılını, AB karşıtı liderlerden oluşan kritik bir kitlenin Avrupa projesini etkili bir şekilde çözmeye başlayabileceği yıl olarak hedefledi. O zamana kadar, AB şüphecisi ultra-milliyetçi partiler Fransa, İtalya ve Polonya'da iktidara gelebilir.
Apaçık bir şekilde planlanan bu strateji ve eylem takvimi karşısında, Avrupa yanlısı güçlerin tepkisi oldukça yetersiz kaldı. Ekonomiden iklim krizine ve güvenliğe kadar Avrupa, ancak kaynakların daha fazla birleştirilmesiyle, yani kıtasal ağırlığını ortaya koyarak çözülebilecek zorluklarla karşı karşıya. Avrupa Merkez Bankası eski başkanı Mario Draghi, Çin ve ABD ile rekabet edebilecek bir sanayi politikası olmadan kıtanın varoluşsal bir mücadeleyle karşı karşıya kalacağı konusunda uyardı. Ancak, görev süresi dolmak üzere olan kuşatılmış Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron dışında, aynı aciliyet duygusuyla konuşan herhangi bir AB lideri bulmak zor.
Ms. Le Pen ve Ms. Weidel'ın müdahaleleri bir uyarı zili olarak görülmelidir. Tasavvur ettikleri Avrupa, parçalarının toplamından daha az, rakip ulusal çıkarlar tarafından dikkati dağıtılmış ve zayıflatılmış bir yapı olacaktır. Savunma alanında, Avrupa'nın stratejik özerkliğine yönelik adımlar baltalanacaktır. Yeşil dönüşüm, üzerinde uzlaşılmış ortak hedeflerin yokluğunda durma noktasına gelecektir. Böyle bir yönelim, Xi Jinping, Vladimir Putin ve Donald Trump'ın herhangi bir MAGA takipçisinin hevesle istismar edeceği kırılganlıklar yaratarak, kıtasal bir kendine zarar verme eylemi olacaktır.
AB tarihinin kritik bir dönemi yaklaşırken, bu karşı argümanları dile getirmeye başlamanın tam zamanı. Jeopolitik istikrarsızlık ve kaygı döneminde güçlü bir Avrupa için sunulan gerekçeler oldukça ikna edicidir. Ancak, zihinler ve kalpler için verilecek bir savaş yaklaşırken, bu davanın güçlü savunuculara ihtiyacı olacak. Şimdilik, WB Yeats'ten alıntı yapacak olursak, Avrupa yanlıları tüm inançtan yoksun görünürken, rakipleri tutkulu bir yoğunlukla dolup taşıyor.