Babam Mart 2020'de Covid patlak verdiğinde bir bakımevindeydi ve ziyaretler durdurulmuştu (Soruşturma, İngiliz hükümetinin başarısızlıklarının Covid'in bakımevlerinde 'orman yangını gibi' yayılmasına yol açtığını ortaya koydu, 20 Ekim). Onu görememek yürek parçalayıcıydı ve telefonla konuşmak neredeyse imkansızdı. O noktada hiçbir test yapılmadığı için Covid'in bakımevine nasıl sıçramayacağını anlayamıyordum. Babam savunmasız bir hedefti ve elimden hiçbir şey gelmiyordu.
Nisan 2020'nin sonlarında, tüm gün aradıktan sonra sonunda biri telefonu açtı ve konuşmak için çok meşgul olduklarını söyledi. Ertesi gün aradığımda, babamın kendisini pek iyi hissetmediğini söylediler. Bakımevinde Covid olup olmadığını sordum: dürüst davrandılar ve olduğunu söylediler. Yıkılmıştım.
Ardından ertesi sabahın erken saatlerinde bakımevinden o kaçınılmaz telefonu aldım; babamın şüpheli Covid vakasıyla hastaneye kaldırıldığını söylediler. Hastaneyle yaptığım konuşma ruhumu yok etti. Babamı mümkün olduğunca rahat ettireceklerini, oksijen verilmeyeceğini ve kalp masajı yapılmayacağını söylediler. Tek olumlu taraf, ölümüne yakın olduğunda içeri girip onu görebilecek olmamdı; beni arayacaklardı.
Bir bakıma, babam son nefesini verirken, çırpınıp nefes nefese kalırken yanında olduğum için şanslı olanlardan biriymişim gibi hissettim. Bunu asla unutmayacağım. Diane La Rosa, Tottenham, Londra
Babam Covid sırasında, yakın ailesinin çevresinde bir bakımevinde öldü. Ondan önceki haftalarca ona dokunamadık veya elini tutamadık. Hükümetteki diğerleri parti yaparken kısıtlamalar hala yürürlükteydi. Ancak ölmek üzereyken ve iyi bir hemşire bizi arayıp durumunun aniden kötüleştiğini söylediğinde, hepimiz kuralları görmezden gelerek onunla birlikte olmak, onunla konuşmak, gitmesine izin verebileceğini söylemek -son nefesini alması için ona izin vermek- adına bakımevine koştuk.
O zamana kadar sadece annem ve ben onunla biraz vakit geçirebilmiştik; o da yanağından bir damla yaş süzülürken bize boş gözlerle baktığı, soğuk bir tecrit odasındaki 10 dakikadan ibaretti. Diğer tüm zamanlarda ise ona bakımevinin penceresinden el sallıyorduk. Demansı vardı ve ailesinin onu neden terk ettiğini anlamıyordu.
Bakımevine dışarıdan personel girerken -babam için yabancılar ve muhtemelen virüs taşıyıcıları- biz, yani ailesi, dışarıda kilitli kaldık. Testleri yaptırdık, kişisel koruyucu ekipmanlarımızı giydik, bakımevine yalvardık, son derece dikkatli olacağımıza söz verdik; sevdiklerimizi virüse karşı korumak için elimizden geleni yaparken onları görebilmemize izin verilmesi için her şeyi yaptık.
Lütfen sağlık veya bakım hizmetlerini kullanırken herkese bir bakım destekçisi hakkı verecek olan Gloria Yasası'nı destekleyin. Gelecekteki herhangi bir pandemide bakım verenlerin ve sevdiklerinin erişimine izin verin ki insanlar korkmuş, yalnız ve kimsesiz ölmesinler. Teresa Pacey-Devlin, Bassingfield, Nottinghamshire
Boris Johnson, 19 Nisan 2022'de parlamentoda, eşim ve binlerce kişi Covid'den ölürken Downing Street'te parti yaptığı için benden özür diledi (Mektuplar, 14 Nisan 2022).
Birçoğumuz zaten hayal edilemeyecek olanı, Johnson ve sağlık bakanının biz yaşlıların ölmesine göz yummaya hazır olduklarını tahmin etmiştik. Şimdi korkunç gerçeği biliyoruz: Bakımevleri etrafında hiçbir 'koruyucu kalkan', hiçbir 'çelik çember' yoktu, sadece yalanlardan oluşan bir çember vardı. John Robinson, Lichfield
Ne yazık ki, Lady Hallett'in Matt Hancock'un...