İsrail seçimleri belirleyici anına yaklaşıyor. Ancak "belirleyici" kelimesi yanıltıcı olabilir; çünkü sonuçların açıklanmasını takip eden süreç, seçim sürecinin kendisinden daha zorlu geçebilir. Gerçek mücadele genellikle oylar sayıldıktan sonra, siyasi partilerin hükümet kurma zorluğuyla karşı karşıya kaldığı gün başlar.
Bu yapısal kriz, birkaç temel faktöre dayandırılabilir. Birincisi, İsrail'in nispi temsil sistemidir; bu sistemde Knesset'teki koltuklar, nispeten düşük bir seçim barajına tabi olarak partilerin seçim performansına göre dağıtılır. Sonuç olarak yasama organı, küçük partiler de dahil olmak üzere çok sayıda parti arasında sürekli olarak parçalanmış durumdadır ve bu da tek bir partinin 120 üyeli parlamentoda 61 koltukluk mutlak çoğunluğu sağlamasını son derece zorlaştırmaktadır.
İkinci bir faktör, küçük partilerin sahip olduğu nüfuz ve koalisyon kurmanın zorlayıcı dinamikleridir. En büyük parti bile tek başına yönetemediği için, bir hükümet koalisyonu oluşturmak adına çetin müzakerelere girmek zorundadır. Bu nedenle, ister ultra-Ortodoks ister aşırı sağcı milliyetçi gruplar olsun, küçük partiler "kral yapıcı" konumuna gelirler. Bu partiler, kendi dar gündemlerini ilerletmek veya seçim ağırlıklarıyla orantısız olan güçlü bakanlık portföyleri talep etmek için bu kritik konumlarını kullanırlar.
İdeolojik bölünmeler ve ulusal kimliğe dair rakip vizyonlar süreci daha da karmaşık hale getirmektedir. İsrail koalisyonları sadece ekonomi veya sosyal politika etrafında kurulmaz; aynı zamanda din, devlet yapısı ve laik partiler, ultra-Ortodoks gruplar ile dini Siyonist hareketler arasındaki ilişkilere dair köklü anlaşmazlıkları da yönetmek zorundadır. Filistinlilerle yaşanan çatışmanın yönetimi, iki devletli çözüm, ilhak ve yerleşim yerlerinin genişletilmesi konularında sağ, sol ve merkez arasındaki keskin bölünmelerle bir başka büyük fay hattını oluşturmaktadır. Bu anlaşmazlıklar; kurumsal meşruiyet, yargı yetkisi ve Yüksek Mahkeme'nin yetkilerinin sınırlarına ilişkin sorularla daha da derinleşmektedir.
Bu dinamikler, zayıf ve kırılgan hükümetler üretmekte olup, koalisyon kurma süreçleri genellikle iki tekrarlayan sonuç doğurmaktadır. Birincisi siyasi istikrarsızlıktır: Küçük bir koalisyon ortağı, desteğini çekerek bir hükümeti düşürebilir ve bu da yönetimlerin tam bir yasama döneminden çok daha kısa ömürlü olmasına neden olur. İkincisi ise siyasi felçtir. Koalisyon müzakereleri bir çıkmaza girdiğinde, Knesset feshedilebilir ve ülke kısa süre içinde tekrarlanan seçimlere sürüklenebilir.
Dolayısıyla, bir İsrail seçimini kazanmak sadece ilk adımdır. Asıl kriz, siyasi liderler bir hükümet kurmak için gereken karmaşık ittifaklar ve tavizler ağını inşa etmeye çalıştıklarında başlar.
Bir diğer temel sorun, Yahudi siyasi partilerinin Arap siyasi güçlerini gelecekteki hükümet koalisyonlarına dahil etme konusundaki isteksizliğidir. Ülke nüfusunun yaklaşık beşte birinin kasıtlı olarak dışlanması, muhalefet için bir çıkmaz yaratmaktadır. Aritmetik, 61 koltukluk çoğunluğu sağlamanın, Arap temsili veya en azından Arap partilerinin dışarıdan desteği olmadan son derece zor olduğunu göstermektedir. Bu çelişki, Benjamin Netanyahu'ya defalarca siyasi bir can simidi sunmuş ve Yahudi seçmenlerin Arap partilerinin hükümete katılımına dair korkularını kullanarak iktidarda kalmasını sağlamıştır.
İsrail'in Arap vatandaşları, potansiyeli henüz tam olarak kullanılmamış bir seçim gücünü temsil etmektedir.